thumb|Rury ogrzewania podłogowego przed położeniem warstwy jastrychu (wylewki). Wodne ogrzewanie podłogowe – niskotemperaturowe ogrzewanie płaszczyznowe instalowane w podłodze, zasilane wodą grzejną. W systemie tym podłoga pełni funkcję grzejnika. Instalacja może stanowić jedyne źródło ciepła w pomieszczeniu lub pełnić funkcję uzupełniającą dla tradycyjnych grzejników. Konstrukcje o podobnej zasadzie działania, znane jako hypokaustum, stosowane były już w czasach antycznych.
Budowa i zasada działania Powierzchnia podłogi w układach wodnego ogrzewania osiąga maksymalnie temperaturę od 29 do 35 °C (wyższe wartości stosowane są wyłącznie w określonych strefach pomieszczeń, na przykład w łazienkach).
Rury grzewcze układane są najczęściej w układzie ślimakowym lub meandrowym. W zależności od potrzeb projektowych stosuje się zagęszczenie rur w strefach brzegowych (szczególnie pod oknami) lub wydziela się osobne obwody dla wybranych stref podłogi. Istotny wpływ na efektywność cieplną ma sposób montażu warstwy wierzchniej. Parametry takie jak lepsze przewodzenie ciepła oraz większa stabilność systemu uzyskuje się poprzez bezpośrednie klejenie paneli do podłoża, w przeciwieństwie do montażu pływającego (typu click).
Proces projektowania instalacji wodnego ogrzewania podłogowego opiera się na normie PN-EN 1264, opracowanej przez Polski Komitet Normalizacyjny.
Zalety i wady Do zalet wodnego ogrzewania podłogowego zalicza się: równomierny rozkład temperatury w pomieszczeniu, brak zjawiska ruchu powietrza i przypiekania kurzu, brak zjawiska akumulacji ciepła pod sufitem, możliwość integracji z niskotemperaturowymi źródłami ciepła (np. pompa ciepła), wysoką estetykę wnętrza wynikającą z braku widocznych grzejników, ograniczenie do minimum zjawiska osuszania powietrza, znaczną bezwładność termiczną, co przekłada się na wydłużony czas nagrzewania i wychładzania pomieszczenia, maksymalizację sprawności energetycznej systemu centralnego ogrzewania.
Do wad systemu należą: wymóg stosowania okładzin podłogowych o odpowiedniej specyfikacji technicznej – materiał musi charakteryzować się niskim oporem cieplnym (w granicach 0,03–0,05 m²K/W) oraz wysoką stabilnością wymiarową zapobiegającą odkształceniom pod wpływem zmian temperatury, w przypadku awarii instalacji – konieczność ingerencji w strukturę podłogi i jej częściowego demontażu, ograniczona moc cieplna wynikająca z faktu bezpośredniego kontaktu użytkowników z powierzchnią grzewczą, brak możliwości zasilania instalacji z wykorzystaniem kotła węglowego.
Zobacz też
Przewody grzejne Ogrzewanie
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Technika cieplna Kategoria:Instalacje sanitarne