Franciszek Węgliński, (Węgleński) herbu Godziemba (ur. ok. 1680, zm. 23 czerwca 1750 w Klesztowie) – polski szlachcic, podkomorzy chełmski, poseł na sejmy.
Życiorys Pierwszą nominację uzyskał 3 września 1702 roku na urząd chorążego parnawskiego, którym tytułował się przez następnych 30 lat. Był marszałkiem konfederackich sejmików chełmskich: 20 października, 17 listopada i 9 grudnia 1707 roku, 3 i 9 stycznia, 2 lutego, 20 marca i 4 czerwca 1708 roku. Marszałkował chełmskiemu sejmikowi deputackiemu 9 września 1709 roku.
W 1729 roku został wybrany posłem chełmskim na sejm. W 1730 roku został wybrany na 2 lata komisarzem do Trybunału Skarbowego w Radomiu. W 1732 roku uzyskał nominację na sędziego ziemskiego chełmskiego. W 1733 roku został wybrany jednym z sędziów kapturowych ziemi chełmskiej, później, w sierpniu i wrześniu tego roku uczestniczył w elekcji króla, kiedy głosował za Stanisławem Leszczyńskim.
Został marszałkiem sejmiku deputackiego 9 września 1737 roku. W 1738 roku kandydował na urząd podkomorzego chełmskiego po śmierci republikanta Krzysztofa Romanowskiego, lecz nie uzyskał nominacji. Na następnych sejmikach: deputackim 19 września 1741 roku został marszałkiem, a 10 września 1743 roku deputatem do Trybunału Koronnego na 1743 rok. W 1747 roku został wybrany podkomorzym chełmskim, choć tym tytułem posługiwał się już w 1745 roku.
Franciszek Węgleński był czterokrotnie posłem swej ziemi na sejmy w latach 1729, 1736, 1746, był posłem ziemi chełmskiej na sejm 1748 rokuDyaryusze sejmowe z wieku XVIII.T.I. Dyaryusz sejmu z r.1748. Diaria comitiorum Poloniae saeculi XVIII i Diarium comitiorum anni 1748 wydał Władysław Konopczyński, Warszawa 1911, s. 303.. W czasie dwóch pierwszych sejmów nie przejawiał aktywności. Na sejmie w 1746 roku żądał m.in. kasaty ceł prywatnych i zastąpienia ich cłem generalnym, odmówił planowanej komisji walnej mocy stanowienia podatków, gdyż „takowa komisja inverso suo ordine odebrałaby władzę sejmowi”. Na sejmie w 1748 roku opowiadał się za usprawnieniem podatków, za zwiększeniem liczby komisarzy skarbowych oraz za zniesieniem cła brzeskiego na Bugu.
Majątek W wyniku podziału majątku po ojcu w 1712 roku, jako najstarszy syn, otrzymał wsie Klesztów i Wołkowiany, pewien majątek wniosła mu żona Agnieszka, która w 1712 roku dokonała działu dóbr rodzinnych z bratem Franciszkiem Dłużewskim, wkrótce po 1712 roku Węgleński kupił Wołkowyje koło Hrubieszowa od braci Dominika, Jacka i Franciszka Bystrzanowskich stolnikowiczów różańskich, dzierżawił przez kilka lat od swego kuzyna Antoniego Komorowskiego część Wierzbicy oraz wsie Kuszaby i Równianki w powiecie krasnostawskim, skupował części innych posesorów (najczęściej zastawnych) w Wierzbicy, w latach ok. 1748–1750 dzierżawił od Jana Jakuba Zamoyskiego wsie: Rostokę, Żmudź, Dryszczów i Lipinki.
W 1750 roku Franciszek Węgleński założył we wsi Klesztów ogród włoski, którego pozostałości stanowią drzewa – kasztanowiec biały i robinia akacjowa.
Życie rodzinne Był najstarszym synem Zygmunta, podsędka ziemskiego chełmskiego oraz Zofii z domu Komorowskiej, sędzianki bełskiej. Miał rodzeństwo: brata Józefa, miecznika buskiego od 1713 roku, który zmarł między 1718 i 1730 roku), założył bełską linię swego rodu; siostry (Barbarę, Mariannę, Annę i Apolonię), które wyszły za przedstawicieli okolicznych średnioszlacheckich rodów: Janiszewskich, Jeruzalskich (Jaruzelskich), Kucharskich i Borzęckich. najmłodsza siostra, Konstancja pozostała w stanie panieńskim.
Ożenił się około 1712 roku z Agnieszką Dłużewską kasztelanką chełmską, córką Kazimierza Dłużewskiego, zmarłą po 20 sierpnia 1737 roku. Miał z nią dziewięcioro dzieci, byli to: synowie: Jan (wydziedziczony przez ojca w jego testamencie), kanonik chełmski i proboszcz w Żelechowie, Łukasz (zmarły w 1784 roku), kolejno cześnik krasnostawski, podstoli, podczaszy, stolnik, chorąży i podkomorzy chełmski, Andrzej wstąpił do klasztoru pijarów w Podolińcu na Spiszu, Stanisław (zmarły po 1777 roku), kolejno łowczy i cześnik krasnostawski; córki: Anna, późniejsza żona Adama Świeżawskiego, podstolego grabowieckiego, Rozalia (Róża), późniejsza żona Wacława Humnickiego, podstolego bełskiego i później – Józefa Skarbka Dydyńskiego, skarbnika grabowieckiego, Marianna została brygidką w klasztorze w Lublinie, najmłodsze Barbara i Elżbieta, których dalszych losów nie udało się ustalić.
Zgodnie z życzeniem zawartym w testamencie pochowany został w kościele reformatów w Chełmie.
Przypisy
Kategoria:Marszałkowie sejmikowi (ziemia chełmska) Kategoria:Pochowani w Chełmie Kategoria:Podkomorzowie chełmscy Kategoria:Posłowie na Sejm I Rzeczypospolitej (ziemia chełmska) Kategoria:Posłowie na sejm zwyczajny 1729 Kategoria:Posłowie na sejm nadzwyczajny pacyfikacyjny 1736 Kategoria:Posłowie na sejm zwyczajny 1746 Kategoria:Posłowie na sejm zwyczajny 1748 Kategoria:Urodzeni w XVIII wieku Kategoria:Urzędnicy ziemscy I Rzeczypospolitej Franciszek Kategoria:Zmarli w 1750