Anzelm z Lukki II (ur. 1036, zm. 18 marca 1086 w Mantui) – katolicki biskup Lukki, uczestnik sporu o inwestyturę; zwany młodszym lub Anzelmem II (dla odróżnienia od swego wuja, papieża Aleksandra II), nosił również przydomek Baduarius (gdyż pochodził z mediolańskiej rodziny Baggio).
Początkowo wbrew zaleceniom papieża Grzegorza VII przyjął inwestyturę z rąk świeckich (od Henryka IV). Żałując tego kroku, złożył godność biskupią i wstąpił do klasztoru kluniackiego, ale został odwołany przez papieża z poleceniem powrotu do diecezji.
Gorliwy zwolennik papieża Grzegorza VII i wprowadzanych przez niego reform. Ze względu na silne wsparcie dla ruchu reformatorskiego w Kościele oraz próbę narzucenia rygorystycznej dyscypliny klasztornej, w 1081 większość kanoników odmówiła poddania się wprowadzanym przez niego nowym zasadom, a sam Anzelm został wydalony do opactwa benedyktynów w Polirone w Mantui).
Anzelm poświęcił się ustanawianiu zasad reformy gregoriańskiej i starał się przeciwdziałać antypapieżowi Klemensowi III. Wywarł też znaczący wpływ w sporze o inwestyturę, a także jako spowiednik i duchowy doradca Matyldy z Canossy, w pewnym stopniu również na walkę kierowanych przez nią sił przeciw zwolennikom Henryka IV.
Podtrzymywał radykalny pogląd Grzegorza VII, że śmierć w wojnie sprawiedliwej nie tylko zasługuje na status męczeństwa, ale udział w niej może być sam w sobie aktem pokuty.
Napisał: Defensio pro Gregorio VII i Contra Guibertum antipapam oraz przypisywane mu mniejsze pisma o ascetycznej treści: Meditationes in Orationem Dominicam, De Salutatione B. M. V., seu de Ave Maria, Super Salve Regina, Meditationes de gestis Domini nostri J. Chr. wierszem.
Zobacz też kult świętych modlitwa za wstawiennictwem świętego święci i błogosławieni Kościoła katolickiego
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Włoscy święci katoliccy Kategoria:Urodzeni w 1036 Kategoria:Zmarli w 1086