thumb|Polder w Neßmersiel, Niemcy thumb|Noordoostpolder w Holandii zajmuje powierzchnię 595,43 km² thumb|Wiatrak w Schellinkhout, Holandia. Polder leży niżej niż otaczająca go woda, na drugim końcu tamy
Polder – obszar o naturalnym, wklęsłym ukształtowaniu terenu, oddzielony od cieku lub zbiornika wodnego, na którym możliwe jest sterowanie przepływem wody przy wykorzystaniu urządzeń hydrotechnicznych. Istotną cechą polderu jest możliwość jego wielofunkcyjnego wykorzystania np. do retencjonowania wód powodziowych, do intensyfikacji produkcji rolnej czy w celach rekreacyjnychWarachowska W., Zwoliński Zb. (2023). Gospodarka polderowa w Polsce – wyzwania naturalnej retencji powodziowej. Landform Analysis 42: 3–23. doi: 10.12657/landfana-042-001
http://geoinfo.amu.edu.pl/sgp/LA/LA42/landfana-042-001.pdf..
Przykłady W Europie poldery znajdują się m.in. w: Holandii, np. Noordoostpolder, Flevopolder; Danii, np. Lammefjord Niemczech, głównie we Fryzji; W Polsce poldery znajdują się w dorzeczach Wisły, Odry, Pregoły oraz rzek Przymorza. Najwięcej polderów znajduje się na Żuławach Wiślanych.
Charakterystyka Tereny polderu położone poniżej poziomu morza (obszary depresyjne) chroni przed zalaniem system tam i grobli. Polder przecinają liczne rowy melioracyjne połączone z kanałem (sloot) odprowadzającym nadmiar wody. Woda jest wypompowywana z jednego kanału do drugiego, coraz wyżej i w końcu trafia do morza (służą temu pompy elektryczne i spalinowe), wcześniej głównie przez tzw. wiatraki polderowe i pompy zasilane maszynami parowymi. Żyzne gleby polderu są często wykorzystywane rolniczo.
Poldery służą także ochronie przyrody i środowiska, stanowiąc często rezerwaty przyrody jak polder Sątopy-SamulewoRezerwat przyrody Polder Sątopy-Samulewo. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2024-10-06]..
W Polsce znajdują się łącznie 244 poldery zajmujące powierzchnię ok. 257 224,7 ha. W większości są to obszary o małej i bardzo małej powierzchni oraz stosunkowo małej głębokości, w związku z czym również ich objętość (a zarazem zdolność retencyjna) jest niska.
Przypisy