Wojciech Ślączka (ur. 14 kwietnia 1851 w Brzozowie, zm. 29 kwietnia 1925 w Sanoku) – polski doktor praw, adwokat, oficer, radny powiatowy i miejski w Sanoku, działacz niepodległościowy i społeczny.

Życiorys thumb|240px|Wojciech Ślączka wraz z synami Kazimierzem, Aleksandrem i Romanem thumb|240px|Budynek przy ulicy Kościuszki 26 w Sanoku, w przeszłości należący do Wojciecha Ślączki Wojciech ŚlączkaW ewidencji wojskowych C.K. Armii był określany w języku niemieckim jako „Adalbert Slączka” wzgl. „Slącka”. urodził się 14 kwietnia 1851 w Brzozowie. Był synem Antoniego Ślączki (1824-1898W ewidencji internetowej błędnie podpisany imieniem „Antonina”., właściciel gruntów, członek Rady c. k. powiatu brzozowskiego z grupy większych posiadłości) i Katarzyny z domu Lorenc (1826-1895) oraz bratem Anny (1852-1895). Ukończył naukę w C.K. Gimnazjum w Przemyślu•.

W C.K. Armii na początku 1873 został mianowany na stopień porucznika piechoty w rezerwie z dniem 1 listopada 1872•. Od tego czasu do końca 1881 pozostawał oficerem w rezerwie z przydziałem do 45 pułku piechoty w Sanoku•. Po przeniesieniu do C.K. Obrony Krajowej został zweryfikowany w stopniu porucznika piechoty w rezerwie z dniem 1 listopada 1872. Na początku stycznia 1881 ogłoszono jego zaszeregowanie do grupy oficerów stanu nieaktywnego z przydziałem do galicyjskiego batalionu piechoty obrony krajowej nr 64 w Żółkwi, z którym pozostawał do około 1883•.

Jako praktykant sądowy na początku 1876 został mianowany auskultantem. W charakterze auskultanta Galicji wschodniej około 1876/1877 był przydzielony do C.K. Sądu Powiatowego w Bóbrce, a około 1877/1878 do C.K. Wyższego Sądu Krajowego we Lwowie. Później uzyskał stopień doktora praw. Na początku stycznia 1883 ogłaszał w prasie, że otworzył kancelarię adwokacką w Buczaczu. Pod koniec tego roku został wpisany na listę adwokatów w okręgu Izby stanisławowskiej jako urzędujący z siedzibą Buczaczu (analogicznie dr Teodozy Hubrich). W marcu 1886 ogłoszono, że jako adwokat zamierza przenieść się z Buczacza do Sanoka z dniem 1 maja 1886 i maju 1886 ogłaszał już w prasie otwarcie swojej kancelarii tamże•••Alojzy Zielecki, Struktury organizacyjne miasta, W epoce autonomii galicyjskiej, s. 362, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995.. Od tego czasu pracował w Sanoku. Urzędował przy ulicy Tadeusza Kościuszki. Należał do Przemyskiej Izby Adwokatów. Około 1886/1887 figurował jako adwokat jednocześnie przy C.K. Sądzie Powiatowym w Sanoku i przy C.K. Sądzie Powiatowym w Buczaczu. Następnie, od 1887 był adwokatem przy ustanowionym w tym roku C.K. Sądzie Obwodowym w Sanoku, pozostając w tym zawodzie przez wiele kolejnych lat do 1914.

