III edycja Wyścigu Pokoju (fr. Course de la Paix) odbyła się w dniach 30 kwietnia – 9 maja 1950 r. Wyścig kolarski organizowany przez Trybunę Ludu i Rudé Právo otrzymał oficjalną nazwę Wyścigu Pokoju. Stało się to dlatego, że Polski Komitet Obrońców Pokoju ufundował nagrodę dla zwycięzcy klasyfikacji drużynowej. Tym razem wyścig odbywał się na trasie z Warszawy do Pragi i miał długość 1557 km. W klasyfikacji indywidualnej zwyciężył Duńczyk Willy Emborg. W klasyfikacji drużynowej zwyciężyła reprezentacja Czechosłowacji. Sędzią głównym wyścigu był Polak Franciszek Szymczyk. Podobnie jak w poprzednich edycjach regulamin głosił, że „w wyścigu mogą brać udział zaproszeni kolarze krajów demokracji ludowej oraz robotniczych związków sportowych innych państw, posiadających licencje na rok 1950.” Po raz kolejny zrobiono wyjątek dla Francuzów, którzy reprezentowali FSGT, czyli związek nie posiadający licencji Francuskiej Federacji Kolarskiej, a więc nie afiliowany w UCI. Dodatkowo jeszcze w drodze wyjątku dopuszczono do startu narodową reprezentację Danii.
Lista startowa W III edycji Wyścigu Pokoju udział wzięło 71 kolarzy, spośród których 51 dotarło do mety w Pradze. Zmiany w regulaminie spowodowały, że każdy kraj mogła reprezentować teraz tylko jedna, sześcioosobowa drużyna. Do startu w wyścigu pierwotnie zgłoszono 13 zespołów ale ostatecznie wystartowało 12 drużyn, gdyż Albańczycy nie dotarli na start. Po raz pierwszy w wyścigu udział wzięli kolarze z NRD, Danii, Anglii i Włoch. Ten ostatni kraj reprezentowany był przez zespół robotniczy z Triestu, które to miasto stanowiło wówczas odrębny twór państwowoprawny zwany Wolnym Terytorium Triestu. Zespoły, które wzięły udział w 3. edycji Wyścigu Pokoju:
ANGLIA (drużyna robotnicza) border|25x105px POLONIA FRANCUSKA 7 Lane Hook 10 T. Sauders 43 Leon Drobniewski 46 Feliks Klabiński 8 T. Jones 11 J. Spragg 44 Benedykt Jakubowski 47 Władysław Klabiński 9 K. Russell 12 J. Welsh 45 Bronisław Klabiński 48 Aleksander Sowa BUŁGARIA RUMUNIA 13 Iwan Dinew 16 Georgi Geszew 49 Nicolae Chicomban 52 Marin Niculescu 14 Miłko Rusew 17 Stefan Iwanow 50 Traian Chicomban 53 Ervant Norhadian 15 Iwan Georgiew 18 Ilija Wełczew 51 Gheorghe Negoescu 54 Constantin Șandru DANIA WĘGRY 19 Knud Erik Andersen 22 Wedell Østergaard 55 Géza Holényi 58 János Ötvös 20 Freddy Ammentorp 23 Willy Emborg 56 Géza Kertész 59 Gyula Sere 21 Børge Saxil Nielsen 24 Gunnar Røpke 57 Sandor Nyilasi 60 Tibor Vida FINLANDIA (TUL) CZECHOSŁOWACJA 25 Veikko Kasslin 28 Onni Niemi 61 Jiří Holubec 64 Josef Skořepa 26 Aulis Laine 29 Sulo Punkinen 62 Milan Perič 65 Zdeněk Šrámek 27 Lennart Mäkilä 30 Eino Salminen 63 Vlastimil Růžička 66 Jan Veselý FRANCJA (FSGT) POLSKA 31 Maurice Herbulot 34 Jacques Alix 67 Tadeusz Gabrych 70 Roman Siemiński 32 Charles Riegert 35 Marcel Lemay 68 Wojciech Królikowski 71 Władysław Wandor 33 Eugène Garnier 36 Franck Vriet 69 Teofil Sałyga 72 Wacław Wrzesiński NIEMIECKA REPUBLIKA DEMOKRATYCZNA WOLNE TERYTORIUM TRIESTU (drużyna robotnicza) 37 Werner Gräbner 40 Karl-Heinz Hey Enrico Sossi Giuliano Donadell 38 Otto Busse 41 Lothar Meister I Leonardo Di Luciano Luciano Horvatin 39 Horst Gaede 42 Kurt Plitt Livio Zanolla
