Lee Paul Eilbracht (ur. 22 marca 1924, zm. 2 stycznia 2013) – amerykański baseballista, który występował na pozycji łapacza, trener baseballu w drużynie uniwersyteckiej Illinois Fighting Illini.
Eilbracht studiował na Uniwersytet Illinois w Urbanie i Champaign, gdzie w latach 1943 oraz 1946–1947 grał w drużynie uniwersyteckiej Illinois Fighting Illini. W 1946 i 1947 został wybrany najbardziej wartościowym zawodnikiem zespołu, a w sezonie 1946 ustanowił rekord średniej uderzeń w Big Ten Conference (0,484). Rok później podpisał kontrakt z Chicago Cubs, jednak występował jedynie w klubach farmerskich tego zespołu, a od 1948 do 1951 był grającym menadżerem.
W 1952 został trenerem drużyny uniwersyteckiej Illinois Fighting Illini; w sezonie 1952 i 1953 zdobył mistrzostwo konferencji Big Ten. Następne dwa tytuły Fighting Illini wywalczyli w latach 1962 i 1963. Po zdobyciu mistrzostwa w 1963 w playoffs zespół potrzebował zwycięstwa w ostatnim meczu przeciwko Western Michigan Broncos, by awansować do College World Series, jednak uległ 0–7. W 1964 był trenerem drużyny narodowej na igrzyskach olimpijskich w Tokio (baseball był wówczas sportem pokazowym). Z funkcji trenera drużyny uniwersyteckiej zrezygnował po sezonie 1978. W ciągu 27 lat prowadzenia zespołu osiągnął bilans 515 zwycięstw (najwięcej w historii Fighting Illini) i 393 porażek. Zmarł 2 stycznia 2013 roku w wieku 88 lat.
Był żonaty, miał pięcioro dzieci.
Statystyki w minor leagues Sezon zasadniczy
Przypisy
Kategoria:Amerykańscy baseballiści Kategoria:Amerykańscy trenerzy Kategoria:Urodzeni w 1924 Kategoria:Zmarli w 2013 Kategoria:Ludzie urodzeni w Saint Louis