Gajusz Rabiriusz Postumus (Gaius Rabirius Postumus) – rzymski ekwita, następnie senator, finansista broniony przez Cycerona w 54 p.n.e. w zachowanej mowie Pro Rabirio Postumo.

Rabiriusz był synem Gajusza Kurcjusza i Rabirii. Prawdopodobnie początkowo nosił imię Gajusz Kurcjusz Postumus. W kilku listach Cycerona do Attyka (ad Atticum) i do przyjaciół (ad Familiares) wymieniany jest jako Kurcjusz, Postumus lub Kurcjusz Postumus. Został adoptowany przez wuja ze strony matki Gajusza Rabiriusza. Pochodził ze stanu ekwitów, następnie został włączony do stanu senatorskiego.

W 59 p.n.e. pożyczył dużą sumę pieniędzy władcy Egiptu Ptolemeuszowi XII Auletesowi, który przyrzekł Cezarowi zawrotną kwotę 6000 talentów za uznanie go za króla Egiptu oraz sprzymierzeńca i przyjaciela ludu rzymskiego. W 55 p.n.e. Ptolemeusz mianował Rabiriusza diojketesem, czyli ministrem finansów, co umożliwiło mu bezwzględne ściąganie z poddanych zaległych długów królewskich. Rabiriusz mógł więc odzyskać swoje wierzytelności oraz zebrać 10 000 talentów na łapówkę dla namiestnika Syrii Aulusa Gabiniusza za jego pomoc w odzyskaniu tronu przez Ptolemeusza. Po roku zdzierstw Rabiriusza, w obliczu groźby rebelii, Ptolemeusz usunął rzymskiego bankiera ze stanowiska i uwięził go. Wobec zagrożenia życia Rabiriusz uciekł do Rzymu, gdzie został oskarżony w senacie przez Gajusza Memmiusza o zdzierstwa, przekupstwo i służbę u obcego władcy. Mimo obrony Cycerona z 54 p.n.e. został skazany na wygnanie. Wrócił w czasie dyktatury Cezara, który do 49 p.n.e. wprowadził go do stanu senatorskiego.

W 48 p.n.e. wspierał Cezara w walce z Pompejuszem w Grecji, gdy wojska Cezara miały się przeprawić z Brundyzjum do Dyrrachium. W 47 p.n.e. był krótko prokonsulem Azji. Na początku 46 p.n.e. brał udział w kampanii afrykańskiej Cezara przeciwko zwolennikom Pompejusza, gdy dowodził okrętami wojennymi transportującymi posiłki i zaopatrzenie z Sycylii. W planach Rabiriusza było ubieganie się o urząd konsula. Po śmierci Cezara w 44 p.n.e. znalazł się wśród zwolenników Oktawiana.

Przypisy . . Przypis podaje informację o rodzicach. . Boski Klaudiusz 16. Na jego sprawę powoływał się cesarz Klaudiusz, gdy uzasadniał przyczynę usunięcia z senatu senatora, który opuścił Italię, bo towarzyszył pewnemu królowi na prowincję. . . . . . .

Cyceron, ad Atticum IX 5 1-2. W liście datowanym na 10 marca 49 p.n.e. Cyceron wspomina o Postumusie jako o członku senatu. "(...) Haec qui in mea villa non feram, Curtium in curia potero ferre? Age, finge me quamvis eustomachos haec ferentem (...)". W tłumaczeniu: "Ja, który nie mogę takich rzeczy znieść u siebie w willi czyż będę mógł znosić Kurcjusza w senacie? Wyobraź sobie jednak, że znoszę to z zimną krwią (...)". Cyceron, ad Atticum XII 49 2. W liście datowanym na 19 maja 45 p.n.e. Cyceron z ironią wspomina o Postumusie, który zastanawia się nad kandydowaniem na konsula. "(...) O tempora! fore cum dubitet Curtius consulatum petere! (...)". W tłumaczeniu: "(...) Co za czasy, że Kurcjusz myśli o kandydowaniu na konsula! (...). Cyceron, ad Atticum XV 2 3. W liście datowanym na maj/czerwiec 44 p.n.e. Cyceron wspomina o Postumusie, który wspierał Oktawiana w przygotowaniach igrzysk na cześć zwycięstwa Cezara pod Farsalos. "(...) De Octavi contione idem sentio quod tu, ludorumque eius apparatus et Matius ac Postumus mihi procuratores non placent; (...)". Cyceron, ad Atticum IX 2A 2 jest Kurcjusz Postumus, ad Atticum XII 49 2, IX 5 1, ad Familiares 2 16 7 jest Kurcjusz, ad Atticum XII 49 2, XV 2 3 jest Postumus. Appian, Historia Rzymska, ks. XIV, Wojny domowe II, 58-59. Józef Flawiusz, Dawne dzieje Izraela, ks. XIV, rozdz. X, 20. Wojna afrykańska 8, 26.

Bibliografia Źródła

Opracowania

Linki zewnętrzne PRO C. RABIRIO POSTVMO ORATIO Mowa Cycerona w obronie Rabiriusza Postumusa na stronie The Latin Library (łac.) M. TVLLI CICERONIS EPISTVLAE AD ATTICVM Listy Cycerona do Attyka na stronie The Latin Library (łac.) M. TVLLI CICERONIS EPISTVLAE AD FAMILIARES Listy Cycerona do przyjaciół na stronie The Latin Library (łac.)

Kategoria:Rzymscy politycy