Manuel Silvela García de Aragón (ur. 31 października 1781 w Valladolid, zm. 9 maja 1832 w Batignolles-Monceau) – hiszpański pisarz, prawnik, filozof i pedagog. Jako pisarz używał pseudonimu Logisto Cario.

Dzieciństwo i studia Urodził się w Valladolid, w północnej Hiszpanii. W wieku sześciu lat stracił ojca i z wujem Jacinto García de Aragón przeniósł się do Ávila, gdzie uczęszczał do szkoły. Później wrócił do Valladolid, gdzie ukończył studia z zakresu prawa, filozofii i teologii. W 1808 uzyskał tytuł magistra prawa i prawa kanonicznego. Został członkiem Towarzystwa Ekonomicznego Amigos del País przyczyniając się do postępu w edukacji podstawowej i różnych ulepszeń w rolnictwie i przemyśle.

Praca dla dworu Ponieważ nie mógł wykonywać zawodu adwokata w Valladolid (ze względu na limit stanowisk) przeniósł się do Madrytu, gdzie jego nauczyciele i koledzy z uczelni zajmowali ważne stanowiska publiczne. Przybył do stolicy z zamiarem rozwiązania problemu ograniczeń miejsc adwokackich w Valladolid. Jego przyjazd zbiegł się z początkiem francuskiej inwazji i osadzeniem Józefa Bonapartego na hiszpańskim tronie. Silvela został wezwany na pośrednika między Hiszpanami i Francuzami ze względu na doskonałą znajomość języka francuskiego.

W celu ograniczenia przemocy i niesprawiedliwości okupanta wobec Hiszpanów, Silvela przyjął nominację na sędziego w Madrycie (Alcalde de Casa y Corte). To prestiżowe stanowisko objął w wieku 27 lat. Jego patriotyczna postawa była powszechnie znana w Madrycie, dlatego oskarżeni o przestępstwa polityczne starali się, aby sądził ich Silvela. Jednakże fakt, że przyjął posadę w rządzie francuskim sprawił, że został uznany za sprzyjającego Francuzom, tzw. afrancesado – sfrancuziałego. Kiedy 13 sierpnia 1812 wojska Napoleona opuściły Madryt, nowy rząd wydał dekrety przeciwko afrancesados i ich rodzinom. Silvela zdecydował się na emigrację do Francji, zamieszkał w Bordeaux z całą rodziną.

Wygnanie Kiedy przygotowywał się do emigracji, osoby związane z nowym porządkiem starały się przekonać go do pozostania w Hiszpanii zapewniając, że jego postawa zostanie nagrodzona. Silvela jednak obawiał się, że przykre konsekwencje mogłyby dotknąć jego rodzinę, dlatego zdecydował się na wyjazd.

W Bordeaux, założył Colegio Samuels, szkołę, która z czasem stała się ważnym ośrodkiem kształcenia dla Hiszpanów i Amerykanów. Dzielił wygnanie z jednym ze swoich bliskich przyjaciół pisarzem Moratinem, a w 1824 roku dołączył do nich malarz Francisco Goya. Moratín przekazał mu swoje rękopisy, a Goya namalował jego portret obecnie przechowywany w Muzeum Prado.

W 1827 roku przeniósł się do Paryża, gdzie również założył hiszpańską szkołę, którą sam prowadził. Sporządzał także poprawione i uzupełnione traktaty i kompendia, które służyły jako podręczniki dla studentów.

W 1828 został przyjęty do literackiej Akademii Arkadia w Rzymie.

Zmarł w Paryżu 9 maja 1832 roku w następstwie choroby płuc, której nabawił się w 1828 roku. Został pochowany na cmentarzu Père Lachaise w Paryżu.

Dzieła Biblioteca selecta de literatura española (1819) Correspondencia de un refugiado (1820) Tres memorias sobre la situación de España con relación al estado de Europa (1823) Historia antigua hasta los tiempos de Augusto (1830) El reconciliador El doctor don Simplicio de Utrera o la novia por oposición León de Norwel Compendio de Aritmética Compendio de la historia de España desde sus primeros pobladores hasta Carlos I Apuntes para la historia de Inglaterra Introducción a los estudios de ciencias sociales Tratado de legislación consular Legislación penal Ideología Teoría general de las lenguas con algunas aplicaciones particulares a la castellana y varias observaciones sobre la francesa Lógica Retórica Poética Mitología Vida de Moratín Establecimiento de educación para españoles (1828) Una cuestión de Derecho Compendio de Historia Romana (1830) Obras póstumas (1845)

Przypisy

Kategoria:Hiszpańscy pisarze Kategoria:Hiszpańscy sędziowie Kategoria:Ludzie urodzeni w Valladolid Kategoria:Urodzeni w 1781 Kategoria:Zmarli w 1832