Bledzew – wieś (dawne miasto) w Polsce, położona w województwie lubuskim, w powiecie międzyrzeckim, w gminie Bledzew. Siedziba gminy Bledzew.
W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Bledzew. W latach 1975–1998 wieś administracyjnie należała do województwa gorzowskiego.
Położenie Bledzew jest położony na zachodnim brzegu Obry, ok. 25 km na południe od Gorzowa Wielkopolskiego i 10 km na południowy zachód od Skwierzyny. Okolice Bledzewa są bogate w jeziora i duże obszary leśne. Nad Obrą i jej lewym dopływem Jeziorną prowadzą atrakcyjne szlaki kajakowe.
Miejscowość położona jest przy drodze powiatowej, która łączy ją m.in. ze Skwierzyną i LubniewicamiPojezierze Lubuskie. Mapa turystyczna 1:120 000. Zakł. Kartogr. Sygnatura, Zielona Góra. 2007. ..
Nazwa Nazwa miejscowości notowana jest już w średniowieczu jako Blesowe lub Blessowe, Blesow (1312), Bledzewo (1418), Blyedzewo (1421), Bledzow (1510), Bledzew (1580). Pochodzi od nazwy osobowej Bledz oznaczającej blady z dodaniem sufiksów -ow oraz jego oboczności -ewo, ew.
Po rozbiorach Polski w efekcie germanizacji miejscowego nazewnictwa polskiego przez administrację pruską Niemcy zaadaptowali wcześniejszą nazwę miejscową w formie Blesen. Polskie oraz niemieckie źródła historyczne równolegle podają również nie używaną obecnie formę – Bledziejów'''.
Integralne części wsi +Integralne części wsi Bledzew SIMC Nazwa Rodzaj 0178494 Tymiana przysiółek
Historia thumb|Grody pod panowaniem Mieszka I w granicach Civitas Schinesghe. thumb|Bledzew na historycznej mapie Wielkopolski sporządzonej w 1888 roku według danych zaczerpniętych z Kodeksu dyplomatycznego thumb|Klasztor i kościół w Bledzewie na ilustracji z Przyjaciela Ludu z 1843 r. Bledzew uzyskał lokację miejską w 1433 roku, zdegradowany w 1945 rokuRobert Krzysztofik, Lokacje miejskie na obszarze Polski. Dokumentacja geograficzno-historyczna, Katowice 2007, s. 20–21.. Początkowo własność monarsza, a później w wyniku nadania prywatne miasto duchowne, własność opata cystersów w Bledzewie pod koniec XVI wieku leżało w powiecie poznańskim województwa poznańskiegoAtlas historyczny Polski. Wielkopolska w drugiej połowie XVI wieku. Część II. Komentarz. Indeksy, Warszawa 2017, s. 247..
Badania archeologiczne przeprowadzone pod koniec lat 50. wykazały w zakolu rzeki Obry w najbliższej okolicy Bledzewa istnienie wczesnośredniowiecznej osady, której początki datowane są na VI-VII wiek. Stwierdzono również ciągłość osadniczą w tym miejscu do X-XI wieku. Historycznie miejscowość leżała na terenie Wielkopolski, co wielokrotnie odnotowują dokumenty zebrane w Kodeksie dyplomatycznym Wielkopolski.
Ziemia międzyrzecka na terenie, na którym leży Bledzew, znajduje się na pograniczu Wielkopolski oraz ziemi lubuskiej. Już we wczesnym średniowieczu dorzecze rzeki Obry wraz z Wartą uchodzącą do Odry weszło w skład państwa pierwszych Piastów. W latach 992–1138 ziemie te były częścią księstwa, a później monarchii wczesnopiastowskiej władanej przez księcia Mieszka I, Bolesława Chrobrego oraz Bolesława Krzywoustego. W okresie rozbicia dzielnicowego tereny te były początkowo częścią dzielnicy wielkopolskiej.
Historia miejscowości ściśle związana jest z utworzeniem oraz działalnością opactwa w Zemsku-Bledzewie. Pierwsza wzmianka o nim pochodzi z 1235 i jest związana z fundacją kościoła oraz klasztoru cystersów przez księcia wielkopolskiego Władysława Odonica z dynastii Piastów w okolicach sąsiedniej wsi Zemsko. W latach 1232–1235 książę ten sprowadził 7 cystersów z klasztoru Dobrilugk w Doberlugu znajdującego się na Łużycach Górnych i za zezwoleniem dziedziców wsi Zemsko, Eustachiusza oraz Wojzeszka, wyznaczył im mieszkanie na pustym, błotnistym gruncie obok rzeki Obry, którą nazwał Nowym Doberlukiem. Władca nakazał im wybudowanie drewnianego kościoła wraz z pomieszczeniami mieszkalnymi oraz darował 500 morgów na utrzymanie. Syn Odonica Bolesław Pobożny potwierdził darowiznę ojca. Zakonnicy jednak po 30 latach opuścili pierwotną siedzibę z powodu stałych wylewów rzeki. W 1265 roku wezbrała rzeka Obra zalewając kościół klasztorny na półtora łokcia, w wyniku czego mnisi zdecydowali się kościół rozebrać i przenieść go do pobliskiej wsi Stary Dworek, gdzie stał on do 1705, a zakonnicy przenieśli się do Zemska, a później do Bledzewa.
