Wiersze i pieśni poświęcone pracownikom Bezpieczeństwa – tytuł tomiku wierszy wydanych przez Państwowy Instytut Wydawniczy w 1954 r., zawierającego utwory sławiące funkcjonariuszy stalinowskiego aparatu terroru w powojennej Polsce. Antologia zbiera wiersze autorstwa poetów hołubionych przez władze PRL na przełomie lat 40. i 50., które ukazywały się w prasie codziennej, bądź były rozproszone po innych wydaniach.
Zebrane wiersze na cześć funkcjonariuszy UB stanowią realizację jednego z zadań narzuconych literaturze przez władze komunistyczne w okresie socrealizmu. Wedle jego założeń literatura miała oswoić czytelników z instytucją, która budziła grozę, a którą jednocześnie pogardzano.
Tomik zawierał m.in. wiersz Andrzeja Mandaliana, jednego z Pryszczatych, poświęcony przemęczonemu pracą majorowi UB, któremu w czasie nocnej służby objawił się we śnie Feliks Dzierżyński. Po tej interwencji major ocknął się ze snu i przystąpił ponownie do pracy: Major obudził się stanął, zadzwonił, kazał wywołać i znów padały pytania i znów kłamała odpowiedź. (...) Notuj, majorze, notuj szukaj, majorze, nici żadna brunatna hołota nie powstrzyma naszego życia. Stary przed tobą wróg szpieg i kret (...)
Poeta Leon Kowalski tak dziękował wierszem Towarzyszowi z Bezpieczeństwa: Nie łatwo jest stykać się z wrogiem codziennie (...) przez długie godziny wieczorne i nocne Mieć jasność umysłu i nerwy tak mocne (...) Za Twe serce – dla Partii bijące Ściskam Twą dłoń uzbrojoną I słowa przesyłam gorące. Nawet „swoim” nie można było do końca ufać, gdyż:
Czujniej, towarzysze,czujniej,
dotrzymajmy epoce kroku,
i pod skórą legitymacji
trzeba umieć wymacać wrogów. (Andrzej Mandalian „Śpiewam pieśń o walce klasowej”).
Przypisy
Kategoria:Polskie zbiory poetyckie