Sieć przywoławcza (ang. ) – sieć telekomunikacyjna wykorzystująca jednokierunkową łączność radiową do selektywnego przekazywania krótkich komunikatów mobilnemu użytkownikowi wyposażonemu w pager. Umożliwia przekazywanie wywołań bez treści, a także komunikatów numerycznych i alfanumerycznych.
Historia Pierwsze systemy przywoławcze rozwijano w szpitalach w latach 50. XX wieku. Sieci o większym zasięgu zaczęły upowszechniać się pod koniec lat 60., a następnie były łączone z publiczną siecią telefoniczną.
Zasada działania Pager pracujący w sieci przywoławczej pozostaje w nasłuchu sygnału w obszarze działania sieci i odbiera wiadomości przeznaczone dla jego identyfikatora. Po odebraniu komunikatu urządzenie zapisuje go i sygnalizuje wywołanie użytkownikowi, zwykle sygnałem dźwiękowym albo wibracją. W systemach standaryzowanych odbiornik ma co najmniej jeden kod identyfikacyjny (RIC), a odbiorniki mogą być tonowe, numeryczne albo alfanumeryczne.
Standaryzacja Istotną rolę w rozwoju cyfrowych sieci przywoławczych odegrał standard „” (powszechnie znany jako POCSAG). Protokół ten został opracowany przez i był szeroko stosowany z szybkościami 512, 1200 i 2400 bit/s. W Europie opracowano także standard ERMES, przeznaczony dla bardziej zaawansowanych usług pagingowych oraz roamingu międzynarodowego.
Zobacz też DAPNET Klasyfikacja usług telekomunikacyjnych
Przypisy
Kategoria:Usługi telekomunikacyjne