VI Wyścig Pokoju (fr. Course de la Paix) odbył się w dniach 1–14 maja 1953 r. Tym razem ten wyścig kolarski organizowany przez redakcje: Trybuny Ludu, Rudého Práva oraz Neues Deutschland oraz związki kolarskie odpowiednio Polski, Czechosłowacji i NRD, wystartował z Bratysławy. Był to, na długie lata, jedyny taki wyjątekPoza rokiem 1953 Wyścig Pokoju zawsze rozpoczynał się bądź w Pradze, bądź w Warszawie, bądź (po tym jak do organizacji wyścigu włączyła się NRD) w Berlinie. Działo się tak do 1985 r., kiedy to wyścig wystartował z Kijowa.. Wyścig był nieco dłuższy niż poprzednia edycja i liczył 2239 km. W klasyfikacji indywidualnej zwyciężył Duńczyk Christian Pedersen, a w klasyfikacji drużynowej po raz pierwszy w historii zespół NRD. Sędzią głównym wyścigu był Karel Tocl z Czechosłowacji.
Lista startowa W wyścigu wystartowało 93 kolarzy, spośród których zaledwie 38 dotarło do mety w Warszawie. Wpływ na to miały bardzo niesprzyjające warunki atmosferyczne panujące na części etapów. Kolarze ci byli członkami 16 zespołów. Po raz pierwszy w wyścigu udział wzięły reprezentacje Norwegii i Szwecji. W porównaniu z poprzednią edycją zabrakło kolarzy z Holandii i Włoch. Na starcie nie było również tryumfatora z poprzedniego roku Iana Steela, choć pojawiła się reprezentacja Wielkiej Brytanii. Reprezentacje Francji i Finlandii podobnie jak w latach poprzednich zostały wystawione przez robotnicze związki sportowe: francuski Fédération Sportive et Gymnique du Travail (FSGT) oraz fiński Työväenen Urheiluliitto (TUL).
ANGLIA AUSTRIA 1 Bob Maitland 4 Stanley Jones 55 Franz Deutsch 58 Walter Müller 2 Gordon Thomas 5 Alfred Newman 56 Paul Fülöp 59 Alfred Sitzwohl 3 Peter Proctor 6 William Bellamy 57 Herbert Gstaltner 60 Max Bulla BELGIA RUMUNIA 7 Albert Eloot 10 Louis van Schil 61 Victor Georgescu 64 Nicolae Maxim 8 Jacques Rebry 11 Louis Ruwet 62 Constantin Stănescu 65 Constantin Dumitrescu 9 Raymond Vanhoven 12 Marcel Tréfois 63 Nicolae Chicomban 66 Gheorghe Șandru BUŁGARIA WOLNE TERYTORIUM TRIESTU (drużyna robotnicza) 13 Ilija Wełczew 16 Janko Ognensky 67 Sante Orso 70 Enrico Sossi 14 Bojan Kocew 17 Cwetan Basew 68 Rinaldo Vrabez 71 Giordano Dreossi 15 Dimityr Kolew 18 Christo Iliew 69 Enrico Di Luciano 72 Giuseppe Mosetti DANIA NIEMIECKA REPUBLIKA DEMOKRATYCZNA 19 Kaj Allan Olsen 22 Max Jørgensen 73 Erich Schulz 76 Lothar Meister I 20 Hans Andresen 23 Wedell Østergaard 74 Bernhard Trefflich 77 Erich Zawadski 21 Christian Pedersen 24 Finn Thygesen 75 Gustav-Adolf Schur 78 Paul Dinter FINLANDIA (TUL) POLSKA 25 Veikko Kasslin 28 Reino Ranta 79 Mieczysław Wilczewski 82 Władysław Klabiński 26 Veikko Haaga 29 Kari Lehto 80 Henryk Hadasik 83 Wacław Wójcik 27 Aimo Jokinen 30 Kyösti Mondolin 81 Stanisław Królak 84 Mieczysław Ulik FRANCJA (FSGT) CZECHOSŁOWACJA 31 Gabriel Audemard 34 Charles Pedergnana 85 Jan Kubr 88 Karel Nesl 32 Georges Berthelot 35 Christian Radigon 86 