Jan Skolik (ur. 16 sierpnia 1913 w Brzezinach Śląskich, zm. 6 kwietnia 1942 w Katowicach) – polski harcerz, działacz ruchu oporu.
Życiorys Urodził się w rodzinie górniczej. W 1931 roku wstąpił do ZHP, a po dwóch latach został drużynowym brzezińskiej II Drużyny Harcerskiej im. Jana III Sobieskiego, którą prowadził do 1933 roku. Po zaliczeniu kursów i zdaniu egzaminu komisyjnego zdobył instruktorski stopień podharcmistrza. W 1938 roku awansował na członka Komendy Chorągwi Śląskiej i podjął pracę w Urzędzie Wojewódzkim w Katowicach.
W czasie okupacji hitlerowskiej organizował pracę konspiracyjną harcerzy w Piotrowicach (dziś dzielnica Katowic), był zastępcą komendanta Inspektoratu Katowice Okręgu Śląskiego ZWZ, występował pod pseudonimem „Brzeziński”. W ruchu oporu zaangażował się w działalność wywiadowczą, należał do organizacji „Młoda Polska”.
18 listopada 1940 roku aresztowało go Gestapo pod zarzutem „organizowania zdrady stanu, celem oderwania gwałtem obszaru należącego do Rzeszy”. Trafił do Aresztu Śledczego w Katowicach, gdzie był torturowany, a 6 kwietnia 1942 roku stracił życie w wyniku zgilotynowania.
Przypisy
Bibliografia
Władysław Kotucha, Kronika 80-lecia Harcerstwa w Brzezinach Śląskich, 2000.
Kategoria:Członkowie Związku Walki Zbrojnej Kategoria:Ludzie związani z Piekarami Śląskimi Kategoria:Podharcmistrzowie Kategoria:Polacy i obywatele polscy straceni przez Niemcy nazistowskie w Polsce 1939–1945 Kategoria:Urodzeni w 1913 Kategoria:Więźniowie niemieckich władz okupacyjnych w Prowincji Górny Śląsk Kategoria:Zmarli w 1942 Kategoria:Straceni przez dekapitację Kategoria:Ludzie urodzeni w Brzezinach Śląskich