thumb|Mark Selby – zwycięzca turnieju thumb|Ronnie O’Sullivan – obrońca tytułu i wicemistrz świata|200px

Mistrzostwa świata w snookerze 2014 (ang. 2014 Dafabet World Snooker Championship) – najważniejszy turniej snookerowy sezonu 2013/2014, rozgrywany w dniach 19 kwietnia – 5 maja 2014 w Crucible Theatre w Sheffield, w Anglii. Była to 77. edycja mistrzostw świata.

Obrońcą tytułu był Anglik, Ronnie O’Sullivan.

Tytuł mistrza świata po raz pierwszy w swojej karierze zdobył Mark Selby, który w finałowym pojedynku pokonał pięciokrotnego mistrza świata, Anglika Ronniego O’Sullivana 18-14.

Turniej był transmitowany w 80 krajach na całym świecie, za pośrednictwem 12 różnych telewizji. W Polsce turniej transmitowały stacje komercyjne Eurosport i Eurosport 2.

Wstęp

thumb|Crucible Theatre, miejsce rozgrywania turnieju Mistrzostwa te po raz 38. były rozgrywane w Crucible Theatre. Spośród wszystkich aktywnych graczy snookerowych, najwięcej tytułów mistrzowskich miał przed turniejem Steve Davis (łącznie 6), który nie przeszedł przez kwalifikacje do Mistrzostw Świata w Snookerze 2014. Ronnie O’Sullivan bronił tytułu mistrzowskiego po raz drugi raz z rzędu. Poprzednia skuteczna obrona tytułu mistrzowskiego miała miejsce w 1996 roku, kiedy Stephen Hendry po raz szósty w karierze wygrał snookerowe mistrzostwa świata. Hendry obronił tytuł mistrza świata także w latach 1993–1995, zdobywając w latach 1992–1996 pięć tytułów mistrzowskich z rzędu.

W tej edycji mistrzostw brało udział pięciu graczy, którzy w przeszłości sięgali po tytuł mistrzowski, poza wspomnianym O’Sullivanem, są to: John Higgins (4-krotny zdobywca tytułu), Shaun Murphy, Neil Robertson oraz Ken Doherty. Wygranie Mistrzostw Świata w Snookerze, poza zdobyczą punktową oraz pieniężną wiąże się z rozstawieniem mistrza świata w turniejach, w których obowiązuje rozstawienie, ponadto mistrz świata przystępuje do obrony tytułu w przyszłym roku jako rozstawiony z numerem jeden.

Organizacja turnieju Nagrody Zestawienie nagród pieniężnych: Nagroda Zwycięzca 300 000 £ Finalista 125 000 £ Półfinalista 55 000 £ Ćwierćfinalista 25 000 £ Ostatnia 16 16 000 £ Ostatnia 32 12 000 £ Ostatnia 48 8 500 £ Ostatnia 64 4 600 £ Ostatnia 96 1 000 £ Najwyższy break w fazie telewizyjnej 10 000 £ Najwyższy break poza fazą telewizyjną 1 000 £ Łączna pula nagród 1 214 000 £ Punktu do rankingu Zwycięzca turnieju otrzymał: 10000 punktów rankingowych, Wicemistrz (runner up): 8000 punktów rankingowych, Półfinaliści: 6400 punktów rankingowych, Ćwierćfinaliści: 5000 punktów rankingowych, Ostatnia 16: 3800 punktów rankingowych, Ostatnia 32: 2800 punktów (w przypadku zawodników nierozstawionych) lub 1400 (w przypadku zawodników rozstawionych).

Punktowane były również poszczególne fazy kwalifikacji, przy czym, jeżeli rozstawiony zawodnik (grający pierwszy mecz w eliminacjach) przegrywał spotkanie, wówczas dostawał połowę punktów przewidzianych za udział w danej fazie kwalifikacji. Punktacja prezentowała się następująco: Ostatnia 48: 2300 punktów rankingowych (1150 dla zawodnika rozstawionego), Ostatnia 64: 1800 punktów rankingowych (900), Ostatnia 80: 1300 punktów rankingowych (650), Ostatnia 96: 800 punktów rankingowych (400).

Bilety Ceny biletów kształtowały się następująco: Sesje poranne pierwszej rundy w dni powszednie – £ 15 Sesje popołudniowe i wieczorne pierwszej rundy w dni powszednie – £ 20 Sesje poranne, popołudniowe i wieczorne pierwszej rundy w weekend – £ 22 Sesje drugiej rundy – £ 23 Sesje poranne i popołudniowe ćwierćfinałów – £ 30 Sesje wieczorne ćwierćfinałów – £ 35 Sesje poranne półfinałów – £ 35 Sesje wieczorne półfinałów – £ 40 Pierwsza, druga i trzecia sesja finału – £ 55 Czwarta sesja finału – £ 70

Począwszy od meczów półfinałowych, sprzedawane też były droższe bilety oznaczone jako "Hospitality" oraz "Premium".

