Indapamid (łac. Indapamidum) – organiczny związek chemiczny, lek moczopędny z grupy sulfonamidów hamujący reabsorpcję elektrolitów.
Właściwości i działanie Ma właściwości bardzo zbliżone do hydrochlorotiazydu i, podobnie jak leki z grupy tiazydów, działa w końcowym korowym odcinku części wstępującej pętli Henlego oraz w początkowej części kanalika dalszego. Zatrzymanie w kanaliku sodu i wody następuje poprzez zahamowanie wchłaniania zwrotnego jonu chlorkowego. Następstwem są zwiększone wydalanie sodu, potasu i magnezu, oraz zatrzymanie wapnia.
Jego działanie hipotensyjne jest dodatkowo związane z hamowaniem transportu wapnia w komórkach mięśni gładkich, co daje efekt ich rozluźnienia i rozkurczenia naczyń krwionośnych.
Farmakokinetyka Różni się od hydrochlorotiazydu dłuższym czasem półtrwania, który wynosi od 14 do 18 godzin. Lek wiąże się z białkami osocza w 71-79%. Metabolizowany w wątrobie.
Zastosowania nadciśnienie tętnicze pierwotne obrzęk wywołany zastoinową niewydolnością serca
Interakcje i działania niepożądane Interakcja farmakologiczna i działania niepożądane są podobne do występujących przy stosowaniu innych tiazydów. W związku z tym, że indapamid obniża poziom jodu związanego z białkami surowicy jest przeciwwskazany u chorych z zaburzeniami czynności tarczycy.
Postaci handlowe
Przypisy
Bibliografia "Farmakologia" pod redakcją Wojciecha Kostowskiego
Kategoria:ATC-C03 Kategoria:Benzamidy Kategoria:Benzenosulfonamidy Kategoria:Hydrazydy Kategoria:Związki chloroaromatyczne Kategoria:Indoliny