Bolesław Kuryłowicz (ur. 29 kwietnia 1891 w Petersburgu, zm. 27 listopada 1967 w Warszawie) – inżynier chemik-rolnik, profesor Uniwersytetu Poznańskiego, działacz społeczno-polityczny.
Życiorys thumb|240px|Grób Bolesława Kuryłowicza na cmentarzu Wojskowym na Powązkach Urodził się w rodzinie Dawida, woźnego, i Eugrafii z Żernów. W rodzinnym mieście od 1902 do 1907 był uczniem gimnazjum realnego, w którym spotkał się z nielegalną działalnością polityczną. Od 1908 był członkiem Partii Socjalistów-Rewolucjonistów - członkiem szkolnej organizacji. Aresztowany został w czerwcu 1909 i w więzieniu przesiedział ponad rok. Na wyższych kursach agronomicznych od 1911 do 1914 studiował rolnictwo zajmując się równocześnie polityką, w ramach partii socjalrewolucyjnej. Powołano go do wojska w lipcu 1915, gdzie również zajmował się działalnością rewolucyjną. Członkiem Rosyjskiej Komunistycznej Partii Bolszewików został w 1919 i miał pracować w wydziale rolnym Rady Robotniczej Okręgu Leningradzkiego. W listopadzie 1920 ożenił się z Marią z d. Marcolla (1902–1967)Napis na nagrobku [dostęp 2024-04-04].. Od 1920 do 1922 kierował w Jamburgu liceum rolniczym.
W Polsce znalazł się pod koniec 1922 i na Uniwersytecie Poznańskim został asystentem w Katedrze Gleboznawstwa Wydziału Rolnego. Doktorem nauk rolniczych został w 1926. Od 1928 do 1930 pracował w Warszawie jako kierownik naukowego Biura Rolnego Państwowego Przemysłu Nawozowego. Z Warszawy przyjechał do Poznania i aż do wybuchu II wojny światowej pracował na stanowisku kierownika Zakładu Chemii Rolnej w Państwowej Szkole Ogrodnictwa. Pełnił funkcję skarbnika w wielkopolskim oddziale Polskiego Zawodowego Związku Rolników i Leśników z Wyższym Wykształceniem. Prowadził wykłady na UP i na uniwersytecie w Wilnie.
W czasie okupacji niemieckiej przebywał w Warszawie, gdzie prowadził wykłady na Tajnym Uniwersytecie Ziem Zachodnich. Po aresztowaniu w maju 1944 więziono go przez kilka miesięcy na Pawiaku. Później przebywał w Częstochowie, gdzie zastało go wyzwolenie.
Na początku marca 1945 znalazł się w Poznaniu, gdzie został kierownikiem Wielkopolskiej Stacji Chemiczno-Rolniczej. Habilitował się w tym samym roku na podstawie pracy Fosfor w roślinach w zależności od zmian w uwilgotnieniu podłoża. Profesor nadzwyczajny w 1946 oraz kierownik Katedry i Zakładu Chemii Rolnej UPE. Gorlach, T. Mazur, S. Moskal, Chemia rolna w 50-leciu Polskiego Towarzystwa Gleboznawczego 1937–1987, „Roczniki Gleboznawcze”, 39, 1988, nr 2, s. 118.. Od 1948 do 1951 był prorektorem tejże uczelni. W 1946 został delegatem Ministerstwa Oświaty do spraw młodzieży szkół wyższych w Poznaniu.
Zasiadał w Prezydium Wojewódzkiego Komitetu PPS w Poznaniu (od połowy 1945 do zjednoczenia ruchu robotniczego). Członek Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej od 1946 do 1949. Zastępcą członka KC PZPR został wybrany podczas Kongresu Zjednoczeniowego i pozostał nim do II Zjazdu Partii. Do maja 1952 był w Poznaniu w składzie Egzekutywy KW PZPR i z jej ramienia kierował działalnością Klubu Profesury Demokratycznej. W Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie w styczniu 1952 objął Katedrę Żywienia Roślin i NawożeniaE. Gorlach, T. Mazur, S. Moskal, Chemia rolna w 50-leciu Polskiego Towarzystwa Gleboznawczego 1937–1987, „Roczniki Gleboznawcze”, 39, 1988, nr 2, s. 119.. Dziekan Wydziału Rolniczego tej uczelni od 1954 do 1955, a w 1960 został profesorem zwyczajnym. Zasiadał w naczelnych władzach Towarzystwa Wiedzy Powszechnej i Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. Na emeryturę odszedł w 1961 i dalej kontynuował działalność naukową, a także współpracował z przemysłem nawozów fosforowych.
Uchwałą Prezydium Rządu z dnia 29 lipca 1950 otrzymał Państwową Nagrodę Naukową III stopnia (zespołową) w dziedzinie nauk rolniczo-leśnych za opracowanie mapy gleb polskich w skali 1:1 000 000. 19 stycznia 1955 został odznaczony Medalem 10-lecia Polski Ludowej - Uchwała Rady Państwa z dnia 19 stycznia 1955 r. nr 0/201 - na wniosek Ministra Szkolnictwa Wyższego..
Zmarł 27 listopada 1967 w Warszawie, pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera H III-5-17).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci uczelni w Petersburgu Kategoria:Członkowie Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Poznaniu Kategoria:Członkowie Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego Kategoria:Członkowie Polskiej Partii Socjalistycznej (1944–1948) Kategoria:Działacze Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej Kategoria:Ludzie urodzeni w Petersburgu Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Polscy chemicy Kategoria:Prorektorzy Uniwersytetu Poznańskiego Kategoria:Urodzeni w 1891 Kategoria:Więźniowie Pawiaka (okupacja niemiecka) Kategoria:Nauczyciele akademiccy Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Ziem Zachodnich Kategoria:Zastępcy członków Komitetu Centralnego PZPR Kategoria:Zmarli w 1967