Dariusz Jan Szpakowski (ur. 15 maja 1951 w Warszawie) – polski dziennikarz i komentator sportowy. Jeden z najważniejszych i najpopularniejszych komentatorów sportowych w Telewizji Polskiej.

Życiorys Rodzina i edukacja Jest synem Zbigniewa i Jadwigi Szpakowskich. Ma młodszą o cztery lata siostrę. Dorastał na warszawskim Powiślu. W młodości interesował się sportem, motoryzacją i medycyną. W dzieciństwie wystartował w kolarskim Małym Wyścigu Pokoju i mistrzostwach Warszawy w biegu na 400 metrów. Grał w koszykówkę w Legii Warszawa.

W 1969 ukończył XVIII Liceum Ogólnokształcące im. Jana Zamoyskiego w WarszawieSmolna 30. Gimnazjum im. Jana Zamoyskiego. Warszawa: PIW, 1989, s. 384., poz. 180. i rozpoczął studia w Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego w Gdańsku, a następnie podjął studia magisterskie na AWF w Warszawie. W okresie studiów ukończył kurs ratownika i trenera koszykówki drugiej klasy.

Kariera zawodowa Podczas studiów w WSWF w Gdańsku przez kilka lat prowadził, czasem kosztem wykładów i ćwiczeń, uczelniany radiowęzeł Domu Studenta. W 1973 rozpoczął pracę jako dziennikarz sportowy dla Rozgłośni Harcerskiej. Pisał też artykuły do „Świata Młodych”.

W 1976 razem z Włodzimierzem Szaranowiczem i Henrykiem Urbasiem został przyjęty do pracy na etacie w Polskim Radiu; jego nauczycielami radiowej profesji byli Bohdan Tomaszewski i Bogdan Tuszyński, a wymowy uczył go Gustaw Holoubek. Sprawozdawał na antenie mecze piłkarskie, był współautorem i prowadzącym audycje: Kronika sportowa, Przy muzyce o sporcie, Studio S-13. W swoim debiucie jako prowadzącego Studio S-13 podał, że w zakończonym meczu padł wynik „zero zero, do przerwy zero zero”.

Swój pierwszy mecz piłkarskiej reprezentacji Polski na antenie radia skomentował 24 kwietnia 1976 (0:2 z Francją). W charakterze sprawozdawcy radiowego komentował na antenie mecze piłkarskie MŚ 1978, ME 1980 i MŚ 1982. Latem 1980 po raz pierwszy w karierze przekazywał relacje z igrzysk olimpijskich. Z PR rozstał się w 1982.

W 1983 został zatrudniony w redakcji sportowej Telewizji Polskiej. 17 kwietnia skomentował swój pierwszy mecz piłkarski w telewizji – spotkanie reprezentacji Polski z Finlandią (1:1). Skomentował w TVP spotkania 10 edycji piłkarskich mistrzostw świata (1986, 1990, 1994, 1998, 2002, 2006, 2010, 2014, 2018 i 2022)Wiadomości, 12 czerwca 2014. (ponad 100 meczów)Dariusz Szpakowski ostatni raz na mundialu. Te mecze skomentuje, przegladsportowy.onet.pl, 10 edycji piłkarskich mistrzostw Europy (1984, 1988, 1992, 1996, 2000, 2004, 2012, 2016, 2020 i 2024), a także mecze ekstraklasy, Pucharu Polski, Copa América 2011, 2015, Puchar Konfederacji 2013, 2017. Pucharu Europy, Ligi Mistrzów (w latach 1992–2009 i 2012–2021; łącznie skomentował 25 meczów finałowych LM), Pucharu Zdobywców Pucharów, Pucharu UEFA, Ligi Europy i spotkania reprezentacji Polski.

W latach 1980–2024 komentował wydarzenia z 18 igrzysk olimpijskich (łącznie letnich i zimowych) - hokej na lodzie (na zimowych igrzyskach począwszy od 1984 w Sarajewie), kajakarstwo i wioślarstwo (na letnich igrzyskach w 1988 w Seulu, 1992 w Barcelonie, 2008 w Pekinie, 2012 w Londynie, 2016 w Rio de Janeiro, 2020 w Tokio i 2024 w Paryżu), okazjonalnie również koszykówkę, boks, kolarstwo szosowe i torowe oraz pływanie. Bywał gospodarzem studia podczas meczów piłki ręcznej i skoków narciarskich.

Na antenie TVP wielokrotnie był gospodarzem lub gościem studio przy różnej rangi wydarzeniach sportowych. Prowadził też Studio Sport, programy: Sportowa Niedziela i Sportowa Sobota, a od 2006 – swój autorski magazyn piłkarski 4-4-2 w TVP Sport.

W październiku 1990, rozpoczynając relacjonowanie spotkania Anglia – Polska w ramach eliminacji Euro 1992 ze stadionu Wembley, powitał widzów słowami: „Ze stadionu Wembley wita państwa Dariusz Ciszewski!”, co tłumaczył kłopotami technicznymi, nerwową otoczką i chęcią nawiązania do Jana Ciszewskiego, który komentował mecz z udziałem Polski na Wembley w 1973.

W połowie lat 90. XX wieku odrzucił propozycję szefowania redakcji sportowej Canal+ Polska, ale polecił na to miejsce Janusza Basałaja, Andrzeja Persona i Zdzisława Ambroziaka. Kilka lat później otrzymał od Mariusza Waltera ofertę przejścia do TVN, którą również odrzucił. mały|Dariusz Szpakowski (2007) W sierpniu 2002 został odsunięty przez prezesa TVP Roberta Kwiatkowskiego (podobno za namową Janusza Basałaja) od komentowania wydarzeń sportowych. Jego praca w telewizji została ograniczona do współprowadzenia raz w tygodniu w porannego programu Kawa czy herbata?, a w 2003 przez pięć miesięcy był wydawcą programu Tylko futbol. Współpracował z „Tygodnikiem Kibica”. W marcu 2004 został przywrócony do pracy komentatora przez Jana Dworaka, następcę Roberta Kwiatkowskiego w roli presesa TVP. Pierwszym meczem skomentowanym przez Szpakowskiego po przerwie był półfinał Ligi Mistrzów Chelsea FC – AS Monaco (2:2) w maju 2004.

