Włodzimierz Kurec ps. Wołodja (ur. 4 maja 1909 w Kopianach na Litwie, zm. 15 lipca 1972 w Lubece) – polski, wileński pilot, kierowca rajdowy i przemysłowiec. Syn Grzegorza Kureca.
Kurec znany był z dużej nadwagi (według różnych źródeł ważył 150Otwarcie krajowych zawodów lotniczych, Gazeta Gdańska, 22 sierpnia 1938, s. 4–200Medard Konieczny, Jaki startują o świcie, Wydawnictwo MON, Warszawa 1980 kg), która znacząco utrudniała mu zarówno udział w rajdach samochodowych (jego Ford miał specjalnie wzmocnione resory) jak i zawodach lotniczych. Jego egzemplarz RWD-8 producenci przystosowali poszerzając kabinę oraz montując jedno tylko siedzenie. Powodowało to szereg komplikacji – między innymi fakt, że nie mógł zabrać na pokład nawigatora, przez co musiał, oprócz sterowania, wykonywać także jego obowiązki.
Przygodę z lotnictwem rozpoczął w 1933 roku. Witold Rychter opisuje, że Kurec bardzo chciał doświadczyć podniebnej podróży, toteż postanowił mu w tym pomóc. Wyciągnął swój RWD-5 i z pomocą mechaników pomógł wpakować się „Wołodii” na tylne siedzenie. Po wzbiciu się, nie bez trudu, nad ziemię Kurec mógł co prawda tylko obracać głową, ale samo przeżycie lotu bardzo go podekscytowało. Zaraz po wylądowaniu oświadczył, że jeszcze tego samego dnia zamówi sobie samolot u «Erwudziaków», a już następnego dnia zapisze się na kurs pilotażu w swym Aeroklubie WileńskimWitold Rychter, Skrzydlate wspomnienia, Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, Warszawa 1980, s. 225. Postanowienie wydało się Rychterowi komiczne, ale Kurec mimo przeciwności losu dopiął swego i ukończył kurs uzyskując licencję pilota.
Brał udział w licznych zawodach, m.in. w Zjeździe Gwiaździstym (pierwsza nagroda za przebycie największej liczby kilometrów i srebrna plakieta)Wyniki ostatniego « Zjazdu Gwiaździstego » w Wilnie, Gazeta Handlowa, 16 października 1929, s. 4, Międzynarodowym Rajdzie Automobilklubu Polski (3. miejsce)Autem dookoła Polski, Przegląd Sportowy, 5 lipca 1930, s. 1, Krajowych Zawodach Lotniczych w 1937Krajowe zawody lotnicze, Światowid, 4 września 1937, str. 7 i 1938 roku (już jako szef zespołu wileńskiego)12 przymusowych lądowań, Kurier Bydgoski 23 sierpnia 1938, s. 6.
W czasie wojny przez krótki okres sprawował funkcję zarządcy fabryki w GrzegorzewieJ. Surwiłło opisuje, że ks. Kazimierz Kułak wysłał go do „dyrektora fabryki papieru w Grzegorzewie Włodzimierza Kureca”, gdzie dzięki wstawiennictwu księdza został zatrudniony jako palacz. J. Surwiłło, Zostali tu z nami na dobre i złe: losy przedstawicieli przedwojennej inteligencji Wilna i Wileńszczyzny po 1944, Margi Raštai, 2000, s. 77, założonej przez swojego ojca, który zaginął wówczas bez wieści. W 1944 roku wyemigrował na stałe do Niemiec, skąd pochodziła jego matka.
W 1939 roku został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi za udział w rozwoju sportu lotniczegoDekoracja odznaczonych w Urzędzie wojewódzkim, Kurjer Wileński, 7 maja 1939, str. 6.
Przypisy
Kategoria:Polscy piloci sportowi Kategoria:Polscy rajdowcy Kategoria:Polscy przemysłowcy Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Ludzie związani z Wilnem Kategoria:Urodzeni w 1909 Kategoria:Zmarli w 1972 Kategoria:Ludzie związani z Grzegorzewem