Bolesław Dąbrowski ps. Jerzy (ur. 13 sierpnia 1886 w Cisiu, zm. 24 września 1965 w Warszawie) – polski działacz komunistyczny i związkowy, uczestnik rewolucji 1905–1907 i konspiracji w II wojnie światowej, członek SDKPiL, KPP, PPR i PZPR.

Życiorys thumb|240px|Grób Bolesława Dąbrowskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie Skończył 2 klasy szkoły rzemieślniczej i został stolarzem w Warszawie, od 1903 w SDKPiL, na krótko aresztowany za udział w pierwszomajowej demonstracji robotniczej. Od 1905 w Drużynie Bojowej SDKPiL, tworzył drużyny w Sobieniach koło Garwolina, a 1906/1907 organizował tam pomoc dla robotników zlokautowanych łódzkich fabryk. Od 1906 działacz Socjaldemokratycznego Związku Zawodowego Robotników Przemysłu Drzewnego, w grudniu 1911 brał udział w jego odbudowywaniu. Współorganizator dużego strajku stolarzy w Warszawie w końcu sierpnia 1912. Po rozłamie w SDKPiL działacz frakcji „rozłamowców”, aktywny w latach I wojny światowej. Brał udział w pierwszej demonstracji antywojennej w 1914 i starciu z Kozakami przy ul. Dworkowej. W 1915 współorganizował kuchnię robotniczą przy fabryce „Buffalo”, od 1916 redaktor odpowiedzialny tygodnika rozłamowców SDKPiL Nasza Trybuna. Od 30 października do 4 listopada 1916 w Warszawie był delegatem rozłamowców na ogólnokrajową konferencję zjednoczeniową SDKPiL. Od 1917 członek Komitetu Warszawskiego SDKPiL.

16 grudnia 1918 jako przedstawiciel warszawskiej organizacji SDKPiL brał udział w Zjeździe Zjednoczeniowym SDKPiL i PPS-Lewicy – I Zjeździe KPRP. W 1919 redaktor odpowiedzialny pisma KPRP Przełom. Stolarzem i działaczem Związku Zawodowego Robotników Przemysłu Drzewnego był do 1935, kiedy podjął pracę w wytwórni filmowej „Sfinks” i wstąpił do Związku Zawodowego Pracowników Branży Kinematograficznej. We wrześniu 1939 brał udział w cywilnej obronie Warszawy.

W latach 1939–1944 pracownik firmy stolarskiej „Nawrocki i Piotrowski” w Warszawie. Od 1942 członek konspiracyjnej PPR i kolporter jej prasy. Po powstaniu warszawskim do marca 1945 przebywał w Starachowicach, potem wrócił do Warszawy, gdzie organizował sekcję stolarzy przy Związku Zawodowym Robotników i Pracowników Przemysłu Budowlanego, Ceramicznego i Pokrewnych Zawodów w Polsce. W grudniu 1945 współorganizator Związku Zawodowego Pracowników Leśnych i Przemysłu Drzewnego RP; do 1948 instruktor, a od 1950 przewodniczący oddziału warszawskiego tego związku. W latach 1945–1946 pracownik Społecznego Przedsiębiorstwa Budowlanego, od września 1950 stolarz meblowy w Spółdzielni Pracy „Ogniwo Spółdzielcze”, członek zarządu tej spółdzielni i II sekretarz Podstawowej Organizacji Partyjnej PZPR.

Został pochowany na Cmentarzu Komunalnym na Powązkach (kwatera B2-5-7).

Odznaczenia Był odznaczony Orderem Sztandaru Pracy I klasy.

Przypisy

Bibliografia Słownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego, t. 1, Warszawa 1985.

Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy I klasy Kategoria:Działacze Komunistycznej Partii Polski Kategoria:Obrońcy Warszawy (1939) Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Politycy PPR Kategoria:Politycy SDKPiL Kategoria:Polscy stolarze Kategoria:Polscy związkowcy Kategoria:Sekretarze POP PZPR Kategoria:Uczestnicy rewolucji w Królestwie Polskim (1905–1907) Kategoria:Urodzeni w 1886 Kategoria:Zmarli w 1965