Wieżyczka Boulton Paul Type C – brytyjska lotnicza wieżyczka strzelecka z okresu II wojny światowej uzbrojona w dwa karabiny maszynowe Browning Mk. II kalibru 7,7 mm. Produkowane były dwa różne modele; Boulton Paul Type C Mk I - wieżyczka dziobowa (nose turret) zaprojektowana dla samolotu Handley Page Halifax oraz Boulton Paul Type C Mk II - wieżyczka grzbietowa, górna (dorsal turret) używana w samolotach Hudson i Ventura.
Historia Mark I right|thumb|Przednia wieżyczka w Halifaksie Wieżyczka Boultona Paula była jedną z trzech wieżyczek wybranych do uzbrojenia powstającego wówczas nowego bombowca Handley Page, HP 57 który wszedł do służby jako Halifax. Wieżyczka została specjalnie zaprojektowana dla tego samolotu i do rozmiarów jego kadłuba, została umieszczona nad pozycją bombardiera w taki sposób, aby nie przeszkadzać w jego pracy. Wieżyczka była napędzana systemem elektryczno-hydraulicznym, strzelec używał celownika kolimatorowego typu GIIIA. Zapas amunicji wynosił po 1000 nabojów na karabin, amunicja umieszczona była w skrzynkach obydwu stronach strzelca.
Strzelec miał znakomitą widoczność i dostęp do karabinów maszynowych, a także do wszystkich urządzeń kontrolnych, bezpieczników itp. W razie braku dopływu prądu, wieżyczka mogła być obsługiwana ręcznie, siłą mięśni.
W trakcie pierwszych testów w Halifaksie wieżyczka sprawiała wiele problemów; powodowała poważne wibracje przedniej części kadłuba, kiedy była zwrócona w bok pilot miał poważne trudności z kontrolowanie samolotu, a z powodu oporów powietrza, po jej przesunięciu w bok nie można było jej ponownie ustawić w pozycji centralnej. Problemy próbowano usunąć poprzez szereg modyfikacji, ostatecznie zdecydowano się na zamontowanie klap kompensacyjnych, które automatycznie wysuwały się po przekręceniu wieżyczki w jedną stronę. Wprowadzenie klap zredukowało większość problemów, ale piloci Halifaksów nadal musieli radzić sobie z problemem utrzymania kierunku przy użyciu wieżyczki.
Sama wieżyczka nie była często używana w lotach bojowych, jej główna zaleta polegała na tym, że powstrzymywała ataki myśliwców nieprzyjaciela od fronu.
Mark II thumb|Górna wieżyczka w Hudsonie Zamówione w 1938 Hudsony miały być dostarczone nieuzbrojone i zakłady Boulton Paul zostały poproszone o zaprojektowanie wieżyczki grzbietowej dla tego samolotu. W tym czasie zakłady były zajęte produkcją wieżyczki Type A dla myśliwca Boulton Paul Defiant i aby maksymalnie uprościć projektowanie i produkcję nowej wieżyczki, zdecydowano zmodyfikować powstającą wówczas wieżyczkę dziobową jako grzbietową poprzez dodanie do niej dużej, bulwiastej owiewki. Pierwszy prototyp został ukończony w dziewięć tygodni. Nowa wieżyczka była bardzo przestronna i oferowała pełne, 360-stopniowe pole ostrzału. W późniejszym czasie używana była także we wczesnych wersjach samolotów Lockheed Ventura i Halifax.
8 października 1939 Hudson z 224 Dywizjonu zestrzelił niemiecką łódź latającą Dornier Do 18 celną serią oddaną z wieżyczki grzbietowej Boulton Paul. Był to pierwszy niemiecki samolot zniszczony w czasie II wojny światowej przez samolot bazujący w Wielkiej Brytanii.
Dane taktyczno-techniczne Wszystkie dane za British Aircraft Arnament Vol. 1. Type C Mark IType C Mark IIPozycjaWieżyczka dziobowaWieżyczka grzbietowaNapęd Elektryczno-hydraulicznyUzbrojenie 2 x 7,7 mmZapas amunicji 1000 nabojów na karabinPole ostrzału - poziome ±50°360°Pole ostrzału - pionowe -45° - +60°-10° - +60°Prędkość obrotowa normalna 24°/s, szybka 48°/sMasa własna 180 kgMasa uzbrojona 261 kg
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Brytyjska broń lotnicza Kategoria:Boulton Paul Kategoria:Broń lotnicza II wojny światowej Kategoria:Brytyjski sprzęt wojskowy z okresu II wojny światowej