Zawodnicy Zawodnicy rozstawieni W turnieju na 1. pozycji rozstawiony został obrońca tytułu. Następne 15 miejsc zostało obsadzonych według kolejności na liście rankingowej na sezon 2013/2014: (w nawiasie okrągłym podano etap, na którym zawodnik zakończył udział w turnieju)

Zawodnicy nierozstawieni Poniżsi zawodnicy uzyskali awans do mistrzostw świata poprzez udział w kwalifikacjach: (w nawiasie okrągłym numer zajmowany na liście rankingowej) [w nawiasie kwadratowym etap, na którym zawodnik zakończył udział w turnieju]

Sędziowie

Wydarzenia związane z turniejem Turniej mistrzowski w 2014 roku po raz pierwszy sponsorowała firma "Dafabet". Sponsor Mistrzostw Świata w Snookerze 2014, firma "Dafabet", zadeklarowała, że przekaże na cele charytatywne £100 za każdego breaka stupunktowego w finałowej fazie turnieju. Pieniądze te trafiły do hospicjum Bluebell Wood Children’s z Sheffield, które przynosi ulgę w cierpieniu nieuleczalnie chorym dzieciom i młodzieży. Kwalifikacje do tegorocznej edycji snookerowych mistrzostw świata zostały po raz pierwszy w historii rozegrane w w Sheffield. Kurt Maflin w szesnastym frejmie meczu II rundy kwalifikacji z Danielem Wellsem nieskutecznie atakował breaka maksymalnego 147 punktów. Podejście zakończył mając na koncie 134 punkty, po spudłowaniu przedostatniej – różowej bili. Małgorzata Kanieska to pierwsza Polska sędzina, która wzięła udział w sędziowaniu meczów kwalifikacji do mistrzostw świata. Mark Williams przegrywając w kwalifikacjach z Alanem McManusem po raz pierwszy od 1997 roku nie zagra w fazie głównej turnieju, podobnie jak Peter Ebdon, który grał w Mistrzostwach Świata w Snookerze nieprzerwanie od 1992. W tegorocznej edycji snookerowych mistrzostw świata, główna nagroda przewidziana dla zwycięzcy, wynosiła £300 000. Jest to najwyższa w historii snookera nagroda dla zwycięzcy snookerowego turnieju. W Mistrzostwach Świata w Snookerze 2014 zadebiutowało czterech zawodników: Kyren Wilson, który w ostatniej rundzie kwalifikacji do fazy głównej mistrzostw pokonał mistrza świata z 2006 roku, Graeme’a Dotta, , który w ostatniej rundzie kwalifikacji pokonał Roberta Milkinsa, Xiao Guodong, pokonując w kwalifikacjach Li Yana, oraz Robbie Williams, który w kwalifikacjach pokonał Lü Haotiana, Liu Chuanga, , oraz Fergala O’Briena. Siedemnasta partia meczu pierwszej rundy pomiędzy Rickym Waldenem a Kyrenem Wilsonem, która okazała się ostatnią partią w tym pojedynku trwała 73 minuty i 13 sekund, czyli niecałe 2 minuty krócej niż najdłuższy frejm rozegrany podczas snookerowych mistrzostw świata, który miał miejsce podczas meczu Stephena Maguire’a i Marka Kinga w mistrzostwach świata w 2009 roku i trwał 74 minuty 58 sekund. Ronnie O’Sullivan w meczu drugiej rundy po raz pierwszy prowadził w spotkaniu z Joe Perrym dopiero przy stanie 12-11, wcześniej obrońca tytułu miał stratę 1-3 partii do Perry’ego. Ostatecznie mecz wygrał O’Sullivan wynikiem 13-11, zdobywając w dwóch ostatnich partiach dwa breaki powyżej stu punktów, był to pierwszy w MŚ mecz od 2011 roku, w którym O’Sullivan nie kontrolował przebiegu całego spotkania oraz najniższa jego wygrana od 2011 roku. Neil Robertson w 22 partii meczu ćwierćfinałowego z Juddem Trumpem wbił setnego breaka stupunktowego w jednym sezonie. Sędzia Olivier Marteel po raz pierwszy w swojej karierze sędziował mecz półfinałów w Mistrzostwach Świata w Snookerze. W dniu 3 maja nie odbyła się sesja popołudniowa, ze względu na fakt iż Ronnie O’Sullivan zakończył spotkanie z Barrym Hawkinsem w trzech sesjach (wynikiem 17-7), aby uniknąć konieczności zwracania za bilety, organizatorzy zorganizowali zamiast tej sesji mecz pokazowy w którym wystąpił Ken Doherty oraz Stephen Hendry. Finał pomiędzy Ronnie O’Sullivanem a Markiem Selby sędziował Brendan Moore, był to jego pierwszy sędziowany finał w snookerowych mistrzostwach świata.