Trasa wyścigu 3. edycja Wyścigu Pokoju liczyła dziewięć etapów i tym razem rozpoczynała się w Warszawie, a kończyła w Pradze. Pierwszych pięć etapów prowadziło przez terytorium Polski. Szósty etap rozpoczynał się w przygranicznym Cieszynie i kończył w GottwaldovieOd 1 stycznia 1949 r. do 31 grudnia 1989 r. miasto Zlin w Czechach nosiło nazwę Gottwaldov na cześć komunistycznego prezydenta Klementa Gottwalda.. Był to etap górski. Pozostałe trzy etapy w całości rozgrywane były na terenie Czechosłowacji. Najdłuższym etapem był, liczący 218 km, III etap z Łodzi do Wrocławia. Niewiele krótszy był również V etap z Chorzowa do Cieszyna. Najkrótsze etapy liczyły po 143 km i były to etapy I (dookoła Warszawy) i VIII (z Brna do Pardubic).
Zmiany w regulaminie Wyścigu W 1950 r. nieco zmieniono i tak nadal surowe przepisy regulaminu. Zwycięzca etapu otrzymywał 1 minutę bonifikaty. Jednak przebicie opony nie uprawniało do zmiany koła, którego wymiana karana była dodaniem 20 minut do czasu zawodnika, a wszelkie naprawy musiał on wykonywać sam (pomoc innych osób kosztowała dodatkowe 10 minut). Jedynie przy bardzo poważnych uszkodzeniach roweru np. złamanie ramy, widelca itp. dozwolona była pomoc mechanika jadącego w wozie technicznym. Nie było natomiast kar za zamianę roweru między zawodnikami.
Przebieg wyścigu Od pierwszych etapów wyścig był ciekawy. Pierwszy etap wygrał faworyt Czechosłowaków i tryumfator sprzed roku Jan Veselý. Kolejny etap padł łupem reprezentanta Polonii Francuskiej Bronisława Klabińskiego. Kolejne dwa etapy wygrał inny Czechosłowak Vlastimil Růžička, ale po czterech etapach faworytem wydawał się Klabiński, który miał przewagę 3'42" nad drugim zawodnikiem w klasyfikacji generalnej. Jednak na V etapie nastąpił atak Williego Emborga, który wygrał ten etap po samotnej ucieczce i osiągnął na nim przewagę blisko 20 minut nad Klabińskim. Dzięki temu zdobył żółtą koszulkę lidera wyścigu. Pomimo walki na kolejnych etapach pochodzącemu z Polski kolarzowi udało się tylko zniwelować przewagę Duńczyka, który ostatecznie wygrał z przewagą 7'20". Trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej zajął reprezentujący Czechosłowację Vlastimil Růžička, który wygrał cztery etapy w tej edycji wyścigu i skorzystał na zmianach w regulaminie premiujących bonusami czasowymi zwycięzców etapów. Czwarte miejsce zajął zwycięzca poprzedniej edycji Jan Veselý, który wygrał pierwszy i ostatni etap tej edycji wyścigu. W pierwszej dziesiątce klasyfikacji generalnej wyścigu nie znalazł się żaden reprezentant Polski. W klasyfikacji drużynowej po raz pierwszy w historii zwyciężyła reprezentacja Czechosłowacji. Drugie miejsce niespodziewanie, głównie dzięki świetnemu występowi Willy’ego Emborga zajęła reprezentacja Danii, a trzecie Rumunia. Polska została sklasyfikowana na piątym miejscu a reprezentacja Polonii Francuskiej na siódmym miejscu.
