Aleksandr Fiodorowicz Uljanow, ros. Александр Федорович Ульянов (ur. w 1901 w Mińsku, zm. 26 listopada 1937 w Moskwie) – białoruski działacz rewolucyjny, radziecki dyplomata.
Działał w partii białoruskich eserów. W 1919 r. został aresztowany przez Polaków, ale wkrótce wypuszczono go na wolność. Od 1922 r. pełnił funkcję zastępcy pełnomocnika narkomatu handlu wewnętrznego w Białoruskiej Socjalistycznej Republice Radzieckiej (BSSR). W 1924 r. mianowano go dyrektorem oddziału południowego trustu „Lesbieł” na Krymie. Następnie kierował oddziałem trustu w Rydze. W 1925 r. został attaché, a potem radcą poselstwa politycznego ZSRR w Warszawie. W tym samym roku zorganizował w Sopocie tajną konferencję działaczy białoruskich, na której podjęto decyzję utworzenia Białoruskiej Włościańsko-Robotniczej Hromady. Po zabójstwie posła Piotra Ł. Wojkowa latem 1927 r., pełnił tymczasowo jego obowiązki. Jednocześnie wykonywał zadania wywiadowcze. Po powrocie do ZSRR w 1928 r., objął funkcję pełnomocnego przedstawiciela narkomatu spraw zagranicznych przy sownarkomie BSSR. Jednocześnie wszedł w skład Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii (bolszewików) Białorusi. Na pocz. 1937 r. został przedstawicielem gospodarczym ZSRR w Czechosłowacji. Pod koniec maja tego roku został wezwany do Moskwy, gdzie aresztowało go NKWD. Po procesie został pod koniec listopada skazany na karę śmierci, natychmiast wykonaną przez rozstrzelanie.
Linki zewnętrzne
Krótka biografia Aleksandra F. Uljanowa (jęz. rosyjski)
Kategoria:Białoruscy komuniści Kategoria:Radzieccy dyplomaci w II RP Kategoria:Ofiary wielkiej czystki Kategoria:Straceni przez rozstrzelanie Kategoria:Urodzeni w 1901 Kategoria:Zmarli w 1937 Kategoria:Ludzie urodzeni w Mińsku