Geneza Piłka siatkowa w Polsce pojawiła się na początku XX w. Początkowo miała charakter wyłącznie amatorski. Za początek piłki siatkowej w Polsce w zorganizowanej formie uznaje się 1926 r. i założenie Polskiego Związku Gier Sportowych, który po II wojnie światowej zmienił nazwę na Polski Związek Koszykówki, Siatkówki i Szczypiorniaka (PZKSS). PZKSS wziął czynny udział w tworzeniu struktur Międzynarodowej Federacji Piłki Siatkowej (FIVB) utworzonej w 1947 r., dzięki czemu jej wiceprezesem został Zygmunt Nowak. Po wstąpieniu PZKSS do FIVB pojawił się pomysł stworzenia reprezentacji narodowejJuż w 1934 r. powołana została nieformalna reprezentacja Polski, składająca się z zawodników AZS Warszawa, która wystartowała w Igrzyskach Polonii Zagranicznej, jednak mecze rozegrane przez tę drużynę są uznawane za nieoficjalne..

Lata 1948-1949 – Romuald Wirszyłło Skład Polski w meczu przeciwko Czechosłowacji Warszawa, 28.02.1948 Henryk Antczak, Bohdan Bartosiewicz, Juliusz Kijewski, Romuald Markowski, Leonard Michniewski, Czesław Plejewski Rezerwowi:Kazimierz Staniszewski, Jerzy Stroński, Wiktor Klein, Bogdan Bińkowski Trener: Romuald Wirszyłło Reprezentacja po raz pierwszy zebrała się w lutym 1948 r., a rolę trenera pełnił Romuald Wirszyłło. 28 lutego 1948 w swoim pierwszym spotkaniu międzypaństwowym, rozgrywanym w hali YMCA w Warszawie uległa Czechosłowacji 2:3 (15:17, 15:11, 15:13, 4:15, 12:15).

W tym samym roku odbyły się w Rzymie 1. mistrzostwa Europy, w których udział brać mogły wszystkie zgłoszone zespoły. Reprezentacja Polski jednak w nich nie wystartowała, ponieważ ówczesne władze zabroniły zawodnikom wyjechać do Europy Zachodniej.

Tuż przed mistrzostwami Europy odbyły się w Sofii Igrzyska Bałkańskie – pierwszy międzynarodowy turniej, w którym występowała reprezentacja Polski. Rozegrała w nim 6 spotkań, przegrywając z reprezentacjami Czechosłowacji, Rumunii i Jugosławii, wygrywając natomiast z reprezentacjami Bułgarii, Węgier oraz Triestu, ostatecznie zajmując 4. miejsce.

W 1949 r. nowym trenerem został Zygmunt Kraus.

Lata 1949-1952 – Zygmunt Kraus W 1949 r. kadra Polski zadebiutowała w mistrzostwach świata odbywających się w Pradze. Znalazła się w grupie C razem z mistrzami Europy – Czechosłowakami oraz Holendrami. W pierwszym spotkaniu pewnie pokonała Holandię 3:0 (15:2, 15:7, 15:3), w drugim natomiast uległa Czechosłowacji 0:3 (5:15, 10:15, 5:15), uzyskując jednak awans do rundy finałowej. W rundzie finałowej uległa kolejno: Czechosłowacji, ZSRR, Rumunii oraz Bułgarii. Jedyne zwycięstwo odniosła nad Francją w ostatnim swoim spotkaniu, ostatecznie zajmując 5. miejsceWedług oficjalnych statystyk FIVB Polska pokonała Rumunię i ostatecznie zajęła 4. miejsce..

W 1950 r. docelową imprezą były mistrzostwa Europy rozgrywane w ramach II BałkaniadyNiektóre źródła nie wliczają tego turnieju do oficjalnych statystyk. FIVB uznała go za oficjalny.. W ramach przygotowań reprezentacja Polski rozegrała dwa mecze towarzyskie z Rumunią (3:0, 2:2) i wzięła udział w towarzyskim turnieju w Pradze, gdzie zmierzyła się z Rumunią (0:3), Czechosłowacją (1:3) oraz Chinami (3:0).

Pierwszy mecz 2. mistrzostw Europy odbywających się w Sofii Polska rozegrała 15 października, ulegając Czechosłowacji 1:3. W kolejnych dniach przegrała z drużynami ZSRR (0:3), Bułgarii (0:3), Węgier (1:3) oraz Rumunii (1:3). Ostatecznie sklasyfikowana została na ostatniej szóstej pozycji, wygrywając w całym turnieju trzy sety.

W 1951 r. Polska wzięła udział w akademickich mistrzostwach świata w Berlinie. Pewnie pokonała drużyny azjatyckie, jednak musiała uznać wyższość większości reprezentacji z Europy Wschodniej.

Osoby zarządzające piłką siatkową w Polsce uznały po nieudanych mistrzostwach Europy oraz akademickich mistrzostwach świata, iż reprezentacja prezentuje zbyt niski poziom i postanowiły nie zgłaszać jej do 3. mistrzostw Europy, które miały być rozegrane w Paryżu.