Jan Kněžourek 89 Vlastimil Růžička 33 Fernand Fillette 36 Roger Sabatier 87 Miroslav Malek 90 Karel Kuneš WĘGRY border|25x105px POLONIA FRANCUSKA 43 Béla Bartusek 46 József Kiss-Dala 91 Piotr Radowicz 94 Jan Wyszyński 44 Imre Ripp 47 Mihály Mayer 92 Edmund Sikora 95 Wacław Chraplak 45 Lajos Szabó 48 Lajos Sipos 93 Aleksander Pawlisiak 96 Jan Kuźnicki NORWEGIA SZWECJA 49 Wilhelm Trygg 52 Roald Hammerstad 97 … IkarsonImiona kolarzy szwedzkich nieznane. 50 Aage Kjelstrup 53 Aulid Andersen 98 … Bäckman 51 Erling Kristiansen 54 Eulind Holgersen 99 … Gransten
Trasa wyścigu 6. edycja Wyścigu Pokoju, była najdłuższą z dotychczasowych. Liczyła 2239 km podzielonych na dwanaście etapów. Start po raz pierwszy w historii odbył się w Bratysławie, później przez Pragę i Berlin kolarze dojechali do mety wyścigu w Warszawie. Pierwsze cztery etapy prowadziły przez terytorium Czechosłowacji. Później po dniu przerwy kolejne cztery etapy rozegrano w NRD i po kolejnym dniu przerwy ostatnie cztery etapy w Polsce. Najdłuższym etapem był etap ósmy z Berlina do Görlitz liczący 226 km. Niewiele krótszy był również drugi etap z Brna do Pragi liczący 224 km. Najkrótszym etapem był ten ostatni rozgrywany na trasie z Łodzi do Warszawy – liczył 139 km.
Przebieg wyścigu Rywalizację w 6. edycji Wyścigu Pokoju można podzielić na trzy części. Każda z nich przebiegała przez terytorium innego państwa i każda miała cztery etapy. Pierwsza część rozgrywana na czeskich „kopcach” miała codziennie innego lidera. Z bardzo dobrej strony pokazali się Duńczycy, których liderem był Christian Pedersen. Na koniec tej część to właśnie on założył żółtą koszulkę lidera wyścigu, a jego koledzy z drużyny prowadzili w klasyfikacji drużynowej. Część druga rozgrywana na szosach NRD charakteryzowała się fatalną pogodą, która miała znaczący wpływ na przebieg rywalizacji. Najgorsze wydarzyło się na najdłuższym etapie z Berlina do Görlitz, na którym fatalna pogoda przetrzebiła peleton. Na pozycji lidera miejscami zamieniają się Duńczycy Pedersen i Hans Andresen, ale ponownie na jej zakończenie w żółtej koszulce jechał Pedersen. Równie drużynowymi liderami nadal był jego zespół. Trzecia część to ponowna odmiana pogody, która znacznie się poprawiła. Wszystkie etapy rozgrywane w Polsce wygrali Polacy (jeden z nich był członkiem drużyny Polonii Francuskiej). Reprezentacja Polski walczyła o to, aby w ogóle być klasyfikowaną jako drużyna, gdyż po problemach w pierwszych dwóch częściach jechało już tylko trzech Polaków (do klasyfikacji drużynowej liczyły się czas trzech kolarzy). Tymczasem w walce o zwycięstwo indywidualne w wyścigu liczyli się tylko Duńczycy, których próbował jeszcze naciskać Gustav-Adolf Schur z NRD. Ostatecznie zwycięzcą wyścigu został Pedersen. Ciekawsza była walka o tryumf w klasyfikacji drużynowej. Reprezentacja NRD mocno atakowała pozycję Duńczyków i ostatecznie wyszła z tej walki zwycięsko.
