Tristram E. Speaker (ur. 4 kwietnia 1888, zm. 8 grudnia 1958) – amerykański baseballista, który występował na pozycji środkowozapolowego przez 22 sezony w Major League Baseball.
Kariera zawodnicza Speaker profesjonalną karierę rozpoczynał w klubach NAPBL, w Cleburne Railroaders i Houston Buffaloes z Texas League. W wieku 19 lat podpisał kontrakt z występującym w American League zespołem Boston Americans, który rok później zmienił nazwę na Boston Red Sox. W MLB zadebiutował 12 września 1907.
W 1912 zdobył najwięcej w lidze doubles 53 i home runów (10) i ze średnią uderzeń 0,383 (3. wynik w lidze), otrzymał nagrodę Chalmers Award dla najbardziej wartościowego zawodnika sezonu. W tym samym roku zwyciężył w World Series, w których Red Sox pokonali New York Giants w ośmiu meczach (mecz numer 2 został przerwany po 11 inningach przy stanie 6–6 z powodu zapadających ciemności i powtórzony). Trzy lata później Red Sox ponownie zdobyli mistrzostwo pokonując w World Series Philadelphia Phillies w sześciu spotkaniach.
W 1916 po tym jak odmówił podpisania kontraktu z Red Sox, w ramach wymiany zawodników i 15 tysięcy dolarów przeszedł do Cleveland Indians. W sezonie 1916 miał najlepszą w American League średnią uderzeń (0,386), zaś Ty Cobb, który zwyciężał w tej klasyfikacji w latach 1907–1915, osiągnął średnią 0,371 co było drugim wynikiem w lidze. W lipcu 1919 został grającym menadżerem Indians zastępując na tym stanowisku Lee Fohla. W sezonie 1920 w World Series Indians pokonali Brooklyn Robins w siedmiu meczach (grano wówczas do pięciu wygranych spotkań) i zdobyli pierwszy w historii klubu tytuł mistrzowski. 17 maja 1925 w spotkaniu przeciwko Washington Senators zaliczył 3000. uderzenie w karierze jako piąty zawodnik w historii Major League. W 1926 po tym jak Indians zajęli drugie miejsce w lidze za New York Yankees, zrezygnował z funkcji menadżera zespołu, zaś w styczniu 1927 podpisał kontrakt jako wolny agent z Washington Senators. Karierę zakończył w wieku 40 lat w zespole Philadelphia Athletics, w którym występował w sezonie 1928. Jest rekordzistą w Major League pod względem zdobytych double'ów w karierze (792).
Późniejszy okres W późniejszym okresie był między innymi menadżerem Newark Bears z International League. W 1937 został wybrany do Galerii Sław Baseballu, a w 1952 do drużyny gwiazd pierwszego półwiecza XX wieku. Zmarł 8 grudnia 1958 na zawał serca w wieku 70 lat.
Nagrody i wyróżnienia Nagroda/wyróżnienieLataŹródło MVP American League 19123× zwycięzca w World Series 1912, 1915, 1920Baseball Hall of Fame od 1937 Rekordzista w MLB pod względem zdobytychdouble'ów w karierze (792)
Statystyki
Sezon zasadniczy
Postseason
Przypisy
Kategoria:Amerykańscy baseballiści Kategoria:Baseballiści Boston Americans Kategoria:Baseballiści Boston Red Sox Kategoria:Baseballiści Cleveland Indians Kategoria:Baseballiści Washington Senators (1901–1960) Kategoria:Baseballiści Philadelphia Athletics Kategoria:Menadżerowie Cleveland Indians Kategoria:Członkowie Baseball Hall of Fame Kategoria:Urodzeni w 1888 Kategoria:Zmarli w 1958