Franciszek Macioła (ur. 10 stycznia 1944 w Chorzowie) – generał dywizji pilot Wojska Polskiego.
Życiorys Syn Gerarda. W 1957 skończył szkołę powszechną w Chorzowie, a w 1961 liceum ogólnokształcące. W okresie od 1961 do 1964 studiował na Politechnice Śląskiej w Gliwicach, po czym wstąpił do lotnictwa w Ostrowie Wielkopolskim. Od 1965 do 1967 był elewem Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Dęblinie, którą skończył jako prymus. Instruktor-pilot w 58. Pułku Lotniczym w Dęblinie, potem dowódca klucza. Od 1970 porucznik i pilot wojskowy I klasy. W latach 1971–1975 studiował w Wojskowej Akademii Lotniczej w Monino k. Moskwy w trakcie których w 1973 został kapitanem. Po powrocie zastępca dowódcy eskadry, od 1976 szef sztabu pułku, potem zastępca dowódcy pułku ds. szkolenia i ds. liniowych w 38 Pułku Lotniczym w Modlinie. Od 1980 do 1982 był dowódcą 60 Lotniczego Pułku Szkolnego w Radomiu, wyróżnionego w rozkazie MON za uzyskanie najlepszych wyników w szkoleniu. W latach 1982–1983 pełnił obowiązki dowódcy 38 Pułku Lotniczego w Modlinie a następnie zastępcy dowódcy 2 Brandenburskiej Dywizji Lotnictwa Myśliwsko-Bombowego w Pile. W 1984 rozpoczął studia w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie, które ukończył z wyróżnieniem (tak jak w Akademii Lotniczej w Monino) w 1986 roku. W okresie studiów, w 1985 awansował na stopień pułkownika. Od 1986 do 1988 był zastępcą szefa sztabu Wojsk Lotniczych w Poznaniu, potem dowódca 4 Pomorskiej Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego w Malborku (w 1989 ta dywizja otrzymała tytuł "Przodującego Związku Taktycznego w WP" i wyróżnienie w rozkazie MON). W 1990 objął obowiązki zastępcy dowódcy 2 Korpusu Obrony Powietrznej Kraju ds. liniowych w Bydgoszczy. W maju 1990 został przez gen. Wojciecha Jaruzelskiego mianowany generałem brygady. Od 1 lipca 1990 był dowódcą 4 Korpusu Lotniczego w Poznaniu. W dniu 11 listopada 1996 Prezydent RP Aleksander Kwaśniewski awansował go na generała dywizji. Gdy w maju 1998 4 Korpus Lotniczy został rozwiązany, gen. dyw. Macioła został przeniesiony do dyspozycji MON i Sztabu Generalnego. Jesienią 2003 pożegnany przez ministra obrony Jerzego Szmajdzińskiego, potem przeniesiony w stan spoczynku.
Mieszka w Poznaniu, gdzie w latach 1998-2002 był radnym Rady Miasta.
Odznaczenia i wyróżnienia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1994) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1987) Złoty Krzyż Zasługi (1978) Srebrny Krzyż Zasługi (1971) Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny Złoty Medal Za zasługi dla obronności kraju Złoty Krzyż Za Zasługi dla Bundeswehry (Niemcy) (1997) list gratulacyjny od Prezydenta RP (2004) Honorowy Tytuł "Zasłużony Pilot Wojskowy RP"
Przypisy
Bibliografia Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. II:I-M, Toruń 2010, s. 421-423.
Kategoria:Generałowie dywizji Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej Kategoria:Ludzie związani z Chorzowem Kategoria:Wojskowi związani z Gliwicami Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Złotym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Kategoria:Odznaczeni Złotym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” Kategoria:Oficerowie polskiego lotnictwa wojskowego 1943–1989 Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego – absolwenci Wojskowej Akademii Lotniczej w Monino Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego – absolwenci Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR Kategoria:Radni Poznania Kategoria:Urodzeni w 1944