Albertyna Helbertówna po mężu Kamińska ps. Albertyna, Laleczka (ur. 6 października 1889 we wsi Koszawiec powiat błoński, zm. 5 marca 1968 w Warszawie) – członkini Polskiej Partii Socjalistycznej i Organizacji Bojowej PPS.
Życiorys Córka Fryderyka Jakuba Gisera, członka PPS i Emilii. Od 1899 do 1904 uczyła się w gimnazjum H. Zakrzewskiej w Warszawie. Następnie rozpoczęła 3-letnią praktykę kroju i szycia w fabryce B. Hersego. Od 1904 była członkiem Polskiej Partii Socjalistycznej. Uczęszczała do szkoły prelegentów partyjnych kierowanej przez Feliksa Perla. Organizowała lokale i przenosiła nielegalną literaturę i broń jako tzw. "dromaderka".
W 1905 wstąpiła do Organizacji Bojowej PPS. W styczniu 1906 aresztowana na spotkaniu członków OB i więziona do lipca na "Pawiaku". Zwolniona wskutek interwencji adw. Stanisława Patka.
18 sierpnia 1906 jako 16-latka, wraz z Wandą Krahelską i Zofią Owczarkówną, uczestniczyła w zamachu na Generał-Gubernatora Warszawskiego Gieorgija Skałona. Była jedyną uczestniczką, której Ochrana nie zdołała zidentyfikować. Wkrótce po zamachu została nawet przypadkiem aresztowana, ale policji nie udało się powiązać jej z tą akcją i szybko zwolniono ją z PawiakaWojciech Lada, Polscy terroryści, Znak Horyzont, Kraków 2014, s. 273.. Nadal działała w PPS, choć nie prowadziła już działalności partyjnej. W 1907 ukończyła praktykę kroju i szycia i do 1910 pracowała jako krawcowa w firmie Kurek i Wegner. W 1910 wyszła za mąż za Edwarda Kamińskiego (krawca, członka PPS). W okresie międzywojennym nie pracowała zawodowo, pomagając mężowi i wychowując dwoje dzieci. Działała w Stowarzyszeniu b. Więźniów Politycznych.
W okresie okupacji pomagała w akcji pomocy Żydom. Po śmierci męża w październiku 1944 pracowała jako krawcowa w Szpitalu Zakaźnym św. Stanisława w Warszawie. W 1946 przeszła na etat, a od 1949 była kierowniczką szwalni i magazynu bielizn. W 1957 przeszła na emeryturę.
Od 1945 r. w PPS, zaś od 1948 w PZPR. Po wojnie działała w Związku Weteranów Walk Rewolucyjnych 1905. Od 1946 do 1948 była członkiem Sądu Koleżeńskiego. Zmarła w marcu 1968.
W 1938 r. była odznaczona Krzyżem Niepodległości, a po wojnie w 1955 Medalem 10-lecia Polski Ludowej, zaś w styczniu 1967 Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Przypisy
Bibliografia Słownik Biograficzny Działaczy Polskiego Ruchu Robotniczego, t. 2, Warszawa 1987. Andrzej Krzysztof Kunert, Kim była trzecia wykonawczyni zamachu na Skałona, "Stolica. Warszawski tygodnik ilustrowany" nr 34/1978.
Kategoria:Członkowie Organizacji Bojowej PPS Kategoria:Członkowie Polskiej Partii Socjalistycznej (1944–1948) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Zamachowcy Polskiej Partii Socjalistycznej Kategoria:Urodzeni w 1889 Kategoria:Zmarli w 1968