Etapy I etap (1 maja 1953), Bratysława – Brno (170 km) Pierwszy etap 6. edycji Wyścigu Pokoju to było rozpoznawanie sił poszczególnych zespołów i kolarzy. Ostatecznie etap wygrał Belg Albert Eloot, który odskoczył nieznacznie od porozrywanego peletonu i na mecie osiągnął przewagę jedenastu sekund nad drugim kolarzem. Został też pierwszym liderem wyścigu. W klasyfikacji drużynowej prowadzenie objęli Brytyjczycy, których trzech zajęło miejsca w pierwszej dziesiątce. Z Polaków z dobrej strony pokazał się jedynie Henryk Hadasik, który zajął czwarte miejsce. Pozostali Polacy zaczęli wyścig słabo i zajęli odległe pozycje.
Lp. Zawodnik Czas/strata 1. Albert Eloot 4:25,26 2. Bob Maitland +0,11 3. Christian Pedersen +0,12 4. Henryk Hadasik +0,13 5. Louis van Schil +0,14 6. Peter Proctor +0,19 7. Bernhard Trefflich +0,20 8. Alfred Newman +0,24 9.Ex aequo. Wilhelm Trygg +0,33 9. Gustav-Adolf Schur +0,33
II etap (2 maja 1953), Brno – Praga (224 km) Drugi etap 6. edycji Wyścigu Pokoju był jednocześnie jej drugim najdłuższym etapem. Na metę dojechała czteroosobowa ucieczka, w której było dwóch Duńczyków Christian Pedersen oraz Hans Andresen, Austriak Franz Deutsch i Brytyjczyk Bob Maitland. Na finiszu wygrał Pedersen, a cała czwórka osiągnęła przewagę blisko siedmiu minut nad kolejnymi kolarzami. Dzięki temu liderem wyścigu został zwycięzca etapu Pedersen, a Duńczycy przejęli niebieskie koszulki liderów klasyfikacji drużynowej. Najlepszy z Polaków Wacław Wójcik zajął siódme miejsce ze stratą ponad siedmiu minut do zwycięzcy.
Lp. Zawodnik Czas/strata 1. Christian Pedersen 6:09,27 2. Bob Maitland +0,00 2. Hans Andresen +0,00 2. Franz Deutsch +0,00 5. Erich Schulz +6,50 6. Louis van Schil +6,58 7. Wacław Wójcik +7,08 7. Christian Radigon +7,08 7. Albert Eloot +7,08 7. Peter Proctor +7,08
III etap (3 maja 1953), Praga – Karlowe Wary (173 km) Na trzecim etapie podobnie, jak na poprzednim do mety dojechała ucieczka. Tym razem znalazło się w niej ośmiu kolarzy. Etapowym zwycięzcą i nowym liderem wyścigu został Austriak Franz Deutsch. Tym razem słabiej pojechali Duńczycy, którzy stracili na rzecz Brytyjczyków prowadzenie w klasyfikacji drużynowej. Przyzwoicie spisali się Polacy Władysław Klabiński (jechał w ucieczce i ukończył etap z minimalną stratą do zwycięzcy) i Wacław Wójcik (przyjechał na dziewiątym miejscu ze stratą nieco ponad półtorej minuty). Niestety pecha miał Henryk Hadasik, który uczestniczył w kraksie i musiał wycofać się z wyścigu.
Lp. Zawodnik Czas/strata 1. Franz Deutsch 4:46,19 2. Louis van Schil +0,00 2. Nicolae Maxim +0,00 2. Bernhard Trefflich +0,00 2. Miroslav Malek +0,00 2. Jan Kněžourek +0,00 7. Władysław Klabiński +0,06 7. Roger Sabatier +0,06 9. Wacław Wójcik +1,39 10. Bob Maitland +5,29 10. Albert Eloot +5,29
IV etap (4 maja 1953), Karlowe Wary – Děčín (160 km) Czwarty etap 6. edycji Wyścigu Pokoju kończył czechosłowacką część wyścigu. Zakończył się on podobnie do dwóch poprzednich. Na metę dojechała trzyosobowa ucieczka, w której było dwóch Duńczyków (podobnie jak na drugim etapie byli to Hans Andresen i Christian Pedersen) oraz reprezentant gospodarzy Vlastimil Růžička, który wygrał ten etap (było to już jego dziewiąte zwycięstwo etapowe). Liderem wyścigu został ponownie Pedersen. Za trójką, która jako pierwsza dojechała do mety etap ukończyła, ze stratą blisko czterech minut, kolejna trzyosobowa grupka, a ponad minutę później główna grupa. Dzięki temu, że w pierwszej trójce było dwóch Duńczyków, reprezentacja tego kraju wróciła na pozycję lidera klasyfikacji drużynowej.
