Pierre Buhler (ur. 21 marca 1954 w Rauwiller) – francuski dyplomata. W latach 2012–2016 akredytowany jako ambasador nadzwyczajny i pełnomocny Republiki Francuskiej w Rzeczypospolitej Polskiej.
Biografia Zdobył maturę w Lycée Mangin w Sarrebourg, ukończył studia wyższe w École des Hautes Études Commerciales, w Institut d’études politiques, Institut national des Langues et Civilisations orientales (specjalizacja polska) w Paryżu, ma także licencjat z prawa na Uniwersytecie Paryż I, z etnologii (Uniwersytet Paryż VII) oraz z ekonomii stosowanej – DEA (Uniwersytet Paryż IX). Jest absolwentem rocznika „Henri‑François d’Aguesseau” (1982) w École Nationale d’Administration w Paryżu.
Jest profesorem wyższych uczelni, autorem artykułów naukowych i publicystycznych, z których niektóre przetłumaczono także na język polski (np. książka Polska droga do wolności. 1939–1995, wyd. Dialog, Warszawa 1999).
Zna języki niemiecki, angielski, polski i rosyjski. Jego żoną jest francuska dziennikarka Sylvie Kauffmann.
Kariera zawodowa 1982–1983 – pracował w administracji centralnej (Wydział Europa) 1983–1984 – drugi sekretarz ambasady w Warszawie 1984–1985 – pierwszy sekretarz ambasady w Warszawie 1985–1986 – w Moskwie 1987–1988 – drugi sekretarz w Moskwie 1988–1990 – w administracji centralnej (Wydział Spraw Strategicznych i Rozbrojenia) 1990–1993 – zastępca szefa Centrum Analiz i Prognoz 1993–1996 – radca w Waszyngtonie 1996–2001 – radca kulturalny, stały przedstawiciel francuskich wyższych uczelni w Stanach Zjednoczonych, w Nowym Jorku 2001–2002 – radca dyplomatyczny ministra obrony 2002 – sekretarz generalny X Konferencji ambasadorów 2002–2006 – oddelegowany do Ministerstwa Edukacji Narodowej i Badań Naukowych w Instytucie Nauk Politycznych w Paryżu 2006–2011 – ambasador w Singapurze 2011–2012 – w administracji centralnej jako chargé de mission, Dyrekcja Generalna ds. Globalizacji, Rozwoju i Współpracy Partnerskiej (DGM), p.o. dyrektora France Coopération Internationale; ma tytuł Ministra Pełnomocnego I klasy. 2017–2020 – prezes Instytutu Francuskiego
Odznaczenia Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (1999), Kawaler Orderu Narodowego Zasługi (2000), Oficer Orderu Narodowego Zasługi (2014), Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2012)., Krzyż Komandorski Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej (2016)., Odznaka Honorowa „Bene Merito” (2016), Medal „Zasłużony dla Wymiaru Sprawiedliwości – Bene Merentibus Iustitiae” (2016).
Przypisy
Bibliografia „Ambasador” nr 15, rok 2012, s. 80, ISSN 1895-3050.
Kategoria:Ambasadorowie Francji w Polsce Kategoria:Absolwenci École nationale d’administration w Paryżu Kategoria:Absolwenci HEC Paris Kategoria:Absolwenci INALCO Kategoria:Kawalerowie Legii Honorowej Kategoria:Cudzoziemcy odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Wyróżnieni Medalem „Zasłużony dla Wymiaru Sprawiedliwości – Bene Merentibus Iustitiae” Kategoria:Odznaczeni Odznaką Honorową Bene Merito Kategoria:Odznaczeni Orderem Narodowym Zasługi (Francja) Kategoria:Urodzeni w 1954