Lata 1952-1953 – Wiesław Piotrowski W 1952 r. po kolejnych porażkach z funkcji trenera zwolniony został Zygmunt Kraus, a na jego miejsce przyszedł Wiesław Piotrowski. Głównym zadaniem nowego szkoleniowca było przygotowanie zespołu do zbliżających się mistrzostw świata.

Polska kadra odbyła tournée po Niemieckiej Republice Demokratycznej, rozgrywając towarzyskie spotkania z miejscowymi drużynami: w Halle z Wissenschaft Halle, w Poczdamie z Lokomotivem Lichtenberg oraz zespołem Brandenburgii, w Berlinie dwumecz z NRD.

Wszystkie mecze zakończyły się zwycięstwem Polaków 3:0.

Mistrzostwa świata odbyły się w dniach 17-29 sierpnia 1952. Polska znalazła się w grupie A razem z Bułgarią, Finlandią oraz Węgrami. W pierwszym spotkaniu polscy siatkarze pewnie pokonali Finlandię 3:0 (15:8, 15:5, 15:6), w drugim prowadzili 2:0 w setach z reprezentacją Węgier, jednak ostatecznie zeszli z parkietu pokonani. W meczu decydującym o awansie do finału A nie byli w stanie przeciwstawić się brązowym medalistom poprzednich mistrzostw – Bułgarom. W swojej grupie zajęli 3. miejsce i w dalszej części mistrzostw rywalizowali w finale B o miejsca 7-11.

W finale B polski zespół zmierzył się z Indiami, Izraelem, ponownie z Finlandią oraz Libanem. Bez większych problemów wygrał wszystkie spotkania 3:0, ostatecznie zajmując 7. miejsce.

Po mistrzostwach reprezentacja prowadzona przez Wiesława Piotrowskiego rozegrała jeszcze dwa mecze towarzyskie. 7 września uległa 0:3 Czechosłowacji, a 7 grudnia takim samym wynikiem zakończył się mecz przeciwko młodzieżowej ekipie Związku Radzieckiego.

W 1953 r. ze względu na słabe wyniki sportowe Główny Komitet Kultury Fizycznej nie wyraził zgody na rozgrywanie przez reprezentację meczów międzynarodowych. Ten czas poświęcono na szkolenie nowych zawodników. Na stanowisko trenera powrócił Zygmunt Kraus.

Lata 1953-1954 – Zygmunt Kraus Rok 1954 poświęcono na przygotowania do mistrzostw Europy. Reprezentacja Polski po raz kolejny wystartowała w akademickich mistrzostwach świata. Przed tym turniejem rozegrała trzy sparingi: z Francją (3:1), drużyną FSGT (Fédération sportive et gymnique du travail, 3:0) oraz zespołem Renault (3:1).

W akademickich mistrzostwach świata w Budapeszcie Polska ponownie nie potrafiła pokonać drużyn z czołówki światowej (poza Związkiem Radzieckim, który nie przyjechał pierwszym składem). Zwycięstwa nad Chinami, Iranem i ZSRR dały ostatecznie 6. miejsce.

We wrześniu 1954 r. reprezentacja Polski rozegrała serię spotkań z pierwszym i drugim zespołem Czechosłowacji. Po czterech kolejnych porażkach trenerem polskiej drużyny przestał być Zygmunt Kraus. Na jego miejsce powołano Leonarda Michniewskiego.

Lata 1954-1956 – Leonard Michniewski Pierwszym sprawdzianem dla nowego trenera był turniej towarzyski w Kijowie odbywający się w dniach 29-31 października 1954. Polska rozegrała w nim trzy spotkania z republikami Związku Radzieckiego: Białorusią (3:0), Rosją (2:3) oraz Ukrainą (1:3).

W mistrzostwach Europy 1955 Polska trafiła do grupy IV. W pierwszym meczu pokonała Włochów 3:0 (15:7, 15:9, 15:9). W drugim spotkaniu, mając pewny awans do rundy finałowej, przegrała z Rumunią 2:3 (12:15, 11:15, 15:2, 15:8, 12:15).

Rundę finałową Polska rozpoczęła od porażki z Czechosłowacją 0:3 (7:15, 4:15, 5:15). W pozostałych spotkaniach uległa także Rumunii (1:3), Bułgarii (2:3) i ZSRR (0:3), natomiast odniosła zwycięstwa nad Węgrami, Francją i Jugosławią (wszystkie mecze 3:1). W klasyfikacji końcowej mistrzostw zajęła 6. miejsce.

Po mistrzostwach Europy odbyły się w Warszawie igrzyska młodzieży i studentów, w których wystąpiły wszystkie liczące się drużyny z Europy poza ZSRR. Polska poniosła porażkę jedynie z Czechosłowacją, zdobywając srebrny medal.

Rok 1956 rozpoczął się od słabego występu reprezentacji (grającej jako Warszawa) w turnieju stolic, gdzie przegrała wszystkie trzy spotkania (z Węgrami, Czechosłowacją i ZSRR). W wyniku tego postanowiono o zmianie trenera. Rolę selekcjonera przejął Jacek Busz.

