Dzwony (ukr. Дзвони) – ukraińskie czasopismo literacko-naukowe, wydawane we Lwowie (1930–1939), finansowane przez metropolitę Andrzeja Szeptyckiego.
Skład redakcyjny Redaktor naczelny: Petro-Markijan IsajiwM. Komarycia: Isajiw Petro-Markijan Iwanowycz. [W:] Encykłopedija suczasnoji Ukrajiny. Т. 11: Зор — Как. Kijów, 2011, s. 528. Skład kolegium redakcyjnego pod przewodnictwem Josyfa Slipego: Mykoła Konrad Hawryło Kostelnyk Mykoła Czubatyj.
Najważniejsze działy: poezja, artykuły naukowe i publicystyczne kronika recenzje nowości wydawnicze.
Zamieszczone utwory pisarzy takich jak: Natałena Korolewa Ułas Samczuk Jurij Łypa O. Peczenih (Oksana Laturynśka) Ulana Krawczenko Bohdan Ihor Antonycz Serhij Szeluchyn
Autorami artykułów zamieszczanych w tym czasopiśmie to byli na przykład: M. Hnatyszak W. Lew Wasyl Paczowśkyj Teofil Kostruba K. Czechowycz I. Huzar T. Żewuśkyj.
Koncepcja Koncepcja literacko-estetyczna: idea jedności chrześcijańskiego światopoglądu i jego realizacji artystycznej jako organicznej części twórczej świadomości artysty, pojednania estetyki i etyki. Kategorie estetyczne piękna, komizmu, tragizmu rozpatrywane są przez pryzmat filozofii chrześcijańskiej (uznanie Boga jako najwyższego piękna; komizm nie może przeradzać się w wyśmiewanie się; rozgraniczenie moralności smutku i niemoralności rozpaczy). Zadaniem czasopisma było ukazanie nieskończoności boskich wcieleń poprzez poezję, sztukę, publicystykę, naukę, walki przeciwko wrogim dla ukraińskich duchowych i materialnych wartości ideom i ideologiom, rozwój intelektualny Ukraińców w Galicji.
Artykuły miały przeważnie charakter historyczno-literacki – badanie dawnej literatury ukraińskiej, stylistycznych osobliwości w twórczości poszczególnych pisarzy ukraińskich, w szczególności Taras Szewczenko, analiza literatury zagranicznej. Wiele artykułów poświęconych było teorii literatury: związkom między literaturą a społeczeństwem, psychologicznym podstawom twórczości poetyckiej, metodologii literaturoznawstwa, charakterystyce rozwoju literatury współczesnej. Miejsce szczególne w publikacjach literaturoznawczych posiadało pytanie o definicję pojęć „literatura katolicka” i „krytyka katolicka”, określenie ich podstawowych funkcji.
Najważniejsze miejsce zajmowała jednak idea państwowotwórcza, jaka opierała się na poglądach ukraińskiego uczonego i działacza społecznego, monarchisty W. Łypynśkiego. Redakcja często polemizowała z autorami innych galicyjskich wydań, podkreślając wagę chrześcijańskiego światopoglądu w politycznej koncepcji W. Łypynśkiego.
Wydawana była Biblioteka Dzwoniw, w ramach której ukazały się m.in. trylogia U. Samczuka Wołyń, powieści N. Korolewy Bez korinnia, 1313, Predok, zbiór poezji B. I. Antonycza Księga Lwa, dziennik J. Slipego z podróży do Ziemi Świętej i Anglii, prace naukowe ukraińskich i zagranicznych uczonych (w ukraińskim tłumaczeniu).
Zobacz też Dzwin
Przypisy
Bibliografia Енциклопедія українознавства. T. 2. Lwów, 2000, s. 508–509. . M. Ilnyćkyj: «Dzwony». W: Encykłopedija istoriji Ukrajiny. T. 2 : Г — Д. Kijów : Naukowa dumka, 2004, s. 376—377. . E. Perejma. Widnowłeno żurnał «Dzwony». „Patrijarchat”.
Kategoria:Czasopisma w języku ukraińskim Kategoria:Czasopisma wydawane od 1930 Kategoria:Czasopisma wydawane do 1939 Kategoria:Prasa we Lwowie (II Rzeczpospolita) Kategoria:Ukraińskie czasopisma literackie