Neofit, imię świeckie Nikołaj Nikołajewicz Slednikow (ur. 1873 w Wielsku, zm. 29 listopada 1918) – rosyjski biskup prawosławny.
Życiorys Był synem kapłana prawosławnego, protojereja w soborze Trójcy Świętej w Wielsku. W 1894 ukończył seminarium duchowne w Wołogdzie w pierwszej kategoriiВыпускники Вологодской духовной семинарии 1868—1897, 1899—1916 гг. zobacz «Выпуск 1894 года», a w 1898 ukończył Kazańską Akademię Duchowną z tytułem Выпускники Казанской духовной академии 1846—1920 гг. zobacz «Выпуск 1898 года XXXIX курс».
1 stycznia 1899 został mianowany na stanowisko misjonarza-kaznodziei eparchii wołogodzkiejАлексей Воскресенский НАРЕЧЕНИЕ И ХИРОТОНИЯ настоятеля Вологодского Спасо-Прилуцкого монастыря архимандрита Неофита во епископа Измаильского, второго викария Кишиневской епархии // Прибавления к «Вологодским епархиальным ведомостям». № 7, 1913 г.. 13 stycznia tego samego roku został mianowany członkiem rady wołogodzkiego Bractwa Miłosiernego Zbawiciela, 12 marca został członkiem wołogodzkiego komitetu Prawosławnego Towarzystwa Misyjnego. 27 lipca 1899 wyznaczony na psalmistę soboru katedralnego w Wołogdzie.
9 marca 1908 złożył wieczyste śluby mnisze, zaś 15 sierpnia tego samego roku został wyświęcony na hieromnicha. W październiku tego samego roku został p.o. przełożonego monasteru Przemienienia Pańskiego Dymitra Priłuckiego w Wołogdzie, zaś w grudniu 1908 objął to stanowisko na stałe. W roku następnym otrzymał godność ihumena, 5 lipca 1910 otrzymał godność archimandrytyНеофит (Следников) na stronie "Русское православие".
5 kwietnia 1911 został dziekanem II dekanatu monasterów eparchii wołogodzkiej.
10 marca 1913 w soborze Zmartwychwstania Pańskiego w Wołogdzie został wyświęcony na biskupa izmaelskiego, wikariusza eparchii kiszyniowskiej. W charakterze konsekratorów w obrzędzie wzięli udział arcybiskup jarosławski i rostowski Tichon, emerytowany biskup wołogodzki i totiemski Nikon, biskupi wołogodzki Aleksander, wielkoustiuski Aleksy, wielski Antoni i michajłowski Ambroży.
13 listopada 1914 został przeniesiony do eparchii połtawskiej jako jej wikariusz, z tytułem biskupa priłuckiego.
17 października 1917 został biskupem starobielskim, wikariuszem eparchii charkowskiej.
W maju roku następnego został locum tenens tejże eparchii; w listopadzie tego samego roku zmarł, prawdopodobnie na tyfus.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1873 Kategoria:Zmarli w 1918 Kategoria:Eparchia połtawska Kategoria:Eparchia charkowska