James Edward Rice (ur. 8 marca 1953) – amerykański baseballista, który występował na pozycji lewozapolowego i jako designated hitter przez szesnaście sezonów w Boston Red Sox.
Rice po ukończeniu szkoły średniej został wybrany w 1971 w pierwszej rundzie draftu z numerem piętnastym przez Boston Red Sox i początkowo grał w klubach farmerskich tego zespołu, między innymi w Pawtucket Red Sox, reprezentującym poziom Triple-A. W Major League Baseball zadebiutował 19 sierpnia 1974 w meczu przeciwko Chicago White Sox, w którym zaliczył RBI. W 1975 w głosowaniu do nagrody AL Rookie of the Year zajął 2. miejsce za Fredem Lynnem z Red Sox. Dwa lata później po raz pierwszy wystąpił w Meczu Gwiazd.
W sezonie 1978 przy średniej uderzeń 0,315 (3. wynik w lidze), zdobywając najwięcej w lidze home runów (46, w tej klasyfikacji zwyciężał także w 1977 i 1983 roku), zaliczając najwięcej uderzeń (213) i RBI (139), a także mając najlepszy wskaźnik slugging percentage (0,600), został wybrany najbardziej wartościowym zawodnikiem. W 1983 i 1984 otrzymał nagrodę Silver Slugger Award spośród zapolowych. W 2009 został uhonorowany członkostwem w Baseball Hall of Fame.
+ Nagrody i wyróżnieniaNagroda/wyróżnienieLataŹródłoMVP American League 19788× All-Star 1977, 1978, 1979, 1980, 1983, 1984, 1985, 19862× Silver Slugger Award 1983, 1984Baseball Hall of Fame od 2009# 14 zastrzeżony przez Red Sox2009
Przypisy
Kategoria:Amerykańscy baseballiści Kategoria:Baseballiści Boston Red Sox Kategoria:Członkowie Baseball Hall of Fame Kategoria:Urodzeni w 1953