Kuźnice Suskie (od 1851 Zakłady Górniczo-Hutnicze Aleksandra hr. Branickiego w Suchej) – huta żelaza w Suchej (później Sucha Beskidzka) działająca w latach 1828–1885 lub 1890.

Historia Kuźnice Suskie zostały założone w 1828 przez Jana Kantego Wielopolskiego w centrum ówczesnej wsi Suchej (w okolicach dzisiejszej ulicy Gospodarczej). Początkowo huta przerabiała rudę słowacką, a od 1835 rudę darniową z beskidzkich kopalń. Do produkcji hutniczej potrzebne były również znaczące ilości drewna – rozwój kuźnic doprowadził tym samym do nadmiernej eksploatacji okolicznych lasów.

W 1836 w kuźnicach pracę rozpoczął wielki piec. W 1839 Wielopolscy wydzierżawili hutę hrabiemu Filipowi Ludwikowi de Saint Genois, właścicielowi sąsiednich dóbr makowskich, który od 1844 był również posiadaczem huty w Makowie.

W 1851 huta suska przeszła na własność hrabiego Aleksandra Branickiego, właściciela dóbr suskich od 1843. Od tej pory przyjęła ona nazwę „Zakłady Górniczo-Hutnicze Aleksandra hr. Branickiego w Suchej”. Branicki zmodernizował zakłady: powstały nowe piece fryszerskie i emaliernia naczyń. W 1860 powstał drugi wielki piec oraz kolejne piece fryszerskie. W 1880 działał nowy młot parowy oraz walcownia do wyrobu stali zgrzewanej. Zakład zatrudniał wówczas 300 osób.

W hucie suskiej produkowano głównie żelazo lane i w sztabach, garnki żeliwne, wyroby metalowe dla rolnictwa (m.in. blachy na lemiesze do pługów, okucia do wozów, kowadła, motyki, siekiery, sieczkarnie i młocarnie). Wyroby sprzedawano w Galicji, Czechach i Górnych Węgrzech (dzisiejszej Słowacji). W 1865 w suskich zakładach dokonano rekonstrukcji pękniętego serca dzwonu Zygmunt.

W latach 80. XIX wieku produkcja stawała się jednak coraz mniej opłacalna. Głównym powodem była niska jakość dostarczanego surowca oraz wysokie koszty transportu surowca i wyrobów gotowych. W 1884 doprowadzono do Suchej linię kolejową, co również sprawiło, że bardziej opłacalny był dowóz bardziej konkurencyjnych wyrobów hut śląskich. Huta zakończyła działalność w 1885 (według innych źródeł po 1890).

Do czasów współczesnych niewiele zachowało się śladów po obiektach huty. Obok budynku urzędu miasta pozostawiony został na pamiątkę trzytonowy spiek piecowy, czyli odpad produkcyjna z wielkiego pieca, który zastygł poza piecem lub został celowo wylany po wygaszeniu wielkiego pieca. Zachował się budynek dawnej siedziby zarządcy hut suskich przy ul. Mickiewicza 20.

Przypisy

Kategoria:Historia Suchej Beskidzkiej Sucha Kategoria:Huty żelaza