Witold Nowodworski, (ur. we wsi Szeremietewo-Piesocznia, zm. 3 stycznia 1961 w Leningradzie)Военные врачи-участники Великой Отечественной войны 1941-1945гг. Краткий биографический справочник, Часть вторая М – Я Wojenno-Medyczne Muzeum Ministerstwa Obrony, Sankt-Petersburg 1996, s. 47. – polski, rosyjski i radziecki lekarz wojskowy, pułkownik Armii Czerwonej, generał brygady WP.
Życiorys Syn Marcelego, polskiego zesłańca z 1863. W 1906 po ukończeniu petersburskiego gimnazjum podjął studia na wydziale biologii uniwersytetu w Petersburgu, a 1907–1912 studiował w Wojskowej Akademii Medycznej w Petersburgu. Uzyskał dyplom lekarza wojskowego i stopień oficerski w carskiej armii. Od stycznia 1913 był ordynatorem Kliniki Internistycznej w Akademii w Petersburgu, 22 lipca 1914 zmobilizowany jako młodszy lekarz pułku i wysłany na front niemiecki. Od sierpnia 1915 lekarz szpitala i punktu ewakuacyjnego w Piotrogrodzie, w latach 1919–1922 ordynator Kliniki w Akademii. W carskiej armii służył do 1917, potem wstąpił do Czerwonej Gwardii i Armii Czerwonej.
W latach 1919–1925 był lekarzem Domu Dziecięcego w Piotrogrodzie/Leningradzie. Starszy asystent wykładowcy, a od 1936 docent Wojskowej Akademii Medycznej im. Kirowa w Leningradzie. Od 1941 zastępca szefa katedry Kliniki Chorób Wewnętrznych. 1925–1929 członek Komisji Kasy Chorych, a 1929–1934 konsultant Instytutu Oftalmologicznego w Leningradzie. Pracował naukowo w dziedzinie patologii szczegółowej i terapii chorób zakaźnych i wewnętrznych, w 1934 został kandydatem nauk medycznych, a w 1943 doktorem nauk medycznych. Autor 25 prac naukowych i kilku referatów.
Rozkazem szefa Służby Zdrowia Armii Czerwonej z 2 kwietnia 1944 skierowany do służby w Polskich Siłach Zbrojnych w ZSRR w stopniu pułkownika, 20 kwietnia 1944 został Naczelnym Internistą i Głównym Terapeutą 1. Armii WP. 22 listopada 1944 mianowany Naczelnym Internistą WP. Od grudnia 1944 profesor Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, gdzie był kierownikiem 3. Kliniki. 31 grudnia 1944 Prezydium KRN nadało mu stopień generała brygady WP ze starszeństwem z 1 stycznia 1945. Później był Głównym Internistą Departamentu Służby Zdrowia WP. Od lutego 1946 Naczelny Internista Departamentu Służby Zdrowia MON. Organizator służby zdrowia na Ziemiach Odzyskanych.
9 września 1946 zwrócił się do MON z prośbą o skierowanie do Armii Czerwonej w celu kontynuowania pracy naukowej w Akademii w Leningradzie. 9 listopada 1946 zakończył służbę w WP i wrócił do ZSRR. Od 1955 był profesorem i kierownikiem Katedry Fizjologii Wojskowej Akademii Medycznej w Leningradzie.
Spoczywa na Cmentarzu Bogosławskim w Sankt-Petersburgu (sektor 33).
Ordery i odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (8 listopada 1946) „za wybitne zasługi położone w charakterze lekarza za okres służby w W.P.” Order Krzyża Grunwaldu III klasy (11 maja 1945)M.P. z 1945 r. nr 6, poz. 26 „za bohaterskie czyny i dzielne zachowanie się w walce z niemieckim najeźdźcą”. Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1945) Order Lenina (ZSRR, 1945) Order Czerwonego Sztandaru (ZSRR, 1944) Medal jubileuszowy „XX lat Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej” (ZSRR)
Przypisy
Bibliografia Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990 t. III:M–S, Toruń 2010, s. 74–75.
Kategoria:Generałowie brygady ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za wyzwolenie Warszawy” Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Kategoria:Odznaczeni Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Polscy lekarze w Armii Czerwonej Kategoria:Radzieccy lekarze wojskowi Kategoria:Radzieccy oficerowie w ludowym Wojsku Polskim Kategoria:Rosyjscy lekarze wojskowi Kategoria:Żołnierze ludowego Wojska Polskiego w II wojnie światowej Kategoria:Urodzeni w 1887 Kategoria:Zmarli w 1961