thumb|350px|Łupek kwarcowo-serycytowy z góry Połom, w Wojcieszowie Łupek kwarcowo-serycytowy – skała metamorficzna, z licznymi drobnymi żyłkami kwarcowymi o nieregularnym przebiegu.
Łupki kwarcowo-serycytowe określane są jako porfiroidy, zwane nieraz łupkami radzimowickimi lub fyllitami.
Właściwości łupków kwarcowo-serycytowych: barwa: srebrzysto-biała, szaro-żółta, szaro-brązowa lub srebrzysto-zielonkawa, struktura: drobnoblastyczna, homeoblastyczna, granolepidoblastyczna, tekstura: masywna, łupkowa, bezładna, skład mineralny: kwarc, serycyt, skalenie, muskowit, chloryt, skały wyjściowe: kwaśne i obojętne wylewne skały magmowe, warunki metamorfizmu: metamorfizm dynamiczny. Właściwości pochodzą od dominujących składników, jakimi są kwarc i serycyt, jednak często są maskowane przez obecność innych minerałów np. chlorytu, czasami skaleni.
Łupki kwarcowo-serycytowe zaliczane są do produktów metamorfizmu regionalnego, powstały w wyniku słabego przeobrażenia osadów tufogenicznych, klastycznych i piroklastycznych. Pod wpływem nacisku wydają charakterystyczny chrzęst. Na powierzchniach spękań łupków często spotykane są igły czarnego szerlitu – minerału z grupy krzemianów, szczególnie dobrze widoczne po zmoczeniu skały.
Bibliografia W. Ryka, A. Maliszewska, Słownik Petrograficzny (wyd. II popr. i uzup.), Wyd. Wydawnictwa Geologiczne, Warszawa 1991, .
Kwarcowo-serycytowy