mały|Ratusz (Municipio) mały|Miejscowość San Zeno Olgiate Molgora (w dialekcie brianzolo: Ulgiàa, wymowa fonetyczna IPA: ; do 1863 po prostu Olgiate) – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Lombardia, w prowincji Lecco, położona w dystrykcie Meratese na wysokości 287 m n.p.m. Powierzchnia terytorium wynosi około 7,2 km².
Gmina zajmuje centralną pozycję względem miast Mediolan, Lecco, Como, Bergamo i Monza, co sprawia, że jest dobrze skomunikowana z głównymi ośrodkami miejskimi, turystycznymi i produkcyjnymi. Dzięki obecności stacji kolejowej Olgiate-Calco-Brivio, obsługiwanej przez kolej podmiejską Mediolanu, istnieją częste połączenia umożliwiające dotarcie do Mediolanu (30 minut), nad jezioro Como (20 minut), a także na lotniska Mediolan-Malpensa, Bergamo-Orio al Serio i Mediolan-Linate.
Olgiate Molgora jest miastem partnerskim Huddersfield-Stocksmoor w West Yorkshire w Wielkiej Brytanii od 1998 roku oraz miasta Oisterwijk w Holandii od 2024 roku.
Geografia fizyczna Terytorium mały|Terytorium Olgiate Molgora Olgiate Molgora to gmina położona w krainie Brianza, a dokładniej na terytorium Meratese w prowincji Lecco.
Przy wysokiej gęstości zaludnienia – prawie 1000 mieszk./km² – Olgiate Molgora zachowuje dobrą równowagę między obecnością człowieka a przestrzeniami naturalnymi. Ta wysoka gęstość wskazuje na silną urbanizację obszaru, który pod względem socjologicznym i urbanistycznym należy do obszaru metropolitalnego Mediolanu, jednego z najludniejszych w Europie i drugiego w Unii EuropejskiejISTAT, Le aree metropolitane in Italia: caratteristiche socio-economiche e insediative, 2023..
Olgiate Molgora wyróżnia się swoim kontekstem środowiskowym, silnie naznaczonym zielenią i walorami krajobrazowymi. Rozciąga się na terenie pagórkowatym, typowym dla Prealp Lombardzkich, charakteryzującym się naprzemiennym występowaniem obszarów leśnych, upraw i zabudowy mieszkaniowej. Ma powierzchnię 7,12 km² i średnią wysokość 287 m n.p.m.
Graniczy z gminami: Airuno, Brivio, Calco, Merate i Santa Maria Hoè.
Klimat Zgodnie z klasyfikacją klimatu Köppena, Olgiate Molgora posiada typowy klimat umiarkowany szerokości średnich, deszczowy lub ogólnie wilgotny o każdej porze roku, z bardzo gorącym latem.
Opady koncentrują się w okresach od marca do maja, z lekkim spadkiem w miesiącach letnich i ponownym nasileniem w okresie od października do późnego listopada.
Etymologia nazwy Toponim Olgiate prawdopodobnie pochodzi od celtyckiego słowa olca i wskazuje na płaski obszar poddany orce.
Dodatek Molgora, w nawiązaniu do potoku o tej samej nazwie przepływającego przez terytorium, nastąpił w 1863 roku, aby odróżnić gminę od Olgiate Comasco i Olgiate Olona.
Historia Terytorium Olgiate było zamieszkane od najdawniejszych czasów. Do dziś zachowały się różne świadectwa rzymskie i wczesnośredniowieczne, z których większość znajduje się w Beolco. Ta frakcja (sołectwo) przechowuje piękny ołtarz rzymski z nieznanej epoki, a w kościele San Pietro z XI-XII wieku, słynną płytę nagrobną Aldo i Grauso, szlachciców longobardzkich pochowanych tu około 700 roku i wspomnianych przez Pawła Diakona w jego Historia Langobardorum. Beolco było jednym z głównych ośrodków wczesnośredniowiecznych Brianzy, do tego stopnia, że urodziła się tu Ferlinda, żona ostatniego hrabiego Lecco, zmarłego w 975 roku.
Innymi starożytnymi ośrodkami są Pianezzo i Porchera (Vicus Porcarius w dokumencie z 960 roku), oba o rzymskim rodowodzie, Olgiate Vecchio (obecna Villa Sommi Picenardi) i Borlengo (przy San Zeno), jądra o prawdopodobnym pochodzeniu longobardzkim lub frankijskim. Rozwój rolniczy strefy promowała królowa longobardzka Teodolinda, która rozpoczęła osuszanie bagnistego terenu, tworzącego się między Beolco a Casternago z powodu wylewów potoku Molgora.
W późnym średniowieczu rozwinęły się ośrodki zamieszkane takie jak Mondonico czy Olcellera. Niektóre osady zostały założone lub rozwinięte przez ważne klasztory; Porchera była lennem opactwa San Pietro al Monte z Civate, a Olcellera podlegała klasztorowi San Dionigi z Mediolanu na mocy darowizny arcybiskupa Ariberta z Intimiano (przekazanie przypieczętowane przez Konrada II w dokumencie z 23 marca 1026).