Wyniki I etap, (30 kwietnia 1950), dookoła Warszawy (143 km)
Jeden z dwóch najkrótszych etapów 3. edycji Wyścigu Pokoju zakończył się zwycięstwem reprezentanta Czechosłowacji Jana Veselego, który na finiszu pokonał Duńczyka Knuda Erika Andersena, torowego mistrza świata amatorów w wyścigu na dochodzenie z poprzedniego roku. Razem z nimi w grupie przyjechało jeszcze trzech kolarzy. Niespodziewanie liderami klasyfikacji drużynowej zostali Duńczycy. Zawodnicy z reprezentacji Polski zaprezentowali się słabo, najlepszy z nich Wojciech Królikowski przyjechał 18. ze stratą ponad czterech minut, a drużynowo Polacy stracili ponad 20 minut do zwycięzców. Było to, niestety dla kibiców kolarstwa w Polsce, zwiastunem ich słabej postawy w całym wyścigu. Dobrze zaprezentował się za to najmłodszy z braci Klabińskich, jadący w barwach Polonii Francuskiej Bronisław, który zajął szóste miejsce.
L.p. Zawodnik Czas/strata 1. Jan Veselý 3:49,27 2. Knud Erik Andersen +0,01 3. Maurice Herbulot +0,03 4. Børge Saxil Nielsen +0,04 5. Marin Niculescu +0,06 6. border|25x105px Bronisław Klabiński +0,44 7. Eugène Garnier +1,29 8. Marcel Lemay +1,30 9. János Ötvös +1,31 10. Willy Emborg +1,32
II etap, (1 maja 1950), Warszawa – Łódź (183 km) Po tym etapie kibice w Polsce mieli nowego bohatera. Nie był nim jednak, żaden z reprezentantów Polski a 19-letni Bronisław Klabiński jadący w barwach Polonii Francuskiej. Wygrał on walkę na finiszu w Łodzi pokonując trzech innych uczestników ucieczki, którzy dojechali z nim do mety. Drugie miejsce zajął Bułgar Ilija Wełczew a trzeci był Duńczyk Willy Emborg. Tym razem w pierwszej dziesiątce znalazł się jeden z reprezentantów Polski Teofil Sałyga, który przyjechał na metę szósty ponad dwie minuty za zwycięzcą. Dzięki zwycięstwu na etapie i słabszej jeździe Czechosłowaków Bronisław Klabiński został nowym liderem wyścigu. W klasyfikacji drużynowej przewodzenie przejęli Francuzi.
L.p. Zawodnik Czas/strata 1. border|25x105px Bronisław Klabiński 5:00,12 2. Ilija Wełczew +0,01 3. Willy Emborg +0,02 4. János Ötvös +0,04 5. Jacques Alix +2,03 6. Teofil Sałyga +2,15 7. Josef Skořepa +2,28 8. Constantin Șandru +3,02 9. border|25x105px Aleksander Sowa +4,20 10. border|25x105px Feliks Klabiński +4,44
III etap, (2 maja 1950), Łódź – Wrocław (218 km) Najdłuższy etap 3. edycji Wyścigu Pokoju nie przyniósł znaczących rozstrzygnięć. Na metę we Wrocławiu dotarła duża grupa kolarzy, z której najszybciej finiszował Vlastimil Růžička z Czechosłowacji wyprzedzając swojego rodaka Jana Veselego. Lider wyścigu Bronisław Klabiński z Polonii Francuskiej kontrolował spokojnie sytuację i dojechał na piątym miejscu. Najlepszym z reprezentantów Polski był Wacław Wrzesiński, który przyjechał siódmy. Podobnie jak w klasyfikacji indywidualnej tak i w drużynowej nie zaszły żadne zmiany i pozycję lidera utrzymała Francja.
