Klasyfikator migowy – według Merry BrennoE. Klima, U. Bellugi, The Singns of Language, Harvard University Press, 1979. to kształt dłoni, który może być stosowany w celu przedstawienia informacji o istnieniu określonej klasy cech, np. kształtu, rozmiaru, ułożenia w przestrzeni. Klasyfikator jest ikonicznym znakiem migowym, silnie naśladującym dany desygnat, np. wyraz kamień jest reprezentowany przez zaciśniętą pięść, natomiast wyraz człowiek – przez wyprostowany palec wskazujący drugiej ręki. Monika Dobrowolska i Joanna ŁachetaM. Dobrowolska, J. Łacheta, Klasyfikatory w PJM, [w:] Milczący cudzoziemcy. Głusi-język-kultura, Wrocław 2007, tom pokonferencyjny w opracowaniu. wymieniają następujące rodzaje klasyfikatorów: klasyfikatory ruchu, klasyfikatory kształtu, klasyfikatory obiektów.
Wyrażenia przyimkowe w PJM są najczęściej inkorporowane do jednego znaku migowego lub wyrażane za pomocą klasyfikatorów. Np. zdanie Kot leży na mojej głowie należy zamigać jako sekwencję znaków: kot: obie dłonie dwukrotnie pokazują wąsy: palec wskazujący każdej dłoni dotyka kciuka w układzie O, znak rozpoczyna się przy górnych wargach, kończy po dwukrotnym symetrycznym odchyleniu dłoni na zewnątrz; klasyfikator reprezentujący podmiot, tu: zwinięta piąstka prawej dłoni; wskaz prawym palcem wskazującym oznaczający kota; zaimek dzierżawczy mój: układ dłoni O przyłożony do środka klatki piersiowej, kant dłoni jest skierowany na zewnątrz; dłoń w układzie klasyfikatora zostaje położona na głowie.
Czynnikiem wyróżniającym klasyfikatory od innych znaków migowych jest także brak kontaktu wzrokowego z rozmówcą w czasie ich migania – nadawca przenosi wzrok na swoje dłonie na cały czas wykonywania przekazu klasyfikatorowego.
Przypisy
Kategoria:Języki migowe i migane