Lp. Zawodnik Czas/strata 1. Vlastimil Růžička 4:22,07 2. Hans Andresen +0,00 2. Christian Pedersen +0,00 4. Albert Eloot +3,56 4. Gustav-Adolf Schur +3,56 4. Wilhelm Trygg +3,56 7. border|25x105px Aleksander Pawlisiak +5,15 7. Fernand Fillette +5,15 7. border|25x105px Wacław Chraplak +5,15 10. Max Jørgensen +5,15 10. Miroslav Malek +5,15 10. Karel Nesl +5,15 10. Christian Radigon +5,15
V etap (6 maja 1953), Bad Schandau – Karl-Marx-Stadt (195 km) Po dniu przerwy piąty etap rozpoczął rywalizację kolarzy na terenie NRD. Zmieniła się pogoda, jazdę kolarzom utrudniał zimny deszcz i lodowaty wiatr. Na skutek takich warunków peleton rozpadł się na wiele grupek. Zwycięzcą tego trudnego etapu został Bułgar Bojan Kocew, który wyprzedził o około pół minuty kolejną grupkę kolarzy. Żółtą koszulkę lidera wyścigu utrzymał Duńczyk Christian Pedersen. Również drużynowo reprezentanci tego kraju utrzymali prowadzenie. Dla polskich kolarzy był to bardzo nieudany etap i wszyscy ponieśli duże starty. Najlepszy z nich Stanisław Królak był 36. ze stratą ponad dwudziestu sześciu minut. W klasyfikacji drużynowej reprezentacja Polski straciła do zwycięskich Duńczyków dwie godziny.
Lp. Zawodnik Czas/strata 1. Bojan Kocew 6:16,38 2. Lothar Meister I +0,24 3. Wedell Østergaard +0,24 4. Vlastimil Růžička +0,25 5. Dimityr Kolew +0,28 6. Gustav-Adolf Schur +0,35 7. Hans Andresen +0,46 8. Albert Eloot +1,51 9. Louis Ruwet +4,16 10. József Kiss-Dala +4,16
VI etap (7 maja 1953), Karl-Marx-Stadt – Lipsk (187 km) Na szóstym etapie pogoda również nie dopisała kolarzom. Nadal padał deszcz i wiał silny wiatr. Jednak tym razem peleton nie podzielił się aż tak bardzo jak na poprzednim etapie. Do mety w Lipsku jako pierwsi dojechali dwaj kolarze: reprezentant Czechosłowacji Miroslav Malek i jadący kolejny już raz w czołówce Duńczyk Hans Andresen. Ostatecznie Malek wygrał etap, a Andresen zdobył żółtą koszulkę lidera wyścigu. Trzecie miejsce na tym etapie zajął Gustav-Adolf Schur z NRD, który stracił do zwycięzcy nieco ponad minutę. Za nim do mety dojechał jeszcze samotnie Belg Jacques Rebry, a później już peleton, który zanotował blisko pięć minut straty do zwycięzcy etapu. Trudów wyścigu nie wytrzymali Wacław Wójcik i Mieczysław Ulik, którzy wycofali się z wyścigu. To spowodowało, że na kolejnych etapach reprezentacja Polski jechała w najmniejszym dopuszczalnym, trzyosobowym, składzie. Drużynowymi liderami wyścigu pozostali Duńczycy.