Stefan Napieralski ps. „Jacyna” (ur. 5 września 1896, zm. 10 marca 1960) – kapitan Wojska Polskiego i Armii Krajowej.

Życiorys Stefan Napieralski urodził się w Baranowie, a rodzicami byli Władysław, mistrz kowalski oraz Weronika z domu Marcinkowska, którzy związek małżeński zawarli w 1895Genealogia Potomków Sejmu Wielkiego [dostęp 9 VII 2017 r.]. Naukę ukończył w poznańskim gimnazjum. Podczas I wojny światowej wcielony został do armii niemieckiej z którą walczył na froncie wschodnim. Kiedy Niemcy skapitulowali przyjechał do Poznania. Do Wojska Polskiego wstąpił w maju 1919 w stopniu podporucznika, a w którym otrzymał przydział do intendentury poznańskiego garnizonu. Później przeniesiono go do Grodna, następnie był w Brześciu by ostatecznie dotrzeć do 83 pułku piechoty stacjonującego w Kobryniu. W pułku otrzymał awans na stopień porucznika ze starszeństwem z dnia 1 czerwca 1921Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa Rocznik Oficerski 1923 s. 1300, 1336 poz. 78 [dostęp 9 VII 2017 r] i wyznaczony na stanowisko płatnikaWielkopolska Biblioteka Cyfrowa Rocznik Oficerski 1928 s. 97, 156, 806 [dostęp 9 VII 2017 r.]. W 1936 przeszedł w stan spoczynku.

W czasie trwania Kampanii wrześniowej na poznańskich Winiarach uczestniczył w działalności Straży Obywatelskiej. Później był jednym z współtwórców Wojskowej Organizacji Zbrojnej oraz Polskiego Wojska Ochotniczego, która przyjęła skróconą nazwę Wojsko Ochotnicze. W ostatnim miesiącu 1939 na terenie Poznania zostało utworzone przez podziemne organizacje Wojsko Ochotnicze Ziem Zachodnich w którym Napieralski do czerwca 1940 pełnił funkcję szefa sztabuPolska Podziemna Okręg Poznański Armii Krajowej [dostęp 9 VII 2017 r]. Od połowy 1940 do końca 1941 dowodził tą organizacją. W połowie 1942 wyjechał z Poznania i zamieszkał w Miechowie, gdzie przebywał do lutego 1945. Pracował tam pod nazwiskiem Stefan Kaczmarek w miejscowym starostwie powiatowym. Przybierając pseudonim „Kowalski” należał także do Inspektoratu Miechów AK.

Wiosną 1945 otrzymał powołanie w stopniu kapitana do ludowego Wojska Polskiego i przydziałem na oficera szkoleniowego.

Od 1945 do 1949 we Wrocławiu w Centrali Handlowej pracował na stanowisku księgowego, a później w poznańskim Oddziale Okręgowym Centrali Mleczarsko–Jajczarskiej. W 1953 przeszedł na rentę. Zmarł 10 marca 1960 i został pochowany w Poznaniu na cmentarzu Winiarskim.

Życie prywatne Jego żoną była Wanda Legenza z którą miał córkę Alinę (1930-56).

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Członkowie Wojskowej Organizacji Ziem Zachodnich Kategoria:Oficerowie 83 Pułku Strzelców Poleskich Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Cesarstwa Niemieckiego w I wojnie światowej Kategoria:Polacy w II wojnie światowej Kategoria:Urodzeni w 1896 Kategoria:Zmarli w 1960 Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej