Ludwik Skibiński-Orliński (ur. 28 sierpnia 1895 we Lwowie, zm. 16 listopada 1973 w Londynie) – major taborów Wojska Polskiego, senator RP IV kadencji w latach 1938–1939.

Życiorys Od 1911 roku był członkiem Związku Strzeleckiego. Podczas I wojny światowej służył w Legionach Polskich.

1 października 1925 roku został przeniesiony z 9 Dywizjonu Taborów do 9 Szwadronu Taborów w Brześciu. W lipcu 1926 roku został wyznaczony na stanowisko kwatermistrza 9 Szwadronu Taborów. W kwietniu 1929 roku został wyznaczony na stanowisko pełniącego obowiązki dowódcy 9 Szwadronu Taborów. W styczniu 1931 roku został przeniesiony z 9 Skadrowanego Szwadronu Taborów do Kadry 9 Dywizjonu Taborów w Brześciu na stanowisko komendanta kadry. 12 marca 1933 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1933 roku i 2. lokatą w korpusie oficerów taborowych. W listopadzie 1935 roku został przeniesiony do 5 Dywizjonu Taborów w Bochni na stanowisko dowódcy dywizjonu. Członek Zarządu Okręgu Brześć nad Bugiem Związku Legionistów Polskich w 1936 rokuZwiązek Legionistów Polskich: 1936–1938 r.: sprawozdanie Zarządu Głównego Związku Legionistów Polskich, Warszawa 1938, s. 68..

W wyborach 1935 roku został wybrany zastępcą senatora IV kadencji (1935–1938) z województwa poleskiego. Po zrzeczeniu się mandatu przez senatora Józefa Taubego złożył 4 lutego 1938 roku ślubowanie i został senatorem.

Podczas kampanii wrześniowej był szefem taborów Grupy Ob.W.21. 17 września1939 roku przekroczył granicę z Rumunią w Kutach. Od września do grudnia 1939 roku internowany w Rumunii. W styczniu 1940 roku zbiegł do Bukaresztu, gdzie otrzymał paszport na nazwisko Orliński. Przez Modenę dotarł do Paryża i podjął służbę w obozie w Coëtquidan. Po upadku Francji ewakuowany do Wielkiej Brytanii. W latach 1940–1942 służył w 3. Brygadzie Kadrowej. W 1942 roku był założycielem i komendantem Chóru Wojska Polskiego (po demobilizacji przemianowanego na Chór im. Fryderyka Chopina), a jego oddziałem macierzystym był I Oficerski Baon Szkolny. W latach 1944–1946 pełnił funkcję kwatermistrza Ośrodka Prac Okupacyjnych Zarządu Wojskowego.

Zmarł 16 listopada 1973 roku w Londynie. Został pochowany na cmentarzu Gunnersbury (kwatera BA, grób 354).

Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości (6 czerwca 1931) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (10 listopada 1938) „za zasługi na polu pracy społecznej”. Krzyż Walecznych (czterokrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi (10 listopada 1928)M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 636 „w uznaniu zasług, położonych w poszczególnych działach pracy dla wojska”.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Członkowie terytorialnych władz organizacyjnych Związku Legionistów Polskich Kategoria:Członkowie Związku Strzeleckiego (1910–1914) Kategoria:Internowani w Rumunii w czasie II wojny światowej Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie Kategoria:Majorowie taborów II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (czterokrotnie) Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 5 Dywizjonu Taborów Kategoria:Oficerowie 9 Dywizjonu Taborów Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Gunnersbury w Londynie Kategoria:Senatorowie IV kadencji (1935–1938) Kategoria:Urodzeni w 1895 Kategoria:Zastępcy senatorów II Rzeczypospolitej Kategoria:Zmarli w 1973 Kategoria:Żołnierze Legionów Polskich 1914–1918