Edgar Stillman Kelley (ur. 14 kwietnia 1857 w Sparcie w stanie Wisconsin, zm. 12 listopada 1944 w Oxford w stanie Ohio) – amerykański kompozytor, pedagog, organista i pisarz muzyczny.
Życiorys Podstawy edukacji muzycznej odebrał od Farwell W. Merriam (1870–1874), następnie uczył się w Chicago u Clarence’a Eddy’ego i Napoleona Ledochowskiego (1874–1876). Kształcił się w konserwatorium w Stuttgarcie pod kierunkiem Friedricha Fincka (organy), Wilhema Krügera i Wilhelma Speidela (fortepian) oraz Maxa Seifriza (kompozycja). Po powrocie do Stanów Zjednoczonych pracował jako organista w San Francisco. W latach 1892–1895 pisywał krytyki muzyczne do „San Francisco Examiner”. Wykładał w New York College of Music (1891–1892) i New York University (1896–1897). W 1898 roku został wybrany członkiem National Institute of Arts and Letters. W latach 1901–1902 był profesorem na Yale University. Między 1902 a 1910 rokiem przebywał w Berlinie, gdzie uczył fortepianu i przedmiotów teoretycznych. Od 1910 do 1934 roku był wykładowcą Cincinnati Conservatory of Music.
Był jednym z rzeczników przeniesienia na grunt amerykański europejskiej operetki. W późniejszym okresie swojej twórczości zdystansował się od wpływów europejskich, sięgając po nawiązania do elementów muzyki indiańskiej i chińskiej. Przez niektórych krytyków uważany był za następcę Edwarda MacDowella.
Opublikował prace Chopin the Composer (Nowy Jork 1913) i Musical Instruments (Boston 1925). Był żonaty z pianistką Jessie Stillman Kelley (1865–1949). W 1937 roku powołane zostało Edgar Stillman Kelley Society, stawiające sobie za cel promocję twórczości młodych kompozytorów.
Ważniejsze kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Yale Kategoria:Amerykańscy kompozytorzy muzyki poważnej Kategoria:Urodzeni w 1857 Kategoria:Zmarli w 1944