Działał społecznie. 21 maja 1881 został wybrany naczelnikiem ochotniczej straży pożarnej w Sanoku, po czym 13 sierpnia tego roku zrezygnował z tej funkcji wskutek wyjazdu z miasta (następcą został Leopold Biega). Zasiadał we władzach wydziału• oraz komisji kontrolującej Koła Towarzystwa Szkoły Ludowej w Sanoku. Był członkiem sanockiego gniazda Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” (1890, 1906, 1919, 1924)••. Jego nazwisko zostało umieszczone w drzewcu sztandaru TG Sokół w Sanoku, na jednym z 125 gwoździ upamiętniających członków. W 1904, 1905, 1907 był wybierany członkiem wydziału Bursy Jubileuszowej im. Cesarza Franciszka Józefa w Sanoku••. W 1908 był członkiem zarządu powiatowego Kółek Rolniczych w Krośnie. Był członkiem czynnym zwyczajnym Towarzystwa dla Popierania Nauki Polskiej we Lwowie•••, od 1912/1913 członkiem Towarzystwa Nauczycieli Szkół Wyższych•. 6 maja 1922 został wybrany członkiem wydziału Izby Adwokatów w Przemyślu. Prywatnie zajmował się hodowlą gołębi, królików i kur minorek czarnych•. W listopadzie 1895 został wybrany członkiem wydziału Towarzystwa Kasyna w Sanoku. W 1904 został wybrany jednym z dyrektorów Towarzystwa Kasy Zaliczkowej w Sanoku na okres sześciu lat•. Był członkiem zwyczajnym Macierzy Szkolnej dla Księstwa Cieszyńskiego•••. Był jednym z założycieli stowarzyszenia Towarzystwo Młodzieży Polskiej „Znicz” w Sanoku, powołanego 17 lipca 1904, zostając jego członkiem wspierającym, a na początku 1905 został wybrany członkiem sądu polubownego tej organizacji. Był członkiem komisji rewizyjnej Towarzystwa Pszczelniczo-Ogrodniczego w Sanoku, członkiem komitetu organizacyjnego Krajowy Zjazd Strażacki w Sanoku zorganizowany w lipcu 1904. Na przełomie lipca i sierpnia 1911 został członkiem rady nadzorczej Domu Handlowo-Przemysłowego w Sanoku. 15 marca 1904 został wybrany przewodniczącym (prezesem) dyrekcji założonej w tymże roku Kasy Oszczędności Miasta Sanoka• i pełnił to stanowisko w kolejnych latach. Od około 1911 był członkiem wydziału Związku Galicyjskich Kas Oszczędności we Lwowie••. Został wiceprezesem założonej 11 stycznia 1903 w Sanoku pierwszej filii lwowskiego Towarzystwa Chowu Drobiu, Gołębi i Królików oraz został jej członkiem•••. W 1924 subskrybował akcje założonego wówczas Banku Polskiego.

Był działaczem ruchu narodowo-demokratycznego (wraz z nim m.in. Paweł Biedka, Adam Pytel, Aleksander Iskrzycki)Alojzy Zielecki, W epoce autonomii galicyjskiej. Rozwój ruchu niepodległościowego, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 471.. Był radnym miejskim: kadencji od 1890Alojzy Zielecki, Struktury organizacyjne miasta, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 380., od 1893, od 1897 asesorAlojzy Zielecki, Struktury organizacyjne miasta, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 385., 22 grudnia 1898 ponownie asesor, kadencje od 1900 (asesor), od 1903, w 1907••Alojzy Zielecki, Struktury organizacyjne miasta, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 387., w 1910, w 1912 w nowej radzie po przyłączeniu do Sanoka gminy Posada Sanocka, 1914. Został reprezentantem ze strony miasta na organizowany w Sanoku w dniach 23-25 lipca 1904 zjazd delegatów ochotniczych straży pożarnych. Około 1906 został asesorem w magistracie miasta Sanoka•••. W 1912 został wybrany członkiem Rady c. k. powiatu sanockiego z grupy gmin miejskich••••Alojzy Zielecki: Struktury organizacyjne miasta, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 356.. W latach 1904-1908 był wydawcą pisma „Gazeta Sanocka”, którego redaktorem był Aleksander Piech••. Był redaktorem merytorycznym „Tygodnika Ziemi Sanockiej”Alojzy Zielecki, W epoce autonomii galicyjskiej. Społeczeństwo Sanoka u progu XX wieku, Życie kulturalne, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 451.•.

Po wybuchu I wojny światowej od 18 września 1914 przebywał w Pradze. Został wiceprezesem Komitetu Wychodźców Galicyjskich w Pradze•. Później w czasie wojny, po utworzeniu Naczelnego Komitetu Narodowego, został członkiem Powiatowego Komitetu Narodowego w SanokuAlojzy Zielecki, Miasto w latach Wielkiej Wojny 1914–1918, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 491.. 20 października 1918 stanął na czele Komitetu (Towarzystwa) Samoobrony Narodowej••• (wraz z nim funkcjonowały w nim osobistości miejskie, m.in. Paweł Biedka, Feliks Giela, Michał Słuszkiewicz, Adam Pytel, Jan Rajchel, Karol Zaleski oraz wojskowi kpt. Antoni Kurka i kpt. Franciszek Stok), który 31 października/1 listopada 1918 dokonał bez walk przejęcia władzy w SanokuEdward Zając, Struktury organizacyjne miasta, Pomiędzy wojnami światowymi 1918–1939, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 387.••Wojciech Sołtys, Pierwsze miesiące wolności, Pomiędzy wojnami światowymi 1918–1939, w: Sanok. Dzieje miasta, Feliks Kiryk (red.), Kraków 1995, s. 505.•. Był radnym pierwszej powojennej kadencji od 1919, od 1924.

thumb|240px|Nagrobek Wojciecha Ślączki podczas obchodów 100-lecia odzyskania niepodległości przez Polskę w 2018 Zmarł 29 kwietnia 1925 w Sanoku w wieku 74 lat. Został pochowany w głównej alei cmentarza przy ul. Rymanowskiej w Sanoku po pogrzebie pod przewodnictwem ks. Franciszka Witeszczaka. Po śmierci Wojciecha Ślączka jego substytutem w Okręgu Izby Adwokackiej w Przemyślu został ustanowiony sanocki adwokat dr Adolf Bendel.

