Henrik Barić (ur. 28 stycznia 1888 w Dubrowniku, zm. 3 kwietnia 1957 w Belgradzie) – chorwacki językoznawca i albanolog.
Życiorys Studiował języki indoeuropejskie na uniwersytetach w Grazu i w Wiedniu. W 1912 w Wiedniu obronił pracę doktorską. W 1918 przeniósł się do Belgradu, gdzie od 1920 prowadził wykłady z językoznawstwa. W tym czasie kierował pismem Arhiv za arbanasku starinu, jezik i etnologiju, które ukazywało się do 1925. Na Uniwersytecie Belgradzkim uzyskał tytuł profesorski i katedrę języków indoeuropejskich, którą kierował do 1944. W latach 1954–1957 był profesorem językoznawstwa porównawczego na uniwersytecie w Sarajewie. Tam też założył Instytut Bałkanistyczny. Był inicjatorem wydania pisma bałkanistycznego Godišnjak (Rocznik), ale nie doczekał pierwszego wydania tego pisma.
Zainteresowania badawcze Baricia koncentrowały się głównie wokół języka albańskiego i jego pozycji w rodzinie języków indoeuropejskich. W przeciwieństwie do większości badaczy, którzy opowiadali się za iliryjskimi korzeniami Albańczyków, Barić opowiadał się za ich trackim pochodzeniem.
Dzieła 1919: Albanorumänische studien 1948: Ilirske jezične studije 1954: Lingvističke studije 1955: Himje ne historin e gjuhes shqipe (Wprowadzenie do historii języka albańskiego) 1959: Istorija arbanaškog jezika (Historia języka albańskiego)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu w Grazu Kategoria:Ludzie urodzeni w Dubrowniku Kategoria:Urodzeni w 1888 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Belgradzkiego Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu w Sarajewie Kategoria:Chorwaccy albaniści Kategoria:Jugosłowiańscy albaniści Kategoria:Zmarli w 1957 Kategoria:Jugosłowiańscy redaktorzy naczelni Kategoria:Chorwaccy redaktorzy naczelni