Lata 1956-1958 – Jacek Busz W 1956 r. we Francji zorganizowano 3. mistrzostwa świata. Dla Polski rozpoczęły się one od zwycięstwa nad Kubą 3:0 (15:2, 15:1, 15:2), które dało awans do finału A. Po pierwszych czterech dniach rozgrywek finałowych po wygranych meczach z Rumunią (3:1), Chinami (3:0), Francją (3:0) oraz Węgrami (3:0) reprezentacja Polski zajmowała pozycję lidera. W dwóch kolejnych spotkaniach musiała uznać wyższość Czechosłowacji (0:3) i Bułgarii (1:3). Po pokonaniu Stanów Zjednoczonych 3:0 Polska odzyskała szanse medalowe, jednak w kolejnym spotkaniu nie sprostała ZSRR (1:3) i nawet pokonanie Jugosławii w ostatnim meczu nie dało miejsca na podium. Polskę sklasyfikowano na 4. miejscu tuż za strefą medalową.

Lata 1958-1959 – Józef Śliwka W 1957 r. w Moskwie odbyły się III Igrzyska Młodzieży i Studentów, na którym reprezentacja Polski zajęła 4. miejsce (za ZSRR, Czechosłowacją i Rumunią).

Przygotowania do mistrzostw Europy składały się z turniejów towarzyskich rozgrywanych w Ilmenau, Warszawie, Gandawie oraz Brukseli. Polska wygrała w nich osiem na dziewięć spotkań (uległa jedynie reprezentacji Czechosłowacji). Z roli szkoleniowca zrezygnował Jacek Busz, a kadrę po nim objął Józef Śliwka.

Polska mistrzostwa Europy odbywające się w Czechosłowacji zainaugurowała 30 sierpnia 1958 zwycięskim meczem z Finlandią (3:1). W pozostałych spotkaniach fazy eliminacyjnej pokonała Bułgarię (3:1), Danię oraz Egipt i z pierwszego miejsca w grupie awansowała do fazy finałowej.

W fazie finałowej reprezentacja Polski odniosła trzy zwycięstwa (nad Jugosławią, ZSRR i Francją) i cztery porażki (z Węgrami, Bułgarią, Czechosłowacją oraz Rumunią). Ostatecznie Polska zajęła 6. miejsce.

Lata 1959-1964 – Gwidon Grochowski W 1959 r. nowym szkoleniowcem został Gwidon Grochowski. Pierwszym turniejem międzynarodowym, w którym Grochowski poprowadził reprezentację, był Puchar Trzech Kontynentów rozgrywany w Paryżu. Polska uległa w nim Bułgarii, Czechosłowacji, Węgrom oraz ZSRR, a wygrała z Chinami, Brazylią, Francją oraz Rumunią.

W 1960 r. odbyły się 4. mistrzostwa świata po raz pierwszy poza Europą. Polska znalazła się w grupie IV razem z Peru oraz Rumunią – srebrnym medalistą poprzednich mistrzostw. Pojedynek z drużyną południowoamerykańską zakończył się zwycięstwem 3:0 (15:3, 15:1, 15:5). W meczu z Rumunią natomiast Polsce udało się wygrać jednego seta. Z drugiego miejsca w grupie awansowała do turnieju finałowego.

Po raz pierwszy mecze z poprzedniej rundy pomiędzy drużynami, które awansowały, zostały wliczone do klasyfikacji rundy finałowej. Polska startowała więc z jedną porażką. W rundzie finałowej uległa jedynie późniejszym medalistom – Czechosłowacji oraz ZSRR. W pozostałych spotkaniach pokonała Węgrów (3:1), Japończyków (3:1), Brazylijczyków (3:2), Francuzów (3:0) oraz Amerykanów (3:1).

Na mistrzostwach reprezentacja Polski zajęła 4. miejsce, powtarzając wynik z poprzedniego turnieju.

W 1961 r. na kongresie Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego postanowiono o zorganizowaniu turnieju siatkarskiego na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1964. Z tego względu zmieniono kalendarz rozgrywek o randze mistrzowskiej. Po dwóch latach od poprzednich mistrzostw świata zorganizowano kolejne, natomiast mistrzostwa Europy przesunięto na rok 1963. Ustalono również, że obie imprezy odbywać się będą co cztery lata.

W 1961 roku polscy siatkarze rozgrywali jedynie spotkania towarzyskie i wzięli udział w turnieju towarzyskim w Pradze, gdzie wygrali cztery z pięciu spotkań. Pokonali m.in. wicemistrzów świata – Czechosłowaków, a z mistrzami świata – ZSRR – przegrali po pięciu setach.

Mistrzostwa Świata 1962 rozgrywane były w Związku Radzieckim. Polacy turniej rozpoczęli od zwycięstw nad NRD i Albanią i przegranej z Japonią. W grupie eliminacyjnej zajęli 2. miejsce i awansowali do rundy finałowej.