W XIII wieku w okresie rozbicia dzielnicowego ziemie polskie próbowali zagarnąć Brandenburczycy, którzy najpierw na terenie Brandenburgii podbili słowiańskie plemiona Wieletów tworząc Marchię Brandenburską, a później przekroczyli rzekę Odrę tworząc z ziemi lubuskiej Nową Marchię. Ziemia międzyrzecka przejściowo znalazła się pod władzą Brandenburczyków, a w wyniku wojen dzielnicowych była również w granicach Śląska oraz Księstwa Głogowskiego. W roku 1312 margrabia brandenburski Waldemar nadał cystersom z Zemska Bledzew i sąsiednie Popowo. W 1326 Bledzew znalazł się ponownie pod polskim władaniem wchodząc w skład Zjednoczonego Królestwa Polskiego, a w następnym roku Władysław Łokietek zwolnił wieś z obowiązku płacenia cła na rzecz brandenburskiego miasta Landsberg (obecnie Gorzów Wielkopolski). W latach 1407–1414 nastąpiło przeniesienie siedziby zakonu z Zemska do Bledzewa jednak część zakonników w dalszym ciągu pozostawało w starym miejscu i nadal przyjmowało zakonników.
W 1418 wojewoda poznański Sędziwój Ostroróg wyznaczył granicę między Bledzewem a Górzycą. 6 maja 1433 wójt Nowej Marchii zdobył i spalił miasto wraz z klasztorem oraz okolicznymi wsiami. Obecność zakonników miała pozytywny wpływ na rozwój miejscowości i okolicznych wsi; w 1458 król polski Kazimierz IV Jagiellończyk na prośbę przeora nadał Bledzewowi status miasta na prawie magdeburskim, a w roku 1485 król ten przyznał miastu prawo do urządzania dwóch jarmarków rocznie Pierwszy 24 sierpnia, a drugi 28 października. W każdą sobotę natomiast Bledzew mógł organizować targi tygodniowe. 21 listopada 1493 roku wszystkie przywileje zakonu cystersów w miejscowości potwierdził kolejny król polski Jan Olbracht.
Bledzew w XV wieku stał się najbardziej na zachód wysuniętym ośrodkiem miejskim Korony Królestwa Polskiego, a później I Rzeczypospolitej, którym pozostał aż do 1793 roku, kiedy miały miejsce rozbiory Polski. Strategiczne położenie powodowało, że miasto narażone było na skutki działań wojennych i wielokrotnie było atakowane oraz niszczone. 15 października 1513 w mieście odbył się zjazd z posłami Jana margrabiego brandenburskiego mający na celu rozstrzygnięcie sporów przygranicznych, na którym Królestwo Polskie reprezentowali Jan biskup poznański, wojewoda poznański Mikołaj Lubrański oraz kasztelan poznański Łukasz Górka. W latach 1520–1521 w czasie wojny polsko-krzyżackiej miasto zostało zniszczone oraz złupione przez wojsko brandenburskie idące z posiłkami z Niemiec dla zakonu krzyżackiego. Brandenburczycy spalili wszystkie wsie należące do klasztoru, obrabowując je przedtem oraz uprowadzając z nich cały inwentarz żywy. Opat bledzewski, aby uratować miasto przed zniszczeniem, musiał zapłacić okup w wysokości 30 złotych reńskich. W 1582 roku w okresie Rzeczypospolitej Obojga Narodów miasto Bledzew położone było w powiecie poznańskim województwa poznańskiego.
W 1507 miejscowość zanotowana została w dokumentach podatkowych. Bledzew płacił 4 floreny węgierskie lub 3 grz. szosu. W 1564 dochodzi do sporu pomiędzy mieszczanami a opactwem, w wyniku którego król polski wyznacza komisarzy do jego rozsądzenia. W imieniu króla przyznali oni rację mieszczanom i nadali im prawo do swobodnego handlu, rzemiosła, warzenia piwa oraz sprzedawania go w okolicy m.in. w Międzyrzeczu. 31 października 1576 przywileje zakonu potwierdził król polski Stefan Batory. W 1578 pod rządami opata Jana IV Bronikowskiego nastąpiło całkowite przeniesienie do Bledzewa zakonników, którzy pozostali w Zemsku.
thumb|Dwie pieczęcie miejskie Bledzewa: z lewej z 1576, z prawej z 1779 Pierwsza znana pieczęć miejska z łacińską inskrypcją S. Civitatis Bles... pochodzi z XVI wieku i zachowała się na dokumentach miasta z lat 1576, 1577, 1636 i 1638. Druga z 1779 nosi łaciński napis otokowy Sigillum Civitatis Bledzoviensis. Historyczny herb Bledzewa przedstawia symbol polskiej państwowości białego orła w koronie ukazanego na czerwonym tle, który trzyma w jednej łapie pastorał opacki, a w drugiej infułę – oba przedmioty symbolizują opactwo bledzewskie. Prawo do ich używania klasztor uzyskał w 1610 za kadencji opata Jana Dłuskiego.