Życie prywatne Uchwałą Rady Miejskiej w Sanoku z około 1905 Wojciech Ślączka został uznany przynależnym do gminy Sanok. Był żonaty z Bronisławą z domu Mysłowską herbu Nałęcz (ur. 1856 w Brzostku, zm. 28 lutego 1903 w Sanoku). Ich dziećmi byli: Kazimierz (ur. 1885 w Buczaczu, zm. 1971, inżynier, oficer Legionów Polskich, kapitan rezerwy Wojska Polskiego), Zofia Klara (1887-1890•), Janina Aleksandra (1889-1979•, nauczycielka, od około 1911 w trzyklasowej szkoły wydziałowej męskiej w Sanoku połączonej z czteroklasową szkołą pospolitą w Sanoku•), Sylwia Klementyna (1891-1893•), Aleksander Wojciech (1893–1940, lekarz, jeden z twórców neurochirurgii polskiej, kapitan Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej•, Roman (1895-1967, doktor praw, adwokat i radca prawny••). Wkrótce po śmierci żony Bronisławy 18 czerwca 1904 Wojciech Ślączka ożenił się powtórnie i do końca życia był żonaty z Heleną Józefą z domu Pollak (ur. 1867, córka Karola, siostra Karola i Michała), nauczycielką w trzyklasowej szkole wydziałowej żeńskiej połączonej z czteroklasową szkołą pospolitą w SanokuWedług wpisu w księdze parafialnej Wojciech Ślączka przeżył w małżeństwie z Heleną 18 ostatnich lat życia, jednak zaprzeczają temu informacje w Szematyzmach, zgodnie z którymi w wydaniu z 1904 figurowała „Helena Pollakówna”, a w wydaniu z 1905 widniała już „Helena Ślączkowa”, natomiast w wydaniu z 1912 została wskazana jako „Helena z Pollaków Ślączkowa”. ••, spensjonowana w 1928, zm. 1950 w Iwoniczu). Do rodziny Ślączków należała w Sanoku kamienica przy ulicy Tadeusza Kościuszki, gdzie obecnie pod numerem 26 mieści się główny oddział Poczty Polskiej w mieście•Wojciech Sołtys, Budownictwo, przemysł, rzemiosło i handel, Pomiędzy wojnami światowymi 1918–1939, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 525. (po zakończeniu II wojny światowej gmach został przejęty od dr. Romana Ślączki).

Położone obok siebie pomniki nagrobne Bronisławy i Wojciecha Ślączków wykonał artysta rzeźbiarz Józef Aszklar. Zostały uznane za obiekty zabytkowe i podlegają ochronie prawnej•.

Uwagi

Przypisy

Kategoria:Członkowie Macierzy Szkolnej dla Księstwa Cieszyńskiego Kategoria:Członkowie ochotniczej straży pożarnej (zabór austriacki) Kategoria:Członkowie Rady Powiatowej Sanockiej (autonomia galicyjska) Kategoria:Członkowie Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” (zabór austriacki) Kategoria:Członkowie Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” (II Rzeczpospolita) Kategoria:Członkowie Towarzystwa Nauczycieli Szkół Wyższych Kategoria:Członkowie Towarzystwa Szkoły Ludowej Kategoria:Galicyjscy adwokaci Kategoria:Hodowcy zwierząt Kategoria:Ludzie urodzeni w Brzozowie Kategoria:Ludzie związani z Buczaczem Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Centralnym w Sanoku Kategoria:Polacy – oficerowie armii austro-węgierskiej Kategoria:Polacy – oficerowie cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej Kategoria:Polscy adwokaci Kategoria:Polscy dziennikarze prasowi Kategoria:Polscy hodowcy gołębi Kategoria:Polscy hodowcy kur Kategoria:Polscy wydawcy Kategoria:Radni Sanoka (autonomia galicyjska) Kategoria:Radni Sanoka (II Rzeczpospolita) Kategoria:Urodzeni w 1851 Kategoria:Urzędnicy związani z Sanokiem (zabór austriacki) Kategoria:Zmarli w 1925