W czerwcu 2023 zrezygnował z pracy w Telewizji Polskiej, choć był tam później niejednokrotnie zapraszany do magazynów o tematyce sportowej w roli niezależnego eksperta. W grudniu tego samego roku ponownie związał się umową z TVP, zostając doradcą Telewizji Polskiej do spraw sportowych.

Głośne komentarze W październiku 1990, rozpoczynając relacjonowanie spotkania Anglia – Polska w ramach eliminacji Euro 1992 ze stadionu Wembley, powitał widzów słowami: „Ze stadionu Wembley wita państwa Dariusz Ciszewski!”, co tłumaczył kłopotami technicznymi, nerwową otoczką i chęcią nawiązania do Jana Ciszewskiego, który komentował mecz z udziałem Polski na Wembley w 1973.

We wrześniu 2009 w trakcie drugiej połowy meczu eliminacji MŚ 2010 Słowenia – Polska (3:0) wygłosił 10-minutowy monolog, w którym mocno krytykował trenera Leo Beenhakkera i zawodników reprezentacji za postawę w nieudanych eliminacjach, odnosząc się też do słabego poziomu całej polskiej piłki; przemowa odbiła się szerokim echem w Polsce, zyskując tytuł Beenhakkera pamięci żałobny rapsod.

W lipcu 2014, komentując mecz ćwierćfinałowy MŚ Argentyna – Belgia kilkukrotnie nazwał Leo Messiego Diego Maradoną.

Życie prywatne Rozwiedziony z pierwszą żoną. 26 stycznia 1992 ożenił się z aktorką Grażyną Strachotą, z którą ma dwie córki: Julię (ur. 26 maja 1993) i Gabrielę (ur. 1999).

W marcu 2016 założył konto na portalu społecznościowym Twitter, na którym w dwa dni dodało go do obserwowanych kilkanaście tysięcy użytkowników.

Jako kibic piłkarski sympatyzuje z Legią Warszawa. Rekreacyjnie uprawia wędkarstwo i narciarstwo.

Filmografia Piłkarski poker (1988) – komentator Pięć minut przed gwizdkiem (1988) – sprawozdawca sportowy, ponadto konsultant przy tworzeniu filmu Złotopolscy (1998) – dziennikarz (odc. 13) Klan (2002) – sprawozdawca sportowy (głos, odc. specjalny) Lubański... legenda futbolu (2007) – narrator (głos), ponadto współreżyser filmu (z Zygmuntem Lenkiewiczem) Samo życie (2002–2010) – komentator meczu (głos, odc. nieznany) Piorun (2008) – (głos) Piąty stadion (2012–2014) – komentator meczów (głos) Zambezia (2012) – (głos) Mundial. Gra o wszystko (2013) – on sam Piłkarzyki rozrabiają(2013) – komentator (głos) Barwy szczęścia (2016, 2017, 2019) – dziennikarz (odc. 1438, 2030 i 2084), komentator sportowy (odc. 1522 i 1690) Trzecia połowa (2018) – komentator sportowy (głos) Lepsza połowa (2019) – komentator sportowy (głos)

Gry komputerowe i inna działalność Użyczył swojego głosu komentatora do komputerowych symulatorów skoków narciarskich: Skoki narciarskie 2002: Polskie złoto, Skoki narciarskie 2003: Polski orzeł i Skoki narciarskie 2005 oraz do 19 gier z piłkarskiejserii FIFA: FIFA 06, FIFA 07, 2006 FIFA World Cup, FIFA 08, FIFA 09, FIFA 10, FIFA 11, FIFA 12, UEFA Euro 2012, FIFA 13, FIFA 14, FIFA World, FIFA 15, FIFA 16, FIFA 17, FIFA 18, FIFA 19, FIFA 20 i FIFA 21.

W 2008 użyczył swojego głosu w kampanii reklamowej Polskiej Organizacji Turystycznej Pochwalmy się Polską

Odznaczenia i wyróżnienia Srebrny Krzyż Zasługi (1999) – pkt 44. Piłkarski Oscar Canal+ – najlepszy komentator telewizyjny (2000) mosiężna tablica z nazwiskiem odsłonięta w Złotym Kręgu Gloria Optimis AWF Warszawa (2011) Super Wiktor za całokształt twórczości (2013) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (2014) – pkt 10. Telekamera w kategorii Komentator sportowy (2016, 2017, 2018) Złota Telekamera w kategorii Komentator sportowy (2019) Nagroda specjalna od FIFA (miniaturowy Puchar Świata) (2022) Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2024) – pkt 2.

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Kategoria:Absolwenci Akademii Wychowania Fizycznego i Sportu im. Jędrzeja Śniadeckiego w Gdańsku Kategoria:Absolwenci Akademii Wychowania Fizycznego Józefa Piłsudskiego w Warszawie Kategoria:Absolwenci XVIII Liceum Ogólnokształcącego im. Jana Zamoyskiego w Warszawie Kategoria:Ludzie Polskiego Radia Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Ludzie związani z Rozgłośnią Harcerską Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (III Rzeczpospolita) Kategoria:Osobowości telewizyjne związane z TVP Kategoria:Polscy dziennikarze sportowi Kategoria:Polscy dziennikarze telewizyjni Kategoria:Urodzeni w 1951