Po lokacji w Bledzewie zaczęły rozwijać się różne dziedziny rzemiosła, takie jak sukiennictwo, piwowarstwo, szewstwo oraz krawiectwo. Rzemieślnicy tych zawodów tworzyli miejskie cechy. W archiwach zachowały się m.in. dokumenty związane z bledzewskim cechem krawców. 31 marca 1619 król polski Zygmunt III odnowił przywileje miasta Bledzewa. W XVI wieku w miejscowości rozwijała się gospodarka oparta w tym okresie na produkcji rzemieślniczej oraz pracy manufaktur. Istniały w Bledzewie oraz najbliższej okolicy trzy młyny napędzane kołem wodnym: Borowy, Tumski i Miejski. W 1659 wzniesiono Młyn Słodowy do mielenia słodu na piwo. Młyn ten został zburzony razem z zabudowaniami klasztornymi w 1843. Według zachowanych regestów poborowych w 1580 Bledzew wraz z młynami płacił 28 złotych 13 groszy szosu i 568 złotych 10 groszy czopowego. thumb|Pomnik św. Jana Nepomucena w Bledzewie z drugiej połowy XVIII wieku Miasto wielokrotnie padało ofiarą pożarów. 22 maja 1632 pożar zniszczył miasto oraz dach kościoła farnego. W 1660 roku podczas potopu szwedzkiego miasto spłonęło w pożarze, a wraz z nim doszczętnie zniszczony został miejscowy kościół. Odrestaurował go opat bledzewski Kazimierz Opaliński. Sam klasztor cystersów, początkowo o charakterze niemieckim, uległ zupełnemu spolszczeniu w XVI wieku na skutek sukcesów reformacji w Niemczech. Do tego procesu przyczyniły się także nowe konstytucje uchwalone w 1511 roku w Królestwie Polskim przez sejm piotrkowski w czasie panowania króla polskiego Zygmunta I Starego z dynastii Jagiellonów. Nakazywały one na wybór opatów zakonnych kandydatów, których oboje rodzice byli Polakami oraz należeli do polskich rodów szlacheckich. W tym okresie klasztor stał się ostoją katolicyzmu, co prowadziło do konfliktów na tle religijnym z przechodzącymi na protestantyzm niemieckimi mieszczanami. Wśród opatów bledzewskich było wielu wybitnych Polaków, m.in. dyplomata, poeta i dworzanin królów polskich – Sebastian Grabowiecki, fundator nowego klasztoru i klasztornego kościoła. Od 1740 r. decyzją biskupa poznańskiego Teodora Kazimierza Czartoryskiego cystersi pełnili również obowiązki proboszczów w miejscowej parafii aż do kasaty miejscowego klasztoru, która miała miejsce w 1834.
Za czasów świetności klasztoru w jego progach gościło wiele ważnych osobistości, m.in. rosyjski car Piotr Wielki (1711) oraz elekcyjny król polski August II Mocny (1712). W 1767 król polski Stanisław August potwierdził przywileje miejskie. 8 kwietnia 1768 w browarze klasztornym wybuchł pożar, który strawił prawie całe miasto z wyjątkiem kościoła farnego, dwóch ulic i domu proboszcza.
W końcu XVIII wieku miejscowość liczyła 649 mieszkańców. W mieście mieszkało 41 gorzelników, winiarzy i szynkarzy, 10 prządników wełny, 10 szewców, 7 krawców, 5 murarzy, 4 muzykantów, 3 kupców, 3 stolarzy, 3 rzeźników kilku piekarzy.
Okres zaborów Polski Wskutek II rozbioru Polski w 1793, miasto przeszło pod władanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazło się w zaborze pruskim. Konsekwencją tego była ogłoszona w 1796 konfiskata dóbr kościelnych i klasztornych, w wyniku czego Bledzew stał się miastem rządowym. W 1800 roku Bledzew liczył 649 mieszkańców, z czego większość stanowili Polacy. Po zwycięskim Polaków w powstaniu wielkopolskim 1806 roku miejscowość w latach 1807–1815 leżała w granicach Księstwa Warszawskiego w departamencie poznańskim w powiecie międzyrzeckim i liczyła 700 mieszkańców trudniących się w większości rolnictwem.