Furosemid () – organiczny związek chemiczny z grupy sulfonamidów, lek moczopędny i przeciwnadciśnieniowy należący do grupy diuretyków pętlowych.
Mechanizm działania Mechanizm działania furosemidu polega na hamowaniu zwrotnego wchłaniania jonów chlorkowych w nefronie, w części wstępującej pętli Henlego. Powoduje to zahamowanie zwrotnego wchłaniania jonu sodowego, który zostaje wydalony, pociągając za sobą wodę. Oprócz wzrostu wydalania jonów sodu, powoduje także zwiększenie wydalania potasu, magnezu, wapnia. Hamuje natomiast wydalanie kwasu moczowego.
Wskazania Furosemid stosuje się w leczeniu ostrej niewydolności lewokomorowej i spowodowanego przez nią, obrzęku płuc, a także zaostrzeniach przewlekłej niewydolności serca.
Wykorzystuje się działanie moczopędne w przebiegu leczenia: zespołu nerczycowego marskości wątroby ostrej i przewlekłej niewydolności nerek, z wyraźnie obniżonym wskaźnikiem filtracji kłębuszkowej – w sytuacji gdy leki tiazydowe przestają być skuteczne opornego na leczenie tiazydami nadciśnienia tętniczego ciężkiej niewydolności krążenia zatruć – podczas forsowania zwiększonej diurezy hiperkalcemii.
Stosowany również w próbach zapobiegania obrzękowi mózgu.
Działania niepożądane Daje typowe dla diuretyków pętlowych zaburzenia elektrolitowe: niedobory potasu, sodu i chloru, również magnezu i wapnia. Nadmierne dawki mogą doprowadzić do odwodnienia. Zastosowany bez wyraźnych wskazań może powodować niedociśnienie ortostatyczne, a nawet zapaść. Może dawać przejściowe zaburzenia słuchu (ryzyko zmniejsza się przy stosowaniu leku w powolnym wlewie dożylnym), osłabienie i zawroty głowy przy zmianie pozycji ciała, nudności, wymioty, zwiększenie stężenia kwasu moczowego i nasilenie dny, przemijające zwiększenie stężenia kreatyniny, glukozy i cholesterolu we krwi, ból głowy, niedociśnienie.
Interakcje Jego ototoksyczność wzrasta przy stosowaniu innych leków ototoksycznych: aminoglikozydów oraz dużych dawek kwasu acetylosalicylowego. Może też nasilać nefrotoksyczność cefalosporyn.
Nie należy stosować łącznie furosemidu i soli litu, ponieważ furosemid może prowadzić do toksycznego wzrostu stężenia litu we krwi.
Dawkowanie Według wskazań lekarza. Może być podawany doustnie i dożylnie, ma szeroki zakres dawek użytecznych (od 20 do 400 mg na dobę).
Dzieci: 1–2 mg/kg mc. (nie przekraczać 40 mg na dobę).
Preparaty mały|Ampułki zawierające furosemid W Polsce dopuszczone do obrotu są preparaty proste furosemidu oraz preparaty złożone z eplerenonem (stan na kwiecień 2026):
W przeszłości występował również m.in. pod nazwam handlowymi:
Przypisy
Kategoria:Benzenosulfonamidy Kategoria:Diuretyki pętlowe Kategoria:Związki chloroaromatyczne Kategoria:Furany Kategoria:Leki z listy leków podstawowych Światowej Organizacji Zdrowia