Elektrownia jądrowa w Loviisa () – czynna fińska elektrownia jądrowa z dwoma reaktorami wodno-ciśnieniowymi, położona na małym półwyspie Hästholmen około 100 km od Helsinek.
Elektrownia jest unikatowa z racji zastosowania zachodnich systemów kontroli i sterowania, m.in. firm Westinghouse i Siemens, do reaktorów jądrowych konstrukcji radzieckiej. Z tego powodu nazwana w mediach „Eastinghouse”.
Na terenie elektrowni znajduje się reaktor zakupiony od Polski, który miał być używany w nieukończonej Elektrowni Jądrowej w Żarnowcu. Służy on jednak tylko do badań materiałowych i szkolenia załogi. Elektrownia posiada też na miejscu własny niemal pełnowymiarowy symulator reaktora.
Bloki energetyczne Nr bloku Blok 1 Blok 2 Typ WWER WWER Model VVER-440 V-213 VVER-440 V-213 Status Aktywny Aktywny Dostawca Atomstroyexport Atomstroyexport Właściciel Fortum Power and Heat Oyj Fortum Power and Heat Oyj Operator Fortum Power and Heat Oyj Fortum Power and Heat Oyj Data rozpoczęcia budowy 1 maja 1971 1 sierpnia 1972 Data osiąg. stanu kryt. 21 stycznia 1977 17 października 1980 Data włączenia do sieci 8 lutego 1977 4 listopada 1980 Moc elektryczna netto 502 MW 496 MW Moc elektryczna brutto 520Pierwotnie 420 MW. MW 520 MW Moc termiczna 1500 MW 1500 MW Współczynnik wydajności 93%Współczynnik gotowości do generowania elektryczności (EAF). % 93% %
Historia mały|left|Elektrownia we wrześniu 2006 roku Negocjacje techniczne toczyły się w latach 1967-1970 a ich toku okazało się, że fińskie wymagania bezpieczeństwa różnią się w wielu aspektach od ówczesnej praktyki radzieckiej. Finowie zdecydowali się m.in. na obudowę bezpieczeństwa (stosunkowo dużej z powodu ułożonych poziomo generatorów pary) oraz redundancję pomp UACR, generatorów Diesla i innych systemów bezpieczeństwa. Z powodu różnych wymagań i kłopotliwości ich zastosowania, obudowa bezpieczeństwa została wyposażona w unikatowy kondensator lodowy.
Pierwszy blok elektrowni rozpoczęto budować wiosną 1971 a ukończono 6 lat później. Blok nr 1 rozpoczął komercyjną pracę w dniu 9 maja 1977. Blok nr 2 - 5 stycznia 1981.
W rezultacie doświadczeń zebranych przez kadry inżynierskie podczas pracy na symulatorach, podczas pracy elektrowni, doświadczeń zebranych podczas eksploatacji innych reaktorów PWR, a także awarii w EJ Three Mile Island, elektrownia przeszła usprawnienia systemów bezpieczeństwa (np. podgrzewanie wody w zbiornikach awaryjnych w celu zminimalizowania szoku termicznego w przypadku jej zrzutu).
Po katastrofie w Fukushimie reaktory pomyślnie przeszły zarządzone przez Radę Europejską testy bezpieczeństwa (stress tests). Dodatkowe kontrole na polecenie ministra zatrudnienia i gospodarki przeprowadził też krajowy nadzór jądrowy (Stuk). Stwierdzono, że elektrownia spełnia normy bezpieczeństwa i nie są wymagane żadne pilne usprawnienia.
Od 2005 roku trwał 4-etapowy program zmiany systemów kontrolnych elektrowni z analogowych na cyfrowe. W 2014 Fortum zerwało kontrakt na jeden z etapów tych prac z konsorcjum Areva-Siemens i przekazało go firmie Rolls-Royce. Kontrakt miał być realizowany do 2018.
W 2007 roku właściciel elektrowni wystąpił o ocenę oddziaływania na środowisko pod kątem budowy trzeciego bloku o mocy elektrycznej 1000-1800 MW. Ocenę ukończono w 2008 i przedłożono we właściwym ministerstwie, następnie zwrócono się o wstępne pozwolenie na budowę. W tym samym roku odnowiono licencję na pracę obu reaktorów (nr 1 do 2027, nr 2 do 2030 roku).
Instalacja przetwarzania odpadów 15 lutego 2016 roku uruchomiono pilotażową instalację do zestalania ciekłych odpadów radioaktywnych (niskiej i średniej aktywności, której budowa rozpoczęła się w 2006. Przetwarza ona odpady powstałe przy eksploatacji reaktorów (około 900 m³) i będzie przetwarzała odpady, które powstaną przy jej demontażu i likwidacji.
Przypisy
Linki zewnętrzne EJ Loviisa na stronach firmy Fortum
Kategoria:Elektrownie jądrowe w Finlandii