Broniewice (także Bronowice) – północno-zachodnia część wsi Szeligi w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie starachowickim, w gminie Pawłów, 15 km na zachód od Ostrowca Świętokrzyskiego, nad rzeką Pokrzywianką; ok. 13,5 km na północny wschód od klasztoru, graniczy na południowym wschodzie z Boleszynem.
Nazwa miejscowości w dokumentach źródłowych W roku 1380 „Bronewicz”, 1393 „Bronowicze”, „Branowicze”, 1406–7, 1414–5 „Bronouicze”, 1444 „Bronincze”, 1508 „Bromowycze”, 1510 „Broniowyce”, 1529 „Bronyowycze”, 1530 „Bronijowijce”, 1531 „Bronyowicze”, 1536 „Broniowicze”, 1538 „Broniowice”, 1564–1565 „Bronyowice”, 1578 „Broniowicze”, 1629 „Broniouice”, 1662 „Broniowice”, 1787 „Bronowice”, 1827, 1854 „Broniewice”, 1880 „Broniewice” albo „Bronowice”,
Topografia, granice 1508 powiat sandomierskiA. Pawiński, Polska XVI w. pod względem geograficzno-statystycznym. Małopolska, t. III-IV (Źródła dziejowe, 14–15), W. 1886, 1827 powiat opatowski, 1510 parafia PawłówA. Pawiński, Polska XVI w. pod względem geograficzno-statystycznym. Małopolska, t. III-IV (Źródła dziejowe, 14–15), W. 1886.(Archiwum Skarbu Koronnego, dział w AG. I/10 20).
Kalendarium historyczne własność, obciążenia ekonomiczne Wieś była własnością szlachecką. Od 1393 r. część należała do klasztoru świętokrzyskiego. W 1536 r. niedoszła część tegoż klasztoru . W roku 1380 dziedzicem jest Otto z Broniewic(Kodeks dyplomatyczny Małopolski, t. I-IV, wyd. F. Piekosiński. I 351), W roku 1393 Krzesław z Broniewic, zamierzając wstąpić do klasztoru świętokrzyskiego, ofiarowuje mu za zgodą króla 3 źreby we wsi Broniewice tj. „Warschnalve” na polu koło Bodzentyna i w Rajcu koło Radomia(J. Gacki, Benedyktyński klasztor na Łysej Górze, W. 1873.201); 1406–1414 Andrzej z Broniewic herbu Tarnawa, W 1407 r. znany jest wysłannik Anny córki Tomka z Prawęcina do biskupa krakowskiego(Liber formularum ad ius Polonicum necnon canonicum spectantium in codice Regimontano asservatarum, wyd. B. Ulanowski, Kr. 1895, 8 411, 613; KK II 497); 1415 Mikołaj z Broniewic herbu Tarnawa(Liber formularum ad ius Polonicum necnon canonicum spectantium in codice Regimontano asservatarum, wyd. B. Ulanowski, Kr. 1895, 8 678); 1444 Prokop z Broniewic herbu Tarnawa(Wyjątki z najstarszej księgi miejskiej lubelskiej, wyd. B. Ulanowski, Kr. 1888, s. 45-60. 3 86); 1504, 1506 pobór z części NN łącznie z Bukówką,oraz 3 zagrodników (RP); 1508 Jakub Gospodarz płaci pobór z części Broniewic(A. Pawiński, Polska XVI w. pod względem geograficzno-statystycznym. Małopolska, t. III-IV (Źródła dziejowe, 14–15), W. 1886. 462); 1510 z części Broniowskiego pobór z 1 kwarty, z części Jana Gromadzkiego brak danych; 1530 z części Broniowskiego pobór z 1 kwarty, 1531 z części Broniowskiego pobór z 1 kwarty, z części Gromadzkiego pobór z 2 kwart (ib. 459v); 1536 w zamian za dobra koniemłockie klasztor świętokrzyski ma otrzymać m.in. część Broniewic (Koniemłoty); 1538 z części Broniowskiego pobór z 1/2 łana, z części Gromadzkiego od 1 zagrodnika(Archiwum Skarbu Koronnego, dział w AG. I/7 189), 1564–1565 Gromadzki daje pobór z 1 łanie i od 1 zagrodnika(1564–1565 – Lustracja województwa sandomierskiego 1564–1565, wyd. W. Ochmański, Wr. 1963. 1564–5 330), 1578 z części Marcina Broniowskiego pobór od 4 kmieci na 2 łanach, 2 zagrodników z rolą i z młyna o 1 kole(Archiwum Skarbu Koronnego, dział w AG. I/10 772; A. Pawiński, Polska XVI w. pod względem geograficzno-statystycznym. Małopolska, t. III-IV (Źródła dziejowe, 14–15), W. 1886. 190); 1629 Krzysztof Broniowski daje pobór od 4 kmieci na 2 łanach, 2 zagrodników z rolą i z młyna o 1 kole, 1662 pogłówne od Mstowskiego i 21 mieszkańców wsi(Archiwum Skarbu Koronnego, dział w AG. I/67 30); 1673 pogłówne od 33 mieszkańców, 1674 pogłówne od 27 mieszkańców, 1787 liczy 53 mieszkańców, 1789 własność wdowy po Kajetanie Dominiku Baierze, staroście kiszeńskim, przynosi w roku 1779–1715, 5 zł dochodu (Osad. rad. II 234); 1827 ma 7 domów i 60 mieszkańców.
Powinności dziesięcinne, kościół W roku 1529 dziesięcina snopowa wartości 6 grzywien należy do plebana Pawłowa
1747 dziesięcina pieniężna tegoż plebana w Pawłowie(Acta Visitationis, dział w AMetr. XXXVII 144);
1854 dziesięcina pieniężna tegoż(J. Wiśniewski, Dekanat Iłżecki, Radom 1909-1911. 156)..
Uwagi
Przypisy Słownik historyczno-geograficzny ziem polskich w średniowieczu, 2010–2012 Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk – Edycja elektroniczna
Kategoria:Szeligi (województwo świętokrzyskie) Kategoria:Kalendaria dóbr ziemskich klasztoru łysogórskiego