L.p. Zawodnik Czas/strata 1. Vlastimil Růžička 6:06,45 2. Jan Veselý +0,00 3. Marin Niculescu +0,00 4. Maurice Herbulot +0,00 5. border|25x105px Bronisław Klabiński +0,00 6. Miłko Rusew +0,00 7. Wacław Wrzesiński +0,00 8. Géza Holényi +0,00 9. Georgi Geszew +0,00 10. Franck Vriet +0,06
IV etap, (3 maja 1950), Wrocław – Chorzów (183 km) Czwarty etap wygrał również Vlastimil Ružička z Czechosłowacji. Tym razem jednak stało się to po samotnej ucieczce. Drugiego na mecie Francuza Jacques’a Alixa wyprzedził o ponad minutę, a trzeciego Bułgara Miłko Rusewa o blisko trzy i pół minuty. Tuż za Bułgarem przyjechał, kontrolujący nadal sytuację lider Bronisław Klabiński z Polonii Francuskiej. Reprezentanci Polski w dalszym ciągu prezentowali się słabo. Najlepszy z nich Roman Siemiński przyjechał na metę 19. ze stratą ponad czterech minut do zwycięzcy. W klasyfikacji drużynowej zespół Czechosłowacji zbliżył się o dwie minuty do liderujących Francuzów.
L.p. Zawodnik Czas/strata 1. Vlastimil Ružička 5:47,40 2. Jacques Alix +1,18 3. Miłko Rusew +3,23 4. border|25x105px Bronisław Klabiński +3,24 5. Lothar Meister I +3,25 6. Maurice Herbulot +3,35 7. Jan Veselý +3,36 8. Marin Niculescu +3,37 9. Stefan Iwanow +3,38 10. Marcel Lemay +3,39
V etap, (4 maja 1950), Katowice – Cieszyn (216 km) Drugi najdłuższy etap 3. edycji Wyścigu Pokoju okazał się etapem rozstrzygającym o wynikach końcowych. Na tym długim i trudnym etapie kluczowym był szutrowy odcinek drogi pomiędzy Istebną a Bielskiem, na którym pełno było dziur i wybojów. Wielu kolarzy miało na nim upadki, lub przebijało dętki. Pech dosięgnął również lidera wyścigu Bronisława Klabińskiego z Polonii Francuskiej. Zaliczył on upadek i złamał ramę, co spowodowało, że musiał czekać ponad dziesięć minut na wóz techniczny. Z nieszczęścia lidera postanowił skorzystać mało do tej pory widoczny Duńczyk Willy Emborg, który samotnie zaatakował. Udało mu się i dojechał do mety z przewagą blisko czterech minut nad Aleksandrem Sową, kolegą z zespołu Klabińskiego. Dobrze na tym etapie pojechali reprezentanci Czechosłowacji, którzy przyjechali w kolejnej grupie za Sową. Stracili wprawdzie sześć i pół minuty do zwycięzcy, ale drużynowo wygrali etap i objęli prowadzenie w klasyfikacji zespołowej. Dotychczasowy lider wyścigu dojechał na dziesiątym miejscu, lecz stracił niespełna dwanaście minut do zwycięzcy i w związku z tym również koszulkę lidera. Najlepszy z reprezentantów Polski Wojciech Królikowski dojechał 18., ze stratą ponad 22 minut. W sumie reprezentacja Polski straciła na tym etapie niemalże 54 minuty do zwycięskich Czechosłowaków.
L.p. Zawodnik Czas/strata 1. Willy Emborg 6:22,02 2. border|25x105px Aleksander Sowa +3,53 3. Miłko Rusew +6,29 4. Jan Veselý +6,29 5. Vlastimil Růžička +6,29 6. Josef Skořepa +6,29 7. Constantin Şandru +7,49 8. Stefan Iwanow +10,23 9. Marin Niculescu +10,56 10. border|25x105px Bronisław Klabiński +11,56
VI etap, (6 maja 1950), Cieszyn – Gottwaldov (161 km)