Édouard Estaunié (ur. 4 lutego 1862 w Dijon, zm. 2 kwietnia 1942 w Paryżu) – francuski pisarz i inżynier. W 1904 r., w swojej książce Traité pratique de télécommunication électrique (Rozprawa praktyczna o telekomunikacji elektrycznej), po raz pierwszy użył terminu „telekomunikacja”. Psycholog i moralista, twórca melancholijnych literackich obrazów mieszczaństwa.
Życiorys Uzyskał dyplomy École Polytechnique (1882), École Libre des Sciences Politiques i École Supérieure de Télégraphie.
Jego życie zawodowe związane było z Administracją Poczt i Telegrafów (protoplastą France Télécom).
W 1901 Édouard Estaunié został dyrektorem szkoły École Professionnelle des Postes et Télégraphes, w której rozwoju odegrał znaczną rolę. Na początku zwolnił 21 z 23 wykładowców. Zainaugurował serię wykładów takich naukowców jak Henri Poincaré, Paul Langevin czy Pierre Curie (wykłady o nowo odkrytym radzie). W trosce o ogólną kulturę studentów organizował dla nich niedzielne wycieczki do Luwru.
W 1901 bezskutecznie poszukiwał nauczyciela kursu telegrafu i telefonu, które to stanowisko w końcu objął on sam. W 1904 opublikował swoje notatki do wykładów w książce pt. Traité Pratique de Télécommunication Electrique (Télégraphie, Téléphonie). Definiował wówczas telekomunikację jako „przesyłanie myśli na odległość z użyciem elektryczności”. W wyniku powstania nowego terminu, na konferencji Międzynarodowego Związku Telegraficznego w Madrycie w 1932 roku postanowiono zmienić dotychczasową nazwę organizacji na Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny (ITU), która zaczęła obowiązywać od 1 stycznia 1934. W swoich wspomnieniach Édouard Estaunié pisał, że ma żal, że został zapomniany jako twórca terminu télécommunications.
Po opuszczeniu stanowiska Inspektora Poczt i Telegrafów i dyrektora École Professionnelle Supérieure des Postes et Télégraphes, w 1905, został dyrektorem Sprzętu i Budowli Poczt i Telegrafów, a w 1909 – dyrektorem Eksploatacji Telefonicznej.
Od 1911 poświęcił się wyłącznie pisarstwu. W czasie I wojny światowej powrócił do zajęcia telegrafisty, a po wojnie zajmował się reorganizacją poczty i telegrafu w przyłączonej w 1919 do Francji prowincji Alzacja-Lotaryngia. Ożenił się w 1916, nie miał dzieci. Na emeryturę przeszedł w wieku 57 lat, w 1919.
Członek Akademii Francuskiej od 15 listopada 1923 r.
Laureat nagrody Prix Femina w roku 1908 za powieść La vie secréte.
Wybrane powieści L'appel de la route, 1921. L'ascension de M. Baslèvre, 1920. Bonne dame. 1892. Les choses voient, 1913. L'empreinte, 1896. L'epave. 1901. Le ferment, 1899. L'infirme aux mains de lumière, 1923. Le labyrinthe, 1924. Mme Clapain, 1931. Un simple, 1888. Le silence dans la campagne. 1926. Solitudes, 1912. La vie secréte, 1907.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Édouard Estaunié – dzieła w bibliotece Polona
Kategoria:Członkowie Akademii Francuskiej Kategoria:Francuscy pisarze XX wieku Kategoria:Absolwenci École polytechnique Kategoria:Ludzie związani z Paryżem Kategoria:Ludzie urodzeni w Dijon Kategoria:Urodzeni w 1862 Kategoria:Zmarli w 1942