180px|mały|prawo|Fra Angelico: Chrzest Pański Synostwo Boże, Dziecięctwo Boże – chrześcijańskie pojęcie opisujące wiarę w to, że Jezus Chrystus jest Synem Bożym i że wszyscy ochrzczeni, odkupieni przez Chrystusa, stają się synami (i córkami) Boga przez adopcję. Z powodu korzeni biblijnych, doktryna ta jest obecna u większości wyznań chrześcijańskichBook of Concord, https://web.archive.org/web/20121208065126/http://bookofconcord.org/sd-righteousness.php akapity 4, 9, 10 i 25, jednak pojęcie Synostwa Bożego jest używane przede wszystkim przez katolików.
Główne konsekwencje dla życia chrześcijańskiego Synostwo Boże to fundament innych chrześcijańskich wierzeń: Powierzenie się Boskiej Opatrzności, ponieważ Jezus powiedział, że "Ojciec wasz wie, czego wam potrzeba (Mt 6,31) Pobożność dziecka, ponieważ jest to warunek wejścia do Królestwa Niebieskiego. (Mt 18:3-4; KKK 526) Nazywanie Boga Ojcem i proszenie go w naszych potrzebach. Patrz: Ojcze Nasz. Traktowanie liturgii jako "spotkania dzieci Bożych z ich Ojcem, Chrystusem i Duchem Świętym". (KKK 736) Miłość do Kościoła (KKK 845, 1474) Znaczenie chrztu, przez którzy chrześcijanie stają się dziećmi Bożymi (KKK 1243). Odgrywanie roli syna marnotrawnego.(KKK 1468) Naśladowanie Chrystusa w życiu (KKK 1694) Umiłowanie wolności (KKK 1828) Życie posłuszeństwem (KKK 2825).
Wymienione powyżej skutki synostwa bożego umożliwiają wejść na drogę dziecięctwa duchowego wyrażającego się poprzez życie prostoty, pokory i zawierzeniu się Bogu. Zawierzenie takie nie ma nic wspólnego z infantylizmem. Prawdziwe dziecięctwo duchowe niesie ze sobą dojrzałość umysłu, spojrzenie nadprzyrodzone, rozważanie wydarzeń w świetle wiary i na mocy darów Ducha Świętego, a wraz z tą dojrzałością - prostotę, brak komplikacji wewnętrznychFrancisco F. Carvajal, Dotrzeć do portu - znaczenie kierownictwa duchowego, Wydawnictwo Apostolicum, Ząbki - 2013, s. 87, .
W Starym Testamencie Pojęcie Synostwa Bożego istniało już u Żydów w Starym Testamencie.
W Starym Testamencie tytuł syna Bożego jest nadawany: aniołom(Por. Pwt 32, 8 LXX; Hi I, 6), ludowi wybranemu(Por. Wj 4, 22; Oz 11, 1; Jr 3, 19; Syr 36, 11; Mdr 18, 13) dzieciom Izraela(Por. Pwt 14, 1; Oz 2, 1) królom Izraela (jako przedmiot szczególnego wybrania, wyrażonego w Bożej obietnicy przekazanej Dawidowi przez proroka Natana: „Ja będę mu ojcem, a on będzie mi synem”)(Por. 2 Sm 7, 14; Ps 82, 6) mężowi sprawiedliwemu, biblijnemu typowi Mesjasza(Por. Mdr 2, 13-18). Oznacza on wówczas przybrane synostwo, które wprowadza między Bogiem i stworzeniem związki szczególnej bliskościKKK 441.
Świadomość przybrania za synów Bożych staje się istotnym elementem kształtowania relacji między Bogiem a ludźmi w religii żydowskiej. Na tej świadomości opiera się zarówno nadzieja przyszłego odrodzenia, jak i wiara w zapłatę po śmierci.
Przypisy
Kategoria:Teologia chrześcijańska