Przebieg turnieju Runda 1 Ronnie O’Sullivan – Robin Hull Pierwsza sesja tego spotkania rozegrana została w sobotę 19 kwietnia rano. Przebieg pierwszej części tej sesji był korzystniejszy dla Ronniego O’Sullivana, który na przerwę po czterech rozegranych partiach schodził przy prowadzeniu 3-1. W pierwszej części pierwszej sesji miały miejsce także dwa breaki stupunktowe: 124 punkty Ronniego O’Sullivana i 102 punkty Robina Hulla. Partia piąta była jedyną wyrównaną i trwającą nieco dłużej. Wszystko za sprawą wysunięcia się na prowadzenie Hulla i postawienia O’Sullivana w potrzebie znalezienia snookera, co Anglikowi ostatecznie się udało, zwiększając swoją przewagę do stanu 4-1. Pozostałe cztery partie były głównie grą do pierwszego błędu. Tylko jedna z nich okazała się zwycięska dla Hulla. Ostatecznie na koniec drugiej części tej sesji O’Sullivan zwiększył swoją przewagę nad Hullem, doprowadzając do wyniku 7-2.

Druga sesja pojedynku tych dwóch snookerzystów rozegrana została również 19 kwietnia w sesji wieczornej. Pierwszą partię tej drugiej części meczu mógł i powinien wygrać Robin Hull, jednak spudłował łatwą czerwoną, co wykorzystał O’Sullivan powiększając swoją przewagę na 8-2. W dwóch następnych frejmach lepszym okazał się Hull, ustalając wynik na 8-4. Trzynastą partię tego pojedynku wygrał z kolei O’Sullivan, w wyniku czego na przerwę schodził, prowadząc 9-4. Czternasty frejm, zwycięski dla O’Sullivana, okazał się ostatnim w całym spotkaniu, które zakończyło się zwycięstwem Ronniego O’Sullivana 10-4.

Wyniki meczu: sesja I: 77-53 (53); 124 (124)-0; 84 (69)-25; 16-102 (102); 54-52; 81 (81)-0; 1-68 (60); 121 (60)-1; 90 (90)-0; sesja II: 71-65; 16-116 (52); 5-92 (68); 103-29; 107 (54)-0

Joe Perry – Jamie Burnett Pierwsza sesja tego pojedynku została rozegrana 20 kwietnia, drugiego dnia turnieju, w sesji porannej. Pierwszą partię breakiem 84-punktowym zdecydowanie wygrał Jamie Burnett. Później jednak gra się wyrównała i na regulaminową przerwę zawodnicy schodzili z wynikiem 2-2. Po przerwie spotkanie to było już bardziej jednostronne. Wprawdzie Joe Perry wygrał pierwszego frejma po przerwie, to jednak w następnych czterech zwyciężał Szkot. Breaki w granicach 50-90 punktów okazały się wystarczające do objęcia prowadzenia przez Jamiego Burnetta 6-3 w spotkaniu po zakończeniu pierwszej sesji.

Druga sesja została rozegrana trzeciego dnia turnieju, 21 kwietnia, w sesji popołudniowej. Joe Perry wygrał wszystkie cztery frejmy przed regulaminową przerwą, schodząc na nią z prowadzeniem 7-6. Po przerwie niewiele się zmieniło; Perry wygrał kolejne dwie partie, po czym w szesnastym frejmie Jamie Burnett wbijając 111-punktowego breaka wygrał swojego jedynego frejma tego dnia. Anglik jednak szybko odpowiedział, wygrywając kolejną partie, a tym samym cały mecz 10-7.

Wyniki meczu: sesja I: 0-84 (84); 76-2; 75 (59)-66; 49-71; 67-13; 23-89 (76); 12-75 (61); 36-71; 0-94 (94); sesja II: 101 (87)-27; 125 (55,70)-1; 63-38; 54-40; 70 (51)-33; 78-28; 1-118 (111); 89 (81)-2

Shaun Murphy – Jamie Cope Pierwsza sesja pojedynku tych dwóch zawodników rozegrana została w sesji popołudniowej pierwszego dnia turnieju, 19 kwietnia. Pierwsza część była wyrównana; zawodnicy naprzemiennie wygrywali kolejne frejmy i na regulaminową przerwę schodzili przy stanie 2-2. Po przerwie, w dwóch kolejnych partiach Shaun Murphy wbił dwa wygrywające breaki (87 i 70 punktów), dystansując się tym samym od Jamiego Cope’a. Odpowiedź Cope’a była natychmiastowa; zdołał doprowadzić do remisu i stanu 4-4. Ostatnia partia tej sesji należała również do Jamiego Cope’a, dzięki czemu na koniec tej sesji prowadził 5-4.