mały|Grób Zdzisława Marchwickiego na cmentarzu Powązkowskim Zdzisław Marchwicki herbu Ostoja (ur. 29 stycznia 1841 w Międzylesiu, zm. 24 sierpnia 1912 w Warszawie) – wiceprezydent Lwowa, poseł do Sejmu Krajowego Galicji (1889-1901), dyrektor Banku Kredytowego, komisarz rządowy województwa płockiego i naczelnik cywilny powiatu ostrołęckiego w powstaniu styczniowymOrganizacja władz powstańczych w roku 1863 [Spis obejmuje Komitet Centralny oraz naczelników wojennych i cywilnych powiatów z województw: mazowieckiego, podlaskiego, lubelskiego, sandomierskiego, krakowskiego, kaliskiego, płockiego, augustowskiego, wileńskiego, kowieńskiego, grodzieńskiego, mińskiego, mohylewskiego, witebskiego, kijowskiego, wołyńskiego, podolskiego oraz z Galicji, Wielkopolski i Prus Zachodnich. AGAD, nr zespołu 245, s. 8, 10., członek honorowy Towarzystwa Muzeum Narodowego Polskiego w Rapperswilu od 1895 rokuSprawozdanie z Zarządu Muzeum Narodowego Polskiego w Rapperswylu za Rok ...., 1899, s. 5..
Życiorys Urodził się w rodzinie ziemiańskiej w Królestwie Polskim. Kształcił się w Gimnazjum Realnym w Warszawie. Studiował prawo najpierw w Bonn, później w Heidelbergu. Brał czynny udział w powstaniu styczniowym, organizując siły zbrojne i administrację w województwie płockim. W grudniu 1863 roku uwięziony przez władze carskie, po dwóch miesiącach wypuszczony, udał się na emigrację zagranicę, gdzie studiował ekonomię.
W 1867 roku osiedlił się w Krakowie, by dwa lata później osiąść we Lwowie. Pełnił tu funkcję dyrektora Banku Krajowego, a następnie dyrektora Galicyjskiego Banku Kredytowego (od 1873 r.). W 1877 roku został członkiem Rady Nadzorczej Towarzystwa Wzajemnych Ubezpieczeń w Krakowie. W 1884 roku powołany przez sąd kuratorem Zakładu Włościańskiego, instytucji zrzeszającej 36 tysięcy rolników. Dzięki jego rozwiązaniom uratowano przed wywłaszczeniem większość członków organizacji.
W 1886 roku wszedł do Rady Miejskiej i został wiceprezydentem miasta (prezydentem został Edmund Mochnacki), pełniąc urząd przez dwie kadencje do 1894 roku. Został dyrektorem Powszechnej Wystawy Krajowej we Lwowie, za którą dostał podziękowanie od cesarza Franciszka Józefa. Rada Miejska w uznaniu jego zasług przyznała mu tytuł honorowego obywatela miasta Lwowa (1894). W latach 1889–1901 przez dwie kadencje, pełni manat poselski do Sejmu Krajowego (wybrany z II kurii, z Lwowskiej Izby Handlowo-Przemysłowej, której był prezesem od 1894 r.). W 1895 roku został członkiem Izby Panów w Wiedniu.
Po upadku Galicyjskiego Banku Kredytowego przeniósł się do Warszawy, gdzie zmarł. Jego grób znajduje się na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 22-4-18).
Bibliografia
"Wykaz Członków i Posłów Sejmu Krajowego Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na VI. peryod w roku 1892", Lwów 1892 Miasto Lwów w okresie samorządu 1870-1895, praca zb., Lwów, 1896
Przypisy
Linki zewnętrzne Zdzisław Marchwicki w: Österreichisches Biographisches Lexikon 1815–1950 Nekrolog w Kurjerze Lwowskim, 1912 Zdzisław Marchwicki w Wielkiej Genealogi Minakowskiego
Kategoria:Absolwenci Gimnazjum Realnego w Warszawie Kategoria:Członkowie Towarzystwa Muzeum Narodowego Polskiego w Rapperswilu Kategoria:Członkowie Towarzystwa Wzajemnych Ubezpieczeń w Krakowie Kategoria:Członkowie władz powstania styczniowego w województwie płockim Kategoria:Honorowi obywatele Lwowa (zabór austriacki) Kategoria:Komisarze rządowi powstania styczniowego Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polacy – więźniowie polityczni w Imperium Rosyjskim Kategoria:Posłowie Sejmu Krajowego Galicji VI kadencji Kategoria:Posłowie Sejmu Krajowego Galicji VII kadencji Kategoria:Powiatowi naczelnicy cywilni powstania styczniowego Kategoria:Urodzeni w 1841 Kategoria:Zmarli w 1912