Iulius Tutor – galijski arystokrata z plemienia Trewerów, przyłączył się do powstania Batawów pod wodzą Juliusza Cywilisa w latach 69-70 n.e.
Juliusz Tutor został wyznaczony przez Witeliusza w 69 n.e. dowódcą oddziałów pomocniczych nad Renem. Na początku 70 n.e. przyłączył się do Cywilisa za namową Juliusza Klassykusa, gdy Cywilis otwarcie wystąpił przeciwko władzy Rzymian w Dolnej Germanii, a znaczna część armii Renu uległa zniszczeniu lub zdemoralizowaniu do tego stopnia, że właśnie zabiła w Novaesium (obecnie Neuss) swego wodza Marka Hordeoniusza Flakkusa. Razem z Klassykusem podstępnie sprowokował Diliusza Wokulę, który bronił Mogontiacum (obecnie Moguncja) zaatakowanego przez plemiona germańskie zza Renu, do wyjścia z obozu. Po zamordowaniu Wokuli przejął kontrolę nad rzymskimi oddziałami z Colonia Agrippinensium (obecnie Kolonia) oraz z rejonu górnego Renu, które nakłonił do złożenia przysięgi wierności "cesarstwu Galów".
Nie obsadził wojskiem przejść przez Alpy do Górnej Germanii, co ułatwiło przeprawę wojsk rzymskich pod wodzą Kwintusa Petyliusza Cerialisa. W efekcie postępów Cerialisa musiał się wycofać z Mogontiacum do Bingium (obecnie Bingen), gdzie zorganizował obronę nad rzeką Nave (Nahe) przy zburzonym moście. Został pokonany przez Cerialisa i jego legion XXI Rapax. Tutorowi udało się uciec, a Cerialis skierował się na tereny Trewerów. Pod Rigodulum (obecnie wieś Rigol) Cerialis pokonał Tulliusza Walentynusa i nie pozwolił żołnierzom splądrować Augusta Treverorum (obecnie Trewir) stolicę Trewerów, a obóz wojskowy założył poza nim. Za radą Tutora Cywilis i Klassykus zebrali siły i zaatakowali obóz Rzymian pod Augusta Treverorum. Cerialis po początkowym zaskoczeniu i zamieszaniu wśród galijskich wojsk pomocniczych, które przeszły wcześniej na jego stronę, opanował sytuację i pokonał powstańców. Powodzenie Cerialisa zmusiło Klassykusa i Tutora do przejścia na drugą stronę Renu na tereny Batawów. Kolejne zwycięstwa Cerialisa pod Castra Vetera (obecnie Xanten) zakończyły powstanie i skłoniły Cywilisa, Klassykusa i Tutora do rozmów pokojowych.
Przypisy Tacyt, Dzieje IV 55. Tacyt, Dzieje IV 57. Tacyt, Dzieje IV 59. (...) pro imperio Galliarum (...). Tacyt, Dzieje IV 70. Tacyt, Dzieje IV 71. Tacyt, Dzieje IV 72. Tacyt, Dzieje IV 76. Tacyt, Dzieje IV 77-78. Tacyt, Dzieje V 19. Tacyt, Dzieje V 19-25. , przypis 7 wyjaśnia, że jest to termin odnoszący się do opisu Tacyta przysięgi składanej przez legionistów przed Klassykiem. .
Bibliografia
Kategoria:Galia starożytna Kategoria:Wodzowie rzymscy