Roman Bolesław Ciborowski, ps. Artur, Filip (ur. 9 sierpnia 1884 w Pułtusku, zm. 5 marca 1963 w Londynie) – pułkownik saperów Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w 9 sierpnia 1884 w Pułtusku, ówczesnym mieście powiatowym guberni łomżyńskiej, w rodzinie Jana i Walerii z Wesołowskich. Miał brata Edwarda. Od wczesnej młodości pracował w organizacjach niepodległościowych. Był członkiem Polskiej Partii Socjalistycznej. Jako uczeń szkoły średniej przeciwstawiał się rusyfikacji. Za udział w strajku szkolnym, w 1905 uwięziono go i zesłano na Syberię, skąd uciekł. Po powrocie w rodzinne strony udał się do Krakowa, aby rozpocząć studia na Uniwersytecie Jagiellońskim. Ukończył osiem semestrów wydziału lekarskiego. W czasie studiów wstąpił do Związku Strzeleckiego.
Po wybuchu I wojny światowej wyruszył w sierpniu 1914 na front, w szeregach Legionów pod dowództwem Piłsudskiego. W latach 1915–1916 był dowódcą plutonu w kompanii technicznej Legionów Polskich. 20 sierpnia 1915 został mianowany podporucznikiem, a 1 lipca 1916 awansował na porucznika. 6 sierpnia 1917 objął dowództwa kompanii saperów nr 1Meldunek por. Romana Ciborowskiego do Dowództwa Legionów Polskich z 6 sierpnia 1917 o objęciu dowództwa nad Kompanią Saperów Nr 1 .. Wziął udział we wszystkich walkach stoczonych przez Legiony z armią rosyjską, a następnie w wojnie z Ukraińcami i bolszewikami w 1 pułku inżynieryjnymDziennik Rozkazów Wojskowych nr 9 z 28 stycznia 1919.. W walkach wykazywał niezwykłe męstwo i odwagę.
15 października 1918 Rada Regencyjna ustaliła mu starszeństwo w stopniu kapitana z dniem 1 stycznia 1917Dz. Rozp. Komisji Wojskowej Nr 1 z 28 października 1918, poz. 6.. W 1920 został dowódcą II batalionu saperów. 30 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w Korpusie Inżynierii i Saperów, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. W okresie od 1921 dowodzi 1 pułkiem saperów Legionowych. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 13. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 25 stycznia 1926 został ukarany naganą pisemną przez szefa Saperów za nie zameldowanie w drodze służbowej wykonania rozkazu dowódcy Okręgu Korpusu oraz za spóźnione wykonywanie tegoż rozkazu. Z dniem 1 stycznia 1927 został przeniesiony służbowo na II roczny kurs fortyfikacyjny przy Oficerskiej Szkole Inżynierii z równoczesnym zwolnieniem z zajmowanego stanowiska i przeniesieniem do kadry oficerów saperów. W grudniu 1927, po ukończeniu kursu, został przydzielony do Departamentu Inżynierii Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisko pełniącego obowiązki szefa Wydziału Saperów. W kwietniu 1929 został mianowany dowódcą 1 Brygady Saperów. 18 lutego 1930 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1930 stopień pułkownika w korpusie oficerów inżynierii i saperów i 1. lokatą. W okresie od 6 grudnia 1930 do 31 lipca 1931 ukończył kurs doskonalący w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Z dniem 31 sierpnia 1934 został przeniesiony w stan spoczynku.
Po zwolnieniu pracował w służbie państwowej. Po kampanii wrześniowej 1939 przedostał się przez Rumunię na Bliski Wschód, gdzie w 1942 został komendantem obozu przyjęć w Gederze w Iraku, a następnie dowódcą okręgu etapowego oraz w 1943 szefem saperów Bazy w Palestynie. 28 stycznia 1944 na skutek przekroczenia granicy wieku został przeniesiony w stan nieczynny. Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Zmarł 5 marca 1963 w Londynie i został pochowany został na cmentarzu St. Pancras.
17 kwietnia 1918 ożenił się z Zofią Gawrychowską, z którą miał syna Janusza (ur. 1919) oraz dwie córki: Marię (ur. 1921) i Wandę (ur. 1924). W 1929 rozwiódł się z żoną z powodu niezgodności charakterów.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 7473 – 17 maja 1922 Krzyż Niepodległości z Mieczami – 20 lipca 1932 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” Krzyż Walecznych czterokrotnie (po raz drugi w 1922) Złoty Krzyż Zasługi – 17 marca 1930 „za zasługi na polu organizacji wojska” Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Odznaka „Absolwenta Centrum Wyższych Studiów Wojskowych”
Opinie Z treści opinii wystawionych mu przez przełożonych wynika, że był odważnym i mężnym żołnierzem. Jako dowódca frontowy reprezentował najlepsze tradycje wojskowe. Oficer o wybitnej ideowości i wysokim poczuciu honoru. Bardzo zdolny, o dużej wiedzy ogólnej i fachowej. Dobry, wymagający i sprawiedliwy dowódca. Cechował go nade wszystko entuzjazm do pracyZdzisław Barszczewski, Sylwetki saperów, 2001..
Przypisy
Bibliografia
Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924. Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932.
Kategoria:Członkowie Związku Strzeleckiego (1910–1914) Kategoria:Dowódcy 1 Batalionu Saperów Legionów Kategoria:Ludzie urodzeni w Pułtusku Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości z Mieczami Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (czterokrotnie) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 1 Pułku Inżynieryjnego (WP na Wschodzie) Kategoria:Oficerowie saperów Legionów Polskich 1914–1918 Kategoria:Pułkownicy saperów II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy strajków szkolnych w Królestwie Kongresowym (1905–1908) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1884 Kategoria:Zmarli w 1964 Kategoria:Żołnierze Wojska Polskiego na emigracji w Wielkiej Brytanii po II wojnie światowej