Franciszek Fischoeder (ur. 11 lutego 1865 w Lubawie, zm. 6 kwietnia 1930 w Warszawie) – polski lekarz weterynarii, filozof.
Życiorys Urodził się w rodzinie Franciszka i Zuzanny Fischoederów. Ukończył gimnazjum w Lubawie lub Chełmnie. Dyplom lekarza weterynarii uzyskał w Akademii Weterynaryjnej w Berlinie w roku 1887, doktorat filozofii w Królewcu w roku 1900. Początkowo pracował w Hamburgu jako państwowy (pruski) lekarz weterynarii. W okresie od lipca 1890 do 31 stycznia 1897 był dyrektorem i lekarzem Zakładowego Weterynaryjnego Inspektoratu Sanitarnego przy Zakładach Mięsnych w Bydgoszczy. Następnie pracował jako Powiatowy Lekarz Weterynarii w Jarocinie, Morągu i KrólewcuLekarze weterynarii pracujący w Zakładowych Weterynaryjnych Inspektoratach Sanitarnych przy zakładach mięsnych, chłodniach, laboratoriach i innych zakładach przetwarzających żywność w województwie pomorskim, bydgoskim, toruńskim, włocławskim i kujawsko-pomorskim od 1890 r. [dostęp 2023-01-30].. Przed I wojną światową zajmował poważne stanowisko w pruskiej administracji weterynaryjnej – radcy regencyjnego w Gąbinie. Od roku 1913 był kierownikiem Instytutu Bakteriologicznego w Królewcu. W 1921 był współzałożycielem spółki „Serohygiea” Towarzystwo Akcyjne w Poznaniu, które produkowało m.in. surowice i szczepionki dla zwierząt hodowlanych. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości początkowo był naczelnikiem wydziału weterynaryjnego b. Dzielnicy Pruskiej. Z chwilą unifikacji i zlikwidowania ministerstwa b. Dzielnicy Pruskiej przeszedł do Ministerstwa Rolnictwa w Warszawie, w którym latach 1924–1930 był dyrektorem departamentu weterynaryjnego. Zajmował się opracowaniem podstawowych ustaw regulujących zwalczanie zaraźliwych chorób zwierzęcych, m.in. był autorem i koordynatorem rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 sierpnia 1927 r., które określało kompetencje i zakres postępowania organów administracyjnych dotyczące zwalczania chorób zakaźnych zwierząt, środki zapobiegające przenoszeniu chorób zakaźnych zwierząt z zagranicy czy też podejmowane w celu ochrony Polski przed rozprzestrzenianiem się chorób zakaźnych.
W 1895 w Berlinie wydał podręcznik Leitfaden der praktischen Fleischbeschau (Podręcznik praktycznego badania mięsa), który doczekał się 7 wydań. Prowadził także powszechne badania zwierząt rzeźnych i mięsa. Był autorem licznych prac o pasożytach zwierzęcych i wągliku, m.in. w 1928 Przepisy o zwalczaniu zaraźliwych chorób zwierzęcych.
Zmarł w Warszawie. Pochowany na cmentarzu Starofarnym przy ul. Grunwaldzkiej w Bydgoszczy.
Ordery i odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (10 listopada 1927)M.P. z 1927 r. nr 258, poz. 707 „za zasługi, położone przy zwalczaniu chorób zaraźliwych wśród zwirząy domowych, ulepszeniu i ujednostajnieniu ustawodawstwa weterynaryjnego oraz administracji weterynaryjnej i przy zawieraniu międzynarodowych umów weterynaryjnych”. Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (31 grudnia 1923) Komandor Orderu Legii Honorowej (Francja)
Przypisy
Kategoria:Ludzie urodzeni w Lubawie Kategoria:Ludzie związani z Królewcem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Starofarnym w Bydgoszczy Kategoria:Polacy – Komandorzy Legii Honorowej Kategoria:Polscy filozofowie XIX wieku Kategoria:Polscy filozofowie XX wieku Kategoria:Polscy lekarze weterynarii Kategoria:Polscy przedstawiciele nauk weterynaryjnych Kategoria:Polscy specjaliści higieny zwierząt rzeźnych i mięsa Kategoria:Urodzeni w 1865 Kategoria:Urzędnicy Ministerstwa Rolnictwa II Rzeczypospolitej Kategoria:Zmarli w 1930