Człowiek w poszukiwaniu sensu () – książka austriackiego psychiatry Viktora Frankla, wydana w 1946, opisująca jego traumatyczne przeżycia z obozów koncentracyjnych podczas II wojny światowej (m.in. Auschwitz oraz Dachau) oraz podstawy jego metody leczenia zaburzeń psychicznych, zwanej logoterapią.
Treść
Książka składa się z następujących 3 rozdziałów: „CZĘŚĆ PIERWSZA. Moje przeżycia w obozie koncentracyjnym”, „CZĘŚĆ DRUGA. Podstawy logoterapii”, „POSTSCRIPTUM 1984. Obrona tragicznego optymizmu”.
W pierwszej części Frankl opisuje swoje obozowe doświadczenia. W drugiej części tego dzieła autor przedstawia logoterapię jako alternatywę do freudowskiej psychoanalizy.
Frankl wyróżnia trzy reakcje psychologiczne, których doświadczają wszyscy więźniowie w różnym stopniu:
Szok po przybyciu do obozu; Apatia po zaaklimatyzowaniu się do życia w obozie, w której więzień ceni tylko to, co pomaga jemu i jego przyjaciołom przetrwać; Depersonalizacja, gorycz i rozczarowanie, jeśli przeżyje i zostanie zwolniony.
Przyjęcie książki Za życia autora książka została przetłumaczona na 24 języki i doczekała się aż 73 wydań oraz była używana w uczelniach akademickich jako tekst standardowy na kursach psychologii, filozofii i teologii.
Ks. Jan Kaczkowski mówił, że książka ta pomogła mu bardzo podczas jego choroby.
Przypisy
Bibliografia w językach obcych
Kategoria:Austriackie utwory autobiograficzne Kategoria:Dzieła Viktora Frankla Kategoria:Literatura o Zagładzie Żydów Kategoria:Logoterapia Kategoria:Utwory literackie z 1946