Bunt pod wodzą Giovanniego da Cicognola przeciwko lokalnym feudałom został krwawo stłumiony.
Z dokumentów z 1345 roku wynika, że najważniejszymi autonomicznymi ośrodkami były Beolco, Porchera, Olgiate i Mondonico. W ciągu wieków Olgiate, Pianezzo, Porchera, Mondonico, Olcellera i Borlengo stały się autonomicznymi gminami. Austriacy połączyli te wszystkie jednostki w dwie gminy (Olgiate i Mondonico).
W czasach Franciszka Sforzy strefa Olgiate stanowiła lenno rodziny Del Corno. W 1491 roku terytorium stało się lennem Bartolomeo Calco. W 1646 Olgiate wykupiło się z lenna.
W 1863 roku, po zjednoczeniu Włoch, gmina Olgiate przyjęła nazwę Olgiate Molgora, aby odróżnić się od innych miejscowości o tej samej nazwieDekret Królewski z 8 lutego 1863, nr 1192.
W 1927 roku do Olgiate Molgora przyłączono gminy Calco i Mondonico; w konsekwencji, rok później gmina zmieniła nazwę na Olgiate Calco. Po II wojnie światowej, w 1953 roku, odtworzono gminę Calco, a Olgiate Calco odzyskało nazwę Olgiate Molgora.
Symbole Herb i sztandar zostały nadane Dekretem Prezydenta Republiki z 8 października 1976 roku. Herb przedstawia srebrną tarczę z czerwonym zamkiem, murowanym na czarno, zwieńczonym błękitnym rogiem myśliwskim.
Zabytki i interesujące miejsca Architektura sakralna Kościół parafialny San Zeno (XVIII wiek) Kościół parafialny Matki Bożej Kościoła (1978) Kościół San Miro (XVII-XVIII wiek) Kościół San Pietro w Beolco (XI-XII wiek), z absydą zawierającą rzeźby romańskie Kościół San Carlo al Foppone (1630) Kościół San Biagio w Mondonico (1536) Kościół Beata Vergine Addolorata w Porchera (1587) Kościół San Michele w Pianezzo (XVI wiek) Kościół świętych Rocha i Sebastiana w Monticello (1919) Oratorium San Giuseppe w San Zeno (ok. 1840)
Architektura świecka mały|Villa Sommi Picenardi Wieża w Porchera (Torre di Porchera), zbudowana w XIII wieku, przebudowana w XV wieku. Villa Sala Sommi Picenardi (XVII wiek), otoczona ogrodem w stylu angielskim, mieści kolekcję modeli mebli. Willa w stylu neoklasycystycznym, pierwotnie budynek barokowy. Villa Gola (XVI wiek), zwana "il Buttero", rezydencja szlacheckiej rodziny Gola (z której pochodził malarz Emilio Gola). Cascina Buon Martino Cascina Casino (XVIII wiek) Villa Maria (XVII-XVIII wiek) Villa Guzzoni Villa Gerli (XVIII wiek) Villa Lucini Ratusz (Municipio) przy Via Stazione 20 Biblioteka Miejska im. Marco Sommi Picenardi (1922-1932)
Społeczeństwo Religia Miejscowość składa się z dwóch parafii: Maria Madre della Chiesa (Matki Bożej Kościoła) i San Zeno.
Ewolucja demograficzna W 1861 roku populacja wynosiła 1062 mieszkańców, w 1901 wzrosła do 1314, a w 1951 do 5964 (wliczając ówcześnie połączone Calco). Obecnie gmina liczy ponad 6000 mieszkańców.
Grupy etniczne i mniejszości zagraniczne Cudzoziemcy przebywający w gminie stanowią około 11,3% populacji. Najliczniejsze grupy to obywatele Rumunii, Maroka, Albanii i Indii.
Infrastruktura i transport Drogi Przez miejscowość przebiega Droga państwowa nr 342 "Briantea" (Como – Bergamo).
Kolej Miejscowość posiada własną stację kolejową (Stacja kolejowa Olgiate-Calco-Brivio) na linii Lecco-Mediolan.
Administracja Miasta partnerskie Stocksmoor (od 1998) Moergestel / Oisterwijk (od 2024)
Zobacz też Stacja kolejowa Olgiate-Calco-Brivio
Przypisy
Bibliografia Luigi Mario Belloni, Renato Besana, Oleg Zastrow, Castelli basiliche e ville - Tesori architettonici lariani nel tempo, Como - Lecco, La Provincia S.p.A. Editoriale, 1991. Lorenzo Brusetti, Massimo Cogliati, Olgiate Molgora, una storia in cammino, Missaglia, Bellavite Editore, 2001.
Linki zewnętrzne Oficjalna strona gminy
Kategoria:Miejscowości w prowincji Lecco