Bjerkandera P. Karst. (szaroporka) – rodzaj grzybów z rodziny korownicowatych (Phanerochaetaceae).
Charakterystyka Grzyby kortycjoidalne o owocniku rocznym, rozproszonym, rozpostartym do siedzącego. Powierzchnia jasna, niestrefowana, drobnoziarniście aksamitna do owłosionej. Hymenofor rurkowaty, pory czarniawe do brązowych, wyraźnie odgraniczone od kontekstu o barwie od białej do kremowej. System strzępkowy monomityczny, strzępki ze sprzążkami, w hymenium cienkościenne, w kontekście bardziej grubościenne, w kapeluszu grubościenne. Cystyd brak. Podstawki maczugowate, 4-sterygmowe, ze sprzążką bazalną. Bazydiospory podłużne, elipsoidalne, szkliste, gładkie, cienkościenne i nieamyloidalne. Powodują białą zgniliznę drewna.
Szaroporki łatwo rozpoznać morfologicznie po dużych owocnikach i hymenoforze o barwie od szarej do czarniawej z fioletowymi odcieniami. Monomityczny system strzępkowy, gładkie bazydiospory i rodzaj zgnilizny wskazują na pokrewieństwo z Tyromyces.
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji: Phanerochaetaceae, Polyporales, Incertae sedis, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi (według Index Fungorum).
Rodzaj Bjerkandera utworzył Petter Adolf Karsten w 1879 r. Gatunkiem typowym jest Bjerkandera adusta (Willd.) P. Karst. 1879. Synonim naukowy Myriadoporus Peck. Polską nazwę podali Barbara Gumińska i Władysław Wojewoda w 1983 r., w piśmiennictwie mykologicznym rodzaj ten ma również inne nazwy polskie: huba, żagiew, bjerkandra.
Gatunki występujące w Polsce: Bjerkandera adusta (Willd.) P. Karst. 1879 – szaroporka podpalana Bjerkandera fumosa (Pers.) P. Karst. 1879 – szaroporka odymiona Nazwy naukowe na podstawie Index Fungorum. Wykaz gatunków i nazwy polskie według Władysława Wojewody.
Przypisy
